انحلال خانه سينما راهي جديد در ارتقاي كيفي سينما

چه بهتر اگر اين انحلال موقعيتي را فراهم آورد كه خانه سينما بتواند با يك خانه تكاني جدي، چه در هيئت مديره و چه در اساسنامه فعلي، راهي نو و روشي تازه در پيمودن مراحل ارتقاي كمي و كيفي سينماي ايران انتخاب كند.

کد خبر: ۱۶۵۷۹۷

شنبه - ۱۷ دی ۱۳۹۰ / January 07, 2012

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ متأسفانه و علي‌رغم تمام تلاش‌هايي كه طي سال‌ها و ماه‌ها و روزهاي اخير پيرامون وقايع خانه سينما و اتفاقاتي كه بر مدار رفتار عجيب و تأثربرانگيز مديريت اين نهاد به ‌ظاهر صنفي رخ داد، حكم به انحلال خانه سينما صادر شد و پس از 20 سال، تنها نهاد صنفي سينماگران ايران منحل شد.

ترديدي وجود ندارد كه دير يا زود و براساس پيش بيني‌ها و اتفاقات رخ داده طي چند ماه گذشته و بويژه طي دو هفته اخير، خانه سينما با حكمي شبيه انحلال روبه‌رو مي‌شد. اين حكم شايد از طرفي نتيجه قضاوت نهاد قانوني صادركننده‌اش يعني وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي باشد كه هست، اما از سوي ديگر بايد گفت اين‌ حكم نتيجه نوع رفتار و شيوه و منش كساني است كه بر صندلي مديريت خانه سينما طي سال‌هاي گذشته تكيه زده‌اند.

در نظر گرفتن شرايط و ويژگي‌هاي حاكم بر مناسبات سينمايي ايران، تنها و تنها سليقه و تعصبات فكري و ذهنيت‌هاي خويش‌انديشند كه مصلحت و منافع كليت جامعه سينمايي كشور را ناديده گرفتند و آن‌قدر بر طبل مخالفت و لجبازي و غضب و غيظ كوبيدند و آن‌قدر دامنه دعواها و دشمني‌ها را كش دادند كه نهايتا آنچه نبايد اتفاق مي‌افتاد، روي داد و خانه سينماي ايران پس از 20 سال فعاليت پرفراز و نشيب منحل شد.

مرور تاريخي كه بر خانه سينما گذشت و بررسي تحليل مديريت‌هاي حاكم بر اين نهاد به‌ظاهر صنفي، گوياي فراز و نشيب‌هاي بسيار و راه پرسنگلاخي است كه در هر صورت طي شد و افتان و خيزان به جايي رسيد كه در نهايت حكم انحلال را برايش به ارمغان آورد.

فارغ از اينكه وجاهت قانوني اين حكم چيست و چگونه است و چه كسي از لحاظ قانوني حق اظهار نظر در اين زمينه را دارد، يك نكته بسيار مهم ديگر هم در زمينه انحلال خانه سينما بسيار حائز اهميت است و آن اين است كه كساني كه داعيه نمايندگي از بدنه سينماگران ايراني را دارند و خود را مدافع منافع اين سينما مي‌دانند، هرگز حاضر نشدند از تعلقات شخصي و اغراض گروهي خويش چشم‌پوشي كنند و حتي اگر لازم مي‌شد به نفع سينماي ايران از حق مسلم خويش نيز بگذرند و كنار بروند.

آنها نه تنها چنين نكردند، بلكه حاضر شدند كرسي رياست خود را به قيمت به مسلخ كشاندن خانه سينماي ايران همچنان حفظ كنند و براي رسيدن به اين قصد و غرض از هيچ تلاش مذبوحانه‌اي فروگذار نكنند كه البته پايان كار چيزي غير از آن شد كه آنها در سر مي‌پروراندنند و منتظرش بودند.

وقتي جوانب مختلف اين قضيه را چه در بعد مديريتي و چه از حيث مصلحت سينماي ايران و نيز چه به لحاظ منافع صنوف مختلف سينمايي مطالعه و بررسي مي‌كنيم، به اين نتيجه روشن و غير قابل ترديد مي رسيم كه ادامه اين جنگ فرسايشي چندساله و مخاصمه عبث و بي‌فايده ميان خانه سينما و معاونت سينماي كشور به‌نفع هر جريان و گروه و مدير و مسلكي‌ كه بود، قطعا به نفع سينماي ايران نبود و چه بهتر اگر اين انحلال موقعيتي را فراهم آورد كه خانه سينما بتواند با يك خانه تكاني جدي، چه در هيئت مديره و چه در اساسنامه فعلي، راهي نو و روشي تازه در پيمودند مراحل ارتقاي كمي و كيفي سينماي ايران انتخاب كند.

اما يك نكته را فراموش نكنيم كه در آستانه برگزاري سي‌امين دوره جشنواره بين‌المللي فيلم فجر هستيم و اين جشنواره كه امسال سي‌ام تجربه‌اش را پيشرو دارد، به نوعي ويترين يك ‌سال با آبروي جامعه سينمايي كشور است و هر كس در چنين موقعيتي خود را دلسوز سينماي ايران مي‌داند، بايد تلاش كند تا ضمن پرهيز از حواشي و موضوعات فرعي، فضا و موقعيت براي هرچه بهتر و با شكوه‌تر برگزار شدن اين جشنواره فراهم آورد و اين اتفاقي است كه قطعا و بدون هيچ ترديدي نيازمند همدلي و همراهي همه اهالي سينما و برگزار كنندگان جشنواره است.

سي‌امين دوره جشنواره بين‌المللي فيلم فجر، بي‌ترديد نقطه عطفي در تاريخ و كارنامه اين محفل خاطره‌انگيز و مهم و خطير و حساس به حساب مي‌آيد و همه بايد دست به دست هم بدهند تا اين محفل گرم و يگانه از آسيب حواشي و اهداف و اغراض غير سينمايي و تعلقات سليقه‌اي و شخصي و گروهي محفوظ بماند.