انقلاب‌هاي عربي، اسلام سياسي و چالش‌هاي پيش رو

يك نويسنده روزنامه القدس العربي با اشاره به اينكه مهم ترين دستاورد انقلاب‌هاي عربي اسلام سياسي بوده است، تلاش اسرائيل با حمايت آمريكا براي ممانعت از اقدامات دموكراسي خواهانه اين انقلاب‌ها را مهم ترين چالش پيش روي دولت‌هاي اسلام گرا مي‌داند.

کد خبر: ۱۶۴۸۶۲

يکشنبه - ۱۱ دی ۱۳۹۰ / January 01, 2012

به گزارش خبرنگار حوزه بين الملل «خبرگزاري دانشجو» به نقل از روزنامه القدس العربي، انقلاب هاي عربي كه از تونس آغاز شد، طيف وسيعي از كارشناسان، ناظران و مراكز مطالعاتي عربي و غير عربي و حتي دستگاه هاي امنيتي و اطلاعاتي در دنيا را غافلگير و شگفت زده كرد.

اما ترسيم چارچوبي براي روند تحولات جاري طي يك سال آتي دشوار به نظر نمي رسد.

برجسته ترين عنوان براي اين روند، اسلام سياسي است و پس از آن توطئه هايي كه براي مانع تراشي در برابر اسلامگراياني صورت مي گيرد كه در اولين تجربه انتخابات بعد از انقلاب هاي عربي پيروز شده اند.

ترديد در موفقيت حكومت اسلامگرايان از همان ابتدا و حتي پيش از تشكيل دولت توسط آنان شروع شده است و عده اي مي گويند كه دولت هاي اسلامي قادر به مبارزه با مشكلات ريشه دار اقتصادي در كشورهاي خود نخواهند بود.

آنان مدعي هستند كه اسلامگرايان براي رفع بيكاري جوانان وعده هاي بيهوده و شعارهاي توخالي مي دهند و اين در حالي است كه دولت هاي غربي با توجه به ادبيات رايج خود در موضع گيري در برابر حركات دموكراسي خواهانه وعده حمايت هاي مالي به اين حكومت ها داده و البته اين كمك ها را به شرط هاي ناممكن مشروط كرده اند.

حتي كشورهاي توليد كننده نفت و سرشار از درآمدهاي نفتي نسبت به حمايت هاي مالي از آنان ابراز تمايل كرده و براي جلوگيري از تجربيات نوپا و دموكراسي خواهانه برآمده از صندوق هاي راي، از آمريكا مشورت گرفته اند.

بيهوده نيست كه دولت كمال الجنزوري، رئيس جديد كابينه مصر اعلام كرده است كه در برابر 9 ميليارد دلاري كه از خزانه مصر به غارت رفته، تنها يك ميليارد كمك به اين خزانه واريز شده است.

شنيده ها حاكي از آن است كه برخي دولت هاي حاشيه خليج قرار است كه بيش از  10 ميليارد دلار به مصر كمك كنند اما اين كمك ها هنوز وصول نشده و شايد هرگز اين اتفاق نيفتد و اگر اين كمك ها برسد گويا قرار است در زمان نامناسب يعني زماني كه دموكراسي شكست خورد،‌ برسد.

آيا منطقي است كه هنوز و 10 ماه پس از پيروزي انقلاب، ‌مصر با استفاده از ذخاير ارزي خود به حياتش ادامه دهد؟ در حالي كه ميزان اين ذخاير به صفر نزديك شده است، دولت هاي نفت خيز با هزار ميليارد دلار (يك تريليون دلار)‌ نقدينگي سالانه ناشي از درآمدهاي نفتي شان چه مي كنند؟

اسرائيل بيش از همه از پيروزي اسلام گرايان، به ويژه در مصر، نگران بوده و حتي از آن مي ترسد و آمريكا و دولت هاي غربي نيز در اين نگراني ها با اسرائيل سهيم هستند و اين به دليل نگراني از دستاوردهاي ليبراليسم نيست بلكه تنها به دليل معاهده صلح كمپ ديويد و گفت‌وگوهاي صلح اعراب و اسرائيل است.

ايالات متحده اكنون در وضعيتي بحراني است خود را به طور فزاينده اي در مقابله با حكومت هاي اسلامي جديد مي بيند؛ زيرا نمي تواند رابطه با آنها را قطع كند؛ چنانكه با حماس در اراضي اشغالي، آن هم به توصيه هم پيمان اسرائيلي اش كه نه تنها سياست هاي منطقه اي بلكه طرح همه جنگ هاي آمريكا را تدوين مي كند، چنين كرد.

اسلام سياسي در مصر در يك انتخابات شفاف به حكومت رسيده و لازم است كه بدون هيچ محدوديت داخلي و خارجي به آن فرصت داده شود.

جهان عرب بيش از چهل سال در سايه فساد و خشونت و فقر زندگي كرده و اكنون توانسته است خود را از زير سلطه عاملان اين فساد بيرون بكشد، بنابراين و توطئه هاي غربي در فاصله صدها مايلي از آنان با همه مشكلات و چالش ها نمي تواند وضعيت آنان را بدتر از وضع فعلي كند.

اسلام سياسي نبايد در برابر اهانت هاي  آمريكا و اسرائيل تسليم شده و در تلاش براي آزادي قدس از چنگ اشغالگران و بازگرداندن مقدسات مسلمانان و اعراب به آنان لحظه اي درنگ كند.

حكومت هاي جديد هرگز آنچه را كه رژيم هاي سابق پذيرفتند و چه بسا رژيم هايي از اين نوع همچنان چنين مي كنند، ‌نخواهند پذيرفت.

اين حكومت ها شايد به خطر بيفتند و در اولويت بندي هاي خود دچار سردرگمي شده و ناچار شوند بر راه هاي تثبيت حكومت و اجراي برنامه هاي اقتصادي و اجتماعي خود تمركز كنند اما نبايد ارزش ها و اصول خود را فراموش نمايند.

البته اين به آن معنا نيست كه گروه هاي ديگر و غير اسلامگرا به فكر منافع ملي شان نيستند بلكه توسل به صندوق هاي راي براي رسيدن به قدرت ايجاب مي كند كه به قوانين و لوازم آن پايبند باشند و احزاب پيروز بايد به قواعد دموكراسي، آزادي و حقوق ديگران و همزيستي مسالمت آميز احترام بگذارند.

انقلاب هاي عربي كه تاكنون چهار رژيم ديكتاتوري را برانداخته اند، بايد بساط ستم اسرائيل را نيز برچينند و كساني كه با دستان خالي در مقابل نيروهاي امنيتي مصر، تونس و ليبي ايستادند موانع ترس را شكسته و بدون ترس از اسرائيل در اين امر ترديد نكنند.

ترس آن مي رود كه انقلاب هاي عربي در سال جديد با توطئه هاي پنهان و آشكار جديد از سوي اسرائيل و با حمايت آمريكا روبه رو شوند و يكي از آنها احتمال ايجاد جنگ اسرائيل عليه ايران به بهانه دستيابي به سلاح هاي هسته اي است و آنان براي ايجاد مانع در برابر انقلاب هاي مردمي عربي سعي دارند پاي برخي كشورهاي عربي را نيز در اين قضيه به ميان بياورند.

در سال جديد بسياري از تنش ها بي گمان حل و فصل خواهد شد اما زماني كه مي گوييم انقلاب هاي عربي ادامه يافته و گسترده تر خواهند شد، مبالغه نمي كنيم.

آمريكا با تحريم هاي نفتي اي كه عليه ايران اعمال كرده و باعث افزايش بي سابقه قيمت نفت شده،‌ چه جنگ عليه ايران را آغاز كند و چه از جنگ صرف نظر كند، بزرگترين خسارت به خود او و اسرائيل وارد خواهد شد.

فرض كنيم كه آمريكا با بمباران يك يا دو شهر ايران بتواند آن را اشغال كند، آيا 9 سال ديگر همان چيزي كه امروز در عراق بدان دچار شد بر سرش نمي آيد؟‌

آيا غير از وارد شدن خسارات اقتصادي فراوان و از دست داد نفوذ خود در ميان افكار عمومي، آن هم اول به خاطر اسرائيل و بعد به خاطر نفت، چيزي ديگر عايد آمريكا خواهد شد؟‌

بنابراين دولت هاي اسلام گرا بايد هوشيار باشند و در اين ماجرا نيز به جاي همدستي با آمريكا عليه ايران به توسعه دموكراسي و تداوم حركت هاي مردمي بپردازند.