وبلاگ «منم سلام»

جشنواره باید مردمی باشد

بچه حزب اللهی ها یاد گرفته اند و وظیفه خودشان را انجام دهند.

کد خبر: ۱۶۵۸۱۴

شنبه - ۱۷ دی ۱۳۹۰ / January 07, 2012

جریده اینترنتی «خبرگزاری دانشجو»، در آخرین بروزرسانی وبلاگ «منم سلام» طی مطلبی با عنوانت «جشنواره باید مردمی باشد»، ضمن پرداختن به جشنواره فیلم عمار، آورده است:

اول می خواستم با خاطرات حدود 10 سال پیش و جشنواره فیلم کودک و نوجوان که آن سال ها در اصفهان برگزار می شد و چیزهایی که دیده بودم شروع کنم و چندخطی هم نوشتم ، اما بعد منصرف شدم .(حالا دلایلش بماند ...)

هفته ای که گذشت یک اتفاق فرهنگی خوب در کشور افتاد و آن برگزاری جشنواره ای بود به اسم جشنواره مردمی فیلم عمار.

خیلی عجیب نبود که این جشنواره با بی اعتنایی از طرف رسانه های مختلف به خصوص صدا و سیما روبرو شود و اطلاع رسانی خوبی از آن صورت نگیرد و اگر غیر از این بود جای تعجب داشت. از مدیرانی که دغدغه بزرگشان حفظ پست و مقام است و بهانه ی تنبلی و کارنکردنشان نبودن فضا و امکانات و نیرو ، انتظاری جز این نمی رود. البته بچه حزب اللهی ها یاد گرفته اند ، کاری به این کارها نداشته باشند و وظیفه خودشان را انجام دهند .

به قول سرور ما آقاسید مرتضای آوینی:

رو دربایستی را كنار گذاشته ام؛ زدن این حرف ها شجاعتی می خواهد كه با عقل و عقل اندیشی و حتی ژورنالیسم جور در نمی آید، چرا كه حزب الله حتی در میان دوستان خویش غریبند، چه برسد به دشمنان. اگرچه در عین گمنامی و مظلومیت، باز هم من به یقین رسیده ام كه خداوند لوح و قلم تاریخ را بدینان سپرده است.

بگذریم ...

این جشنواره یک تفاوت اساسی با بقیه ی جشنواره ها داشت و آن هم داشتن پسوند مردمی بعد از جشنواره بود ، وقتی عکس هایی که از نمایش فیلم های جشنواره در اینترنت بود را می دیدم و آن ها را با صحنه هایی که از جشنواره فیلم کودک و بعدتر جشنواره فجر در ذهنم بود مقایسه می کردم، مردمی"بودنش را می توانستم خیلی خوب درک کنم. در کدام جشنواره می شود مثل این صحنه ها را دید؟

البته مردمی بودن جشنواره بیشتر بستگی به فیلم هایی دارد که در آن پخش می شود ، که در این زمینه هم جشنواره عمار را باید مردمی تر از همه ی جشنواره های دیگر دانست ، جشنواره هایی که معمولاً فیلم هایشان بیشتر برای داورها و منتقدها ساخته می شوند و از همان اول مشخص است که این فیلم برای مردم عادی کوچه و بازار ساخته نشده.

مردمی بودن این جشنواره در موضوع و محتوای فیلم ها هم قابل مشاهده بود ، فیلم هایی که به جای فریب دادن تماشاگر و کشاندن او به دامی از جاذبه‌های پست و غفلت‌زدگی ، به دغدغه های اصلی مردم نگاه داشتند.

جشنواره مردمی فیلم عمار یک فرصت خیلی خوب بود برای بچه های ارزشی که همدیگر را بشناسند و با فضای کار هم آشنا شوند. یک شروع خوب برای آن هایی که دغدغه ی دین و فرهنگ دارند و یک دلیل خوب برای آن هایی که می گویند نمی شود در این زمینه کار کرد.

این روزها عکس و فیلم های جشنواره را که می دیدم ، این فکر به ذهنم می رسید که چقدر جای شهید آوینی الان خالی است، شاید اگر بود این اتفاق خوب خیلی زودتر از این ها می افتاد. اما شاید او آنچه را که می بایست گفته است و بارش را به منزل رسانده که اکنون در پیشگاه خداوند جای دارد و این وظیفه ی ماست که ادامه ی بار را بر دوش بگیریم.

فرصت تمام شد و ما ناچاریم بحث را به همین صورت ناتمام رها کنیم و بگذریم، با این تذکر که آینده‌ی انقلاب اسلامی در همه‌ی وجوه توسط کسانی محقق می‌شود که اسلام را بشناسند و مهم‌تر از شناختن، با جان و دل بدان پیوسته باشند. پس اجازه دهید که امید ما برای آینده‌ی سینمای ایران جز به هنرمندان مؤمن خط‌شکن نباشد که نباشد. امام بت‌شکن بود و بسیجی‌ها به تبعیت از ایشان، خط‌شکن؛ و سینمای متعهد ما نیز باید خاکریزهای تثبیت‌شده‌ی سینمای غرب را بشکند و راهی تازه باز کند. راه ما از آنجا که غربی‌ها رفته‌اند و می‌روند نمی‌گذرد و باید متوقع بود که اگر افق‌هایمان با یکدیگر متفاوت است، راه‌هایمان نیز متفاوت باشد؛ روش‌هایمان نیز.**

پی نوشت:

* شهید سید مرتضی آوینی / مهاجر «ای بلبل عشق،جز برای شقایق ها مخوان!»

** شهید سید مرتضی آوینی / فرزندان انقلاب در برابر عرصه های تجربه نشده سینما