تبلیغات انتخاباتی سالم؛ بهترین راه تشخیص کاندیدای اصلح

مهم‌ترین معیاری که شاید بتوان بوسیله آن یک کاندیدای مجلس را شناخت، استفاده از نوع تبلیغات انتخاباتی سالم و قانونی عمل کردن آن است.

کد خبر: ۱۶۲۹۴۶

چهارشنبه - ۳۰ آذر ۱۳۹۰ / December 21, 2011

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»- ابوالفضل فخر الاسلام؛ می توان گفت که افراد در این زمینه چهره واقعی و درونی خود را نشان می دهند و به راحتی می توان فهمید که وارد شدن به عرصه انتخابات آیا برای ادای تکلیف و با هدف خدمتگزاری بوده است و یا اینکه هواهای نفسانی و طمع جاه و مقام و رسیدن به مطامع دنیایی را در دل داشته است! مقام معظم رهبری درباره تلاش کاندیداها برای رسیدن به نمایندگی چنین می‌فرماید: «نمایندگی مجلس دارای دو بعد است، یعنی از دو دیدگاه این مسأله را می توان نگریست.

یک دیدگاه این است که ما از نمایندگی و حضور در مجلس شورای اسلامی و دسترسی داشتن به مسئولین کشور و تریبون آزاد، به چشم یک امتیاز شخصی، عنوانی و مادی نگاه کنیم که البته غالباً وضع بر همین منوال است. افرادی می‌کوبند، می‌زنند، زحمت می‌کشند، پول خرج می‌کنند و انواع و اقسام تلاش ها را انجام می دهند تا به این امتیاز دست پیدا کنند، در فرهنگ حاکم بر مجموعه ما، این دیدگاه اول مردود است.

دیدگاه دوم این است که ما به سمت نمایندگی مردم در مجلس، به عنوان یک مسئولیت، یک ادای وظیفه و یک صحنه کارآمد برای خدمت نگاه کنیم.

اگر شوقی هم برای نماینده شدن باشد، به همین خاطر است، اگر تلاشی هم در راه معرفی و بیان مطالب مربوط به خود و رسیدن به این میدان و مقصود هست، برای آن جهت می باشد. در این دیدگاه، مقصد این است که انسان تلاش کند تا وارد مجلس شود برای خدمت به اسلام و مردم و استعداد خود را در اینجا در معرض آزمایش الهی و مردمی قرار بدهد.

امام راحل هم در این زمینه می فرماید: «آن کسی که می‌خواهد در انتخابات شرکت کند و کاندیدا می شود، آن کسی که کاندیدا می کند کسی را، آن کسی که فعالیت انتخاباتی می کند، آن کسی که تبلیغ برای خودش یا برای غیر می‌کند، این آزمایشش همان جاست.» امام راحل در همین رابطه می فرماید: «تویی که دیگری را کاندیدا می‌کنی، دیگران که غیر از این هستند، لایق نمیدانی، این را لایق تر و احسن می‌دانی.

تویی که فعالیت می‌کنی و تبلیغ می‌کنی برای انتخابات، تبليغ خودت را می کنی یا تبلیغ برای اسلام می‌کنی؟ اگر برای رسیدن به مجلس است، دلت می خواهد به مجلس بروی و می‌گویی مجلس یک مقام است، شما تبلیغ برای خودت می کنی که همان تبلیغ برای شیطان است و اگر تبلیغ می‌کنی که بروی خدمت بکنی، من چون می‌توانم خدمت بکنم، چرا کنار باشم، بروم خدمت بکنم، این شخص چون لایق است، چرا کنار باشد، بیاید خدمت بکند، اگر این طور باشد، این برای خداست.»

البته به جرأت می‌توان گفت: تبلیغات غیرسالم و از نوع غربی و فریبکارانه چند دوره‌ای است که آرام آرام به برنامه انتخابات ایران نفوذ کرده و با کمال تأسف عده‌ای هم از آن روش ها استفاده می‌کنند.

به طوری که«استفاده از اهرم پول و رشوه در قالب های مشروع!»، «مفتضح کردن رقیبان به وسیله دروغ و تهمت»، «پخش اخبار و اطلاعات از زندگی شخصی اشخاص»، «سفره‌های رنگین در مجالس مختلف»، «نگاه داشتن امکانات دولتی و پخش آن در منطقه به هنگام تبلیغات انتخاباتی»، «استفاده از بیت‌المال و امکانات دولتی»، «وعده ‌های دروغین و بلند پروازانه» کم کم رنگ عرفی و عادی به خود گرفته است.

باید از خود پرسید، آیا این عوام فریبی‌ها و مخارج گزاف، برای رفتن به مجلس و خدمت به مردم است یا …؟ آیا برای دفاع از ارزش های اسلام و انقلاب است؟ آیا برای دفاع از خون شهیدان و التیام و آرامش دل داغدیده یتیمان جنگ است؟ آیا نماینده‌ای که بدین طریق وارد مجلس شورای اسلامی‌ می‌شود، حامی مستضعفین خواهد بود؟

آیا چنین افرادی از هر باند و جناحی می توانند خود را از یاران امام و رهبر انقلاب بدانند؟ چطور می توانند حامی مستضعفین، رنج دیدگان، کشاورزان و کارگران باشند، در حالی که گلوی رهبر انقلاب، از تذکر چنین اعمالی، رنجور و دلشان از وجود چنین اشخاصی در صحنه انتخابات، پرخون است، به طوری که خطاب به جناح‌های سیاسی و کاندیداها و اطرافیان آنان چنین می فرمایند: «تبلیغات انتخاباتی، باید به معنای واقعی خود، در حدود شرعی و به دور از فریب و کارهای دروغین و متهم کردن رقبای انتخاباتی، صورت گیرد.»

برای نیروهای متدین و هوشیار جامعه روشن و بدیهی است که تبلیغ برای چنین کسانی نه تنها جایز نبوده، بلکه خیانت به اسلام، انقلاب اسلامی و خون شهداست. برای مقابله با چنین کسانی، باید شرایط فرد اصلح را برای مردم بازگو و مصداق آن را معرفی کرد.