«هفت پرده»؛ نمونه‌ای تجربی و جذاب از سینمای نوآر

«هفت پرده» یکی از معدود و محدود نمونه‌های تجربی و جذاب و قابل توجه سینمای نوآر است در ایران؛ فیلمی که در بیان داستان تلخ و تاریکش، به درستی از ابزار و فرم و روایت و در نهایت از سینما، با همه مولفه‌هایش، تا آنجا که توانسته به درستی استفاده کرده است.

کد خبر: ۱۶۶۰۲۱

دوشنبه - