نقد فیلم‌های در حال اکران؛

گلچهره؛ حدیث غریب خاک و خاطره

گلچهره در میان فیلم‌های اکران حال حاضر سینمای ایران بی‌تردید یکی از بهترین‌هاست، اگر بهترین نباشد، یک فیلم نجیب و معصومانه با قصه‌ای درست و ...

کد خبر: ۱۶۲۵۱۴

سه‌شنبه - ۲۹ آذر ۱۳۹۰ / December 20, 2011

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ اشرف خان دارای سينمايي در کابل است که پس از سقوط دولت کمونيستی نجيب الله و تسلط مجاهدين بر کابل مي خواهد سينمايش را بازسازی کند. اما يکپارچگی دولت ديری نمی پايد و جنگ های داخلی بار ديگر از خرابه های کابل سر برمی آورد و اين جنگ به فيلم خانه ملی افغانستان نيز راه مي يابد؛ جايي که تاريخ تصويری يک ملت در آن نهفته است...

گلچهره در میان فیلم های اکران حال حاضر سینمای ایران بی تردید یکی از بهترین هاست، اگر بهترین نباشد. یک فیلم نجیب و معصومانه با قصه ای درست و اصولی استاندارد در افقی فراتر از سینمای امروز ایران.

گلچهره اصل و بنایش را بر تعریف کردن درست و اصولی داستانش قرار می دهد و خدا را شکر در این زمینه از سیئه سنت شده ادا و اطوارهای شبه روشنفکری که مال آدم هایی است که می خواهند برای جشنواره های آن طرف آبی خوش رقصی کنند، پاک و مبراست.

فیلم ادای دینی است به سینما و عشق. و در این بستر روایی، فضایی فراهم می آورد برای به تصویر کشیدن تاریخ پر رنج یک ملت مسلمان به استضعاف کشیده شده.

میزانسن فیلم با تلاش و دغدغه، به درستی تدارک دیده شده، پی ریزی گردیده و در ادامه به خوبی و دقت و سینماورزی، به پیش می رود و فیلم را به سرانجام می رساند.

تلفیق موضوع سینما و عشق و رنج و آوارگی و مصائبی که ملت مسلمان افغانستان را طی این سال ها درگیر خود کرده، مجموعا توانسته متریال بالا و پتانسیل قابل توجهی را برای نرم افزار فیلمنامه ای و مضامین مورد نیاز درام اثر، فراهم آورد.

و کارگردان هم تا آنجا که توانسته، تلاش کرده از این متریال و پتانسیل بالا و سرشار، برای درام و روایت فیلمش بهره کافی و وافی ببرد.

در فیلم گلچره علاوه بر اینکه با یک قصه، به معنای درست و اصیل و بی پیرایه و فطری اش روبروییم – چیزی که در سینمای امروز ایران نایاب است- با بازی ها و اساسا میزانسن درستی هم مواجهیم و این نشان از دقت و تلاش و سینماورزی مبتنی بر شناخت و دانش بصری کارگردان و سایر عوامل فیلم دارد.

ای کاش این حجم از دقت و زیبایی و سینماورزی، در بستر و گستره ای حقیقی تر و قابل توجه تری از واقعیت زندگی مردم آن سامان، شکل می گرفت و گلچهره، به واقعیت عینی مردم آن سرزمین و رنج ها و مصائبشان بیشتر توجه می کرد.

گرچه لازم به یادآوری دوباره است که فیلم گلچهره در این حوزه، توجه خوبی از خود نشان داده اما صرفا در بستر روایی و درام و مضمون اصلی اش یعنی سینما و عشق و نه بیشتر از آن. و نه در برخورد و مواجهه مستقیم با مردم به معنای اتم و کامل و عینی و واقعی کلمه.

با این حال با فیلم خوب و سرشار و پر زحمتی روبروییم که برای شهود و شعور و وقت و فکر مخاطبش ارزش قائل است و این قابل تقدیر و ستایش مي باشد.