حضور احمدی نژاد در حیات خلوت آمریکا

ايران ادعا مي‌كند كه منافع آمريكا در منطقه آمريكاي لاتين را به خطر انداخته، در حالي كه آمريكا بزرگترين مشتري نفت ونزوئلاست و عموماً به علت بازدهي بيشتر اقتصادي، آمريكا ترجيح مي‌دهد انرژي خود را از اين منطقه تامين كند.

کد خبر: ۱۶۵۴۳۱

چهارشنبه - ۱۴ دی ۱۳۹۰ / January 04, 2012

به گزارش خبرنگار حوزه بين الملل «خبرگزاري دانشجو»، محمود احمدي نژاد در ادامه سفر خود به آمريكاي لاتين قرار است ابتدا به ونزوئلا و به ديدار هوگو چاوز رفته و آنگاه به كوبا، نيكاراگوئه و اكوادور برود.

سفرهايي كه از سوی هر دو طرف در زمان رياست جمهوري احمدي نژاد به کرات صورت پذيرفته و علي‌رغم تبليغات و خبرسازي‌هاي زياد، از نگاه كارشناسان، كم بازده، سطحي و عاري از تاثيرگذاري مورد انتظار تلقي شده است.

مجموع حجم معاملات اقتصادي ايران در اين منطقه در حدود 2.5 ميليارد دلار است كه حدود 2 ميليارد دلار آن با دو كشور برزيل و آرژانتين و مربوط به واردات از آن كشورها به ايران است.

در عرصه جهاني، عموماً دولت‌هايي موفق تلقي مي‌شوند كه بتوانند در منطقه‌اي كه در آن قرار دارند روابط حسنه‌اي با همسايگان برقرار كرده و بتوانند از اين طريق نيازهاي خود را برطرف نموده و مجبور نباشند جز در موارد حوزه قدرت نرم آن هم به شرط منافع متقابل به ديگر مناطق دور دست جهان روي بياورند.

اين امر در مورد ابرقدرت‌ها متفاوت است؛ زيرا سرمايه تحت اختيار ابرقدرت‌ها به آن‌ها اين اجازه و الزام را مي‌دهد كه به بقيه مناطق وارد شده و در پي فراهم آوردن منافع خود باشند.

«اجازه» به معناي توانايي در انجام اين كار از لحاظ مالي و نظامي و «الزام» به معني نياز به حضور در مناطق ديگر در جهت اعمال سياست‌هاي خود در جهت افزايش قدرت و تامين منافع اين كشورها.

ايران به اذعان خود دولت مردان، قدرتي منطقه‌اي است نه ابرقدرتي جهاني، پس قبل از رفتن به ديگر مناطق جهان، نياز به افزايش قدرت و تامين آن در سطح منطقه است.

مسئله‌اي كه عليرغم ادعاي دولت مبني بر داشتن ديپلماسي فعال، عملاً در سطح منطقه‌اي و به طور خاص در آسياي مركزي و منطقه خليج فارس در آن توفيقي مشاهده نمي‌شود.