حجت الاسلام جدي:

بومي سازي دانش لازمه وحدت حوزه و دانشگاه است‏

مسئول نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري دانشجويان خارج از كشور گفت: تعميق وحدت حوزه و دانشگاه نيازمند تعريف فرهنگ خودي متناسب با مبنا و اساس نظام و به تعبير ديگر بومي سازي دانش است.

کد خبر: ۱۶۲۲۳

سه‌شنبه - ۲۶ آذر ۱۳۸۷ / December 16, 2008

حجت الاسلام صابر اكبري جدي در گفت‌و گو با خبرنگار فرهنگي «شبكه خبر دانشجو»،اظهار داشت: فلسفه بحث وحدت حوزه ‏و دانشگاه به موضوع تفكيك نظام اموزشي كشور باز مي گردد كه دوره‌هاي مقدماتي ‏اين سيستم مدارس و مكتب خانه‌ها بودند و بخشي از آموزش عالي كشور را نيز در ‏دست داشتند كه از آموزش عالي سيستم گذشته حوزه‌ها باقي مانده است. ‏

‏ وي تصريح كرد: بعد از رسوخ انديشه‌هاي غربي و تحولاتي كه با نگرش غربي به ‏وجود آمد در بسياري از كشورها در زمينه علمي تغييراتي ايجاد شد كه در ايران ‏تاسيس دارالفنون اساس اين تغييرات بود و اوج اين جريان در زمان رضا شاه بروز كرد كه ‏بخشي از طرح كلان انگليسي براي تغيير در كشور ما بود و بنابراين طرح سيستم ‏جديد آموزش عالي پايه گذاري شد. ‏

مسئول نهاد رهبري دانشجويان خارج از كشور  ادامه داد: در هر حال از همان زمان چون زيربنا و شالوده سيستم جديد با حوزه در ‏تقابل بود اختلاف و تعارض خودش را نشان داد واين تعارض در زمان رضا شاه در تغيير ‏نظام اموزشي و طراحي و تاسيس دانشگاه تهران بروز كرد. ‏

حجت الاسلام اكبر جدي تصريح كرد: اين موضوع همان ريشه‌ شكل گيري بدگماني ‏بود كه خود را نماد مدرنيته و پيشرفت دانست و حوزه را به عنوان سيستم مخالف پيشرفت و ‏علم و نواوري معرفي مي كرد. ‏

وي بيان داشت: پس از گذشت زمان هم حوزه و هم دانشگاه كم كم احساس كردند ‏نمي توانند يكديگر را ناديده بگيرند و اين بود كه تفكر وحدت حوزه و دانشگاه ‏شكل گرفت. ‏

وي اضافه كرد: در همين راستا شخصيت‌هايي همچون شهيد مفتح، استاد مطهري، ‏شهيد باهنر، دكتر شهيدي و ..... از حوزه وارد سيستم جديد ‏شدند كه اين موضوع باعث پيوند اين دو نظام شد و تشكيل انجمن اسلامي پزشكي دانشگاه ‏تهران و انجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه تهران از ثمرات اين پيوند بود. ‏

اكبري جدي افزود: با گذشت زمان ارتباط بيشتر شد و در اين جريان ‏مراجع و دانشجويان با يكديگر ارتباط برقرار كردند كه نمونه‌ اين ارتباط، ديدار ‏دانشجويان در 15 خرداد سال 42 بعد از آزادي امام راحل است .اين حركت موجب شد رفته رفته دانشجويان ‏درگير مسائل ديني  شوند تا با رهبري امام راحل انقلاب اسلامي شكل بگيرد. ‏

‏ مسئول نهاد رهبري دانشجويان خارج از كشور بيان داشت: بعد از انقلاب اين ارتباط ‏استمرار يافته و معارف ديني به صورت دروس دانشگاهي ارائه شد كه در اين ‏روند نهاد رهبري در دانشگاه‌ها وارد عمل شد. ‏

اكبري جدي با اشاره به نقاط مشترك حوزه و دانشگاه گفت: حوزه و دانشگاه هر دو مجموعه ‏هاي علمي و پژوهشي هستند و به نوعي دانشگاه‌ها ترجمان حوزه هاي عمليه ‏هستند و هر دو مجموعه خود را مسئول اداره كشور مي دانند. ‏

وي خاطرنشان كرد: يكي از مسائلي كه موجب اختلاف حوزه و دانشگاه است ‏مسئله دين ستيزي و دين زدايي در دانشگاه است و براي جلوگيري از اين موضوع ‏بايد با ترويج فرهنگ ديني خالي از هر گونه تحجر براي تبيين و عمق ‏بخشي به باورهاي ديني در دانشگاه ها تلاش كرد. ‏

وي اظهار داشت: اختلاف ديگري كه در اين دو مجموعه وجود دارد اختلاف سيستمي ‏است، به اين صورت كه دانشگاه با سيستم و نظام آموزش محور اداره مي شود و ‏حوزه بر مبناي نظام تربيت محور است كه براي حل اين موضوع بايد بخش تربيتي را در ‏دانشگاه پررنگ كنيم . در واقع براي حوزه و دانشگاه يك هدف استراتژيك واحد برپايه حفظ ‏عزت كشور و رسيدن بر آرمان‌هاي انقلاب تعريف كنيم. ‏

وي تصريح كرد: مي توان اين پيوند را در يك نقشه جامع مطرح كرد و جايگاه مراكز ‏علمي را در راستاي هدف اصلي كه رسيدن به مرز توليد علم و دانش و فناوري است ‏تعريف كرد و به نظر مي رسد طرح نقشه جامع علمي كشور بر همين منا بوده است. ‏

حجت الاسلام صابر اكبري جدي تاكيد كرد: وحدت حوزه و دانشگاه بايد از حالت ‏پروسه به حالت پروژه يعني برنامه ريزي شده و تنظيم شده تغيير يابد و نگاه كلان ‏تري به اين موضوع شود. ‏

مسئول نهاد رهبري دانشجويان خارج از كشور بيان داشت: از عوامل اصلي اختلاف ‏ حوزه و دانشگاه تفاوت در مباني اين دو است. به خصوص در حوزه علوم انساني، در حوزه اين مبنا ‏براساس نظام خدا محور و در دانشگاه بر مبناي نگاه انسان محور است. ‏

وي ادامه داد: در دانشگاه‌ها گرايش ها عمداً به سمت غرب است و طبيعي است ‏كسي كه در اين سيستم وارد مي شود مسائل مربوط به غرب را فرا مي گيرد و ‏براساس آن مي انديشد. در واقع دانشگاه ني است كه از نيستان غرب بريده شده است كه ‏هر گاه برآن مي دميم نداي غرب از آن به گوش مي رسد. ‏

وي تصريح كرد: براي حل اين مسئله نياز به بازنگري در مباني دانشگاه‌ها داريم و ‏چاره‌اي نداريم كه براساس فرهنگ خودي مبنا و اساس اين نظام را تعريف كنيم لذا ‏بايد بحث بومي سازي دانش را جدي تر پيش بگيريم./انتهاي پيام/‏
‏