به بهانه سالروز شهادت غلامعلي پيچك؛

اينكه به دور چه چيز، بپيچي مهم است ...

شهيد پيچك آن چنان بر سيره حسين (ع)پيچيده بود و آنچنان ارزش خون حسين (ع) و يارانش را دريافته بود كه لحظه اي آرام و قرار نداشت؛ نه نام، نه نان، نه قدرت و ...

کد خبر: ۱۶۰۴۹۳

شنبه - ۱۹ آذر ۱۳۹۰ / December 10, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ اينكه به دور چه چيز، بپيچي مهم است! به نظر مي آيد بعد از عاشوراي محرم 61 هجري قمري تمام دل هايي كه خبري از كربلا ديده يا شنيده بودند، هر كدام به شكلي با اين مصيبت عظما رويارو مي شدند؛ عده اي كوردل آن واقعه را براي خود پيروزي به حساب مي آوردند و باقي عمر ننگين خود را در راه آزار و اذيت اهل بيت پيامبر صرف كردند.

عده اي از روي پشيماني كه به خاطر عدم ياري امام داشتند تا ابديت تنها و تنها به ماتمي بي فايده بسنده كردند و طبق روال سابقشان قدمي از قدم بر نداشتند، ولي عده ي ديگري از پشيمان ها و جاماندگان به حقيقت كربلا پي برده و در صدد جبران (كه البته جبراني براي آن واقعه نيست)برآمدند و راهي را كه حسين (ع) با خون خود و خانواده و بهترين يارانش به بشريت نشان داد، دريافتند و با اينكه عده آنها قليل بود و نتوانستند تاريخ را به نفع اسلام ناب محمدي تغيير دهند، ولي تا غيبت ولي عصرمان، مهدي (عج) در ركاب اهل بيت(ع) ماندند تا حقيقت اسلام اگر حاكم نيست، دست كم زنده بماند و از بين نرود.

ساليان سال بعد از حكومت اسلام هاي سلطنتي و التقاطي مردمان ايران بودند كه با رهنمون هاي رهبري كه آمده بود حسين وار احياي دين كند، كربلاي ديگري را رقم زدند.آن زمان در تمام دل ها انقلاب بود، ولي در اين ميان و بعد از آن هر كس با انقلاب درونش نوعي زيست كرد، آنچنان كه مردمان بعد از محرم 61 هجري قمري كردند.

در اين رابطه از شهيد غلامعلي پيچك اگر بخواهم بگويم از همان هايي بود كه جهاد با باطل را چنان درك كرده بود كه تمام مرامش شده بود. همسرش مي گويد كه روزي وي گفت: باید خودت را برای یک زندگی پردردسر آماده کنی؛ زندگی که جای مشخصی ندارد،‌ اگر در ایران جنگ تمام شد، کشورهای دیگر هست. مطمئن باش تا زمانی که من زنده هستم و در روی زمین جنگ میان حق و باطل وجود دارد،‌ نمی‌توانم در یک جا زندگی کنم. تو باید خودت را برای چنین زندگی آماده کنی.

شهيد پيچك آن چنان بر سيره حسين (ع)پيچيده بود و آنچنان ارزش خون حسين (ع) و يارانش را دريافته بود كه لحظه اي آرام و قرار نداشت؛ نه نام، نه نان، نه قدرت و سمت و نه هيچ لذت دنيايي نتوانست اين مرد راستين را از آن حق و خلوصي كه يافته بود، جدا كند. اين را بارها در سير زندگي اش ثابت كرده بود. او حقيقت را چنان شفاف ديده بود كه به قول حاج سعيد قاسمي، از 20 سال پيش خطرات و فتنه هاي امروز و انحرافات انقلاب را پيش بيني مي كرد.

شهيد پيچك مي گفت: از انحراف انقلاب بيش از هر چيزي نگرانيم؛ زيرا كه به وضوح مي دانست و مي فهميد كه انحراف از حق چه نيروي عظيمي به باطل مي بخشد و چگونه لشگر يزيد كافر و ملعون را هزاران سرباز بخشيد و حسين حق، نوه پيغمبر و فرزند علي(ع) و زهراي اطهر و امام زمان را با 72 يار را غريبانه به قربانگاه برد.

خوشا به حال آنانكه حسين (ع) را يافتند، خوشا به حال آنانكه كه در سوگ او به ركود تن ندادند، خوشا به حال آنانكه تا دم آخر حسيني وار زندگي وانتخاب كردند و حسيني وار جان دادند. همانا آنان بودند كه چون شهيد پيچك حقيقت كل يوم عاشورا و كل ارض كربلا درك كردند.

آري حقيقتا آنچنان كه بر خاك مزارش حك شده هنوز از كنكاش خاطراتش نداي دوست دوست او مي آيد.

خوشا به حال او كه مقام عظماي ولايت در وصفش چنين گفت:«درود خدا و فرشتگان و صالحان بر سردار شجاع و صمیمی و فداكار اسلام غلامعلی پیچك،‌ شهیدی كه در دشوارترین روزها مخلصانه‌ترین اقدام‌ها را برای پیروزی در نبرد تحمیلی انجام داد.» یادش به خیر و روانش شاد ...