حق‌شناسی و باطل ستیزی؛ دو مولفه غیرقابل انفکاک از دانشجو

حق‌شناسی و باطل ستیزی دو مولفه غیرقابل انفکاک و غیر قابل خدشه در بين دانشجويان است.

کد خبر: ۱۶۱۸۹۳

شنبه - ۲۶ آذر ۱۳۹۰ / December 17, 2011

گروه سياسي «خبرگزاری دانشجو»، محمود مقامی؛ امروز میدان جنگ نرم در کف دانشگاه‌هاست و نمونه آن ترور دانشمندان هسته‌ای البته با ابزارهای جنگ سرد است و نمونه‌ای دیگر آن نیز هجمه‌های عظیم فرهنگی و سیاست زدگی دانشجویان و استادان است.

سخنان حضرت روح الله (ره) و امام خامنه‌ای و راهکاری‌ها و مطالبات آنها در سخنرانی‌های مختلف ما را بر آن داشت تا به جبهه جنگ نرم عزیمت کنیم و به دو میدان مهم که اولی سیاسی بودن دانشجویان و دیگری دست به قلم شدن آنهاست وارد شویم.

قلم دانشجویان که دشمن همیشه در همه زمان‌ها سعی داشته به عناوین مختلفی این حرکت را زمین بزند، از بهترین میدان‌هایی است كه می‌شود به عنوان یک نوع حرکت چریکی در صحنه جنگ نرم به حساب آورد.

دانشجویان در همه احوالات سیاسی، علمی و فرهنگی دنیا نقش پررنگی داشته‌اند، اما اگر فضای جنبش دانشجویی را در دهه‌های گذشته همانند شهری کوچک فرض کنیم امروز به دلیل انفجار اطلاعاتی، به کلان شهری بزرگ تبدیل شده كه همه ابعاد آن برای جامعه شناخته شده نیست، از این روند تاثیرگذاری دانشجو دستخوش تغییر شده است.

حضرت امام روح الله (ره) همواره دانشجویان را سیاسی می‌خواستند و از دانشجوی گریزان از سیاست و سرنوشت سیاسی-اجتماعی کشور تا حدی نگران بودند و هشدار می‌دادند از اینکه دانشجو به رسالت تاریخی خود به شرایط پیرامونیش توجه نداشته باشد.

ایشان به این مسئله که دانشجویان در بینش خود دچار غرب‌زدگی یا شرق‌زدگی نشوند، تاکید بسیاری زیادی داشتند و خواستار آن بودند که دانشجویان از بینش پیشرو و متناسب با جامعه برخوردار باشند و با جامعه خود بیگانه نباشند و لازمه این بینش آگاهانه را حضور مستمر در عرصه سیاست و اجتماع می‌دانستند که یقیناً این نگاه متاثر از دیدگاه حضرتش، رابطه مستقیم دین و سیاست است.

ایشان در عین اینکه تاکید می‌کردند دانشجو دارای بینش سیاسی باشد، این قشر را به پرهیز از سیاست زدگی دعوت می‌کردند؛ زیرا سیاست‌زدگی باعث می‌شود تا همه چیز را سیاسی ببینیم و همه فعالیت‌ها را سیاسی تعریف کنیم که این با اندیشه اسلام ناب سازگار نیست.

امام خامنه‌ای (مدظله العالی) نیز در دیدار با استادان دانشگاه تهران فرمودند: دانشگاه غیر سیاسی محل رشد میکروب‌هاست؛ همچنين درباره رکود دهه 70 دانشگاه تصريح كردند: خدا لعنت کند آن دست‌هایی را که دانشگاه ما را غیر سیاسی می‌خواهد.

حال يك سوال از مسئولان محترم: نخست اینکه برای ایجاد فضای ارتباط با دانشجویان چه کرده‌اند؟

مسئولان محترم - چه دانشگاهی و چه مدیران محترم استانی - باید بدانند تشکل‌های دانشجویی همان حماسه‌سازان 9 دی هستند که به نوعی انقلاب دوباره بود؛ جوانانی که ملاک آنها، پیروی از ولایت است و برای آنها سربلندی ایران اسلامی در تمامی زمینه‌های مربوطه اولویت اول است.

