نمونه‌ای برای یک اجرای فعال ...

فرزاد حسنی رو در روی تلویزیون!

اکثر مجریان تلویزیونی، بخصوص مجریان برنامه‌های زنده به ماشین‌هایی شبیهند که با لغات و کلمات تکراری و آزاردهنده و در دایره‌ای تنگ و بسته به اجرا مشغولند و اگر ...

کد خبر: ۱۶۲۷۵۹

چهارشنبه - ۳۰ آذر ۱۳۹۰ / December 21, 2011

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، طهورا سزاوار عابدي؛ در یکی دو سال اخیر هر چند تعداد مجریان تلویزیون به طور نجومی بالا رفته و نیروهای جدید وارد عرصه اجرا شده اند، اما سطح کیفی اجرا در تلویزیون بشدت افول کرده است.

این روزها در آنتن تلویزیون کمتر مجری را می توان سراغ گرفت که نشستن پای صحبت او کار آسانی باشد! تعداد معدود مجریانی که اجراهایی قوی و فعال دارند نیز بازمانده نسل طلایی گذشته مجریان تلویزیونی هستند که توانسته اند هنوز روی آنتن باقی بمانند.

اکثر مجریان تلویزیونی، بخصوص مجریان برنامه های زنده به ماشین هایی شبیهند که با لغات و کلمات تکراری و آزاردهنده و در دایره ای تنگ و بسته به اجرا مشغولند و اگر عالم زیر و رو شود چهره همیشه خندان، ظاهر مرتب و اتو کشیده و حرف های تکراری و سرخوشانه شان تغییری پیدا نمی کند!

تحلیل روند رو به افول تربیت مجریان مسلط و کاربلد در تلویزیون (که بعید نیست یک سیاست مدیریتی برای جلوگیری از خطرات و دردسرهای احتمالی بعدی باشد!) البته فرصتی دیگر می طلبد، اما بهانه این نوشتار برنامه «چه فرصتی، چه شبی» رادیو جوان است که مجری آن بازمانده ای از همان نسل طلایی مجریان تلویزیونی است که این روزها به رادیو تبعید شده است!

فرزاد حسنی در برنامه چند شب گذشته رادیو جوانش نمونه ای خوب (هر چند کوچک) از یک اجرای فعال را به نمایش گذاشت؛ او در پاسخ به یک بیننده که در تماس تلفنی اش آرزوی سفر به مصر و یونان را طرح کرده بود، گفت: «توی مصر دارن آدما رو وسط خیابون می زنن. تو یونان هم آدما دارن از گشنگی می میرن. شما می خوای کجا بری؟ همین جا پیش خودمون باشی بهتره.» این کامنت حسنی  در شرایطی که تلویزیون سخن گفتن پیرامون انقلاب های منطقه و آنچه در مصر و بحرین و تونس و یمن می گذرد را به اخبار و برنامه های سیاسی محدود کرده و مجریان رنگ و وارنگ برنامه های زنده تلویزیون کوچکترین موضع گیری نسبت به این اتفاقات مهم ندارند و در عوالم وهمی خودشان (آشپزی و خیاطی و خرس هاي قهوه ای! و دعوای آخر هافبک عقب تیم الف با دروازه بان تیم ب و) بسر می برند، قابل توجه است.

او در ادامه برنامه نیز ضمن نقل جمله ای از همینگوی بلافاصله موضع خود را نسبت با آن مشخص کرد. فرزاد حسني ضمن خواندن نقدی پیرامون فیلم «نیمه شب در پاریس» و نقل این جمله از همینگوی که: «اگر بخت یارت باشد تا در جوانی در پاریس زندگی کنی باقی عمرت را هر جا که بگذرانی با تو خواهد بود؛ پاریس جشنی است بی کران.» بلافاصله گفت: «البته پیمان قانع که همین چند وقت پیش رفته بود پاریس، می گفت واسه این خوبه که یه بار بری، یه هفته بچرخی، برگردی همین ایران خودمون و دیگه هم تکون نخوری! من نمی دونم همینگوی چه اش بوده؟»

حسنی پس از سقوط قذافی نیز با خواندن بخش هایی از کتاب سبز قذافی و اعلام این که «اینا رو گذاشته بودم کنار برا بعد اینکه سقوط کرد بخونم» در مورد اتفاقات لیبی نیز اعلام موضع کرده بود.

این شیوه فعال در اجرا و این اعلام موضع نشان از توجه مجری برنامه به تاثیرات فرهنگی عمیقی است که تک تک جملات وی در مخاطب باقی می گذارد.

از سوی دیگر اعلام موضع مجری (در برنامه ای که صبغه فرهنگی و اجتماعی دارد) در مورد حوادث مهم روز در داخل و خارج از کشور، جزء مهم فراموش شده اجراهای تلویزیونی است که سال هاست اکثر برنامه های زنده این رسانه را به برنامه هایی سرد، آبکی، بی زمان و بی مکان تبدیل كرده که اندک جذابیتی برای مخاطب ندارند.