در حال حاضر می بینیم با اقدام انقلابی در خصوص تسخیر سفارت روباه پیر، همین جوانان بسیاری از معادلات سیاسی منطقه را تحت تاثیر قرار دادند؛ اینکه دانشجویان در سفارتخانه انگلیس زیارت عاشورا مي خوانند، به معنای لعن عاشورایی به تمامی روباه صفتان و فرقه‌های مربوطه است؛ چرا که انگلیس در جهت کند شدن ترویج اسلام فعاليت مي كند.

جوانان امروز با این روحیه وارد میدان‌ها شده‌اند و اولویت آنها استکبارستیزی، عدالت‌خواهی، آرمان‌گرایی و مطالبه‌گری است؛ داشتن این روحیه یعنی جواني و ورود به عرصه‌های مختلف، یک اولویت است.

نقش نشریات دانشجویی از دیدگاه امام خامنه‌ای (مدظله العالی)

رهبر معظم انقلاب نفس این نشریات دانشجویی را خیلی خوب می‌دانند و می‌فرمایند: ممکن است بعضاً کیفیت‌ها خیلی خوب نباشد؛ چرا که تعدادی از این نشریات که دیدم بعضاً پیداست که شروع یک کار است، لیکن اینکه جوان‌ها در دانشگاه، از دوره دانشجویی با نوشتن، فکر کردن و فکر دادن و اینها آشنا باشند، پدیده خیلی خوبی است.

نوشته‌های دانشجویی که خروجی آن یک نشریه می باشد، فرصتی برای حرکت آفرینی است؛ کاری که هيئت تحریریه در نشریه انجام می دهد، انتقال پرسش‌ها، مشکلات و شبهات دانشجویان به مسئولان دانشگاه است، به زبان ساده تر پلی است برای برقراری ارتباط دو سویه و بیان بی‌واسطه مشکلات خرد و کلان از زبان دانشجویان و مسئولان دانشگاه به منظور رفع ابهامات دانشجویان.

از طرفی چون نشریات دانشجویی فرصتی برای حرکت آفرینی است، می‌تواند زمینه مناسبی برای به فعالیت رسیدن استعدادهای نهفته دانشجویان در گونه‌های مختلف نوشتاری و تربیت نیروهای کارآمد باشد.

پرداختن به بعد تحلیلی و تبیینی در محتوای نشریات و غلبه آن یکی از راه‌های عملیاتی آموزش نقادی منصفانه هست كه توجه به این نکته ضروری است.

آموزش نقادی منصفانه شاید در ابتدایی‌ترین نوشته نقدها واقعاً بجا نباشد، اما فرصت تجربه و دیدن تاثیرگذاری یک نوشته در سطوح مختلف می تواند دید نویسنده نسبت به محیط را باز کند و حتی باعث بالا رفتن ارتقاي سطح کیفیت دانش تهیه کنندگان و مخاطبان این نشریات ‌شود.

حال باید پرسید علت بی میلی دانشجویان به نوشتن چیست؟ علت اینکه حرکت یک نشریه بعد از چند شماره متوقف می‌شود، چیست؟ چرا هنوز نتوانسته‌ایم فرصت تجربه به دانشجو بدهیم قبل از اینکه در میدانی دیگر بازی ناخواسته‌ای در زمینه دشمن داشته باشد؟ چرا هنوز نتوانسته‌ایم ظرفیت نگاه، ظرفیت مشاوره و ظرفیت نقد منصفانه را بالا ببریم؟ علت چیست؟

اما بهترین راهکار این است؛ اگر قرار است فرصتی به دانشجو داده شود باید به جای اینکه تخریب و مقاومتی صورت گیرد، بازوی او باشیم تا زمین نخورد و راه را درست برود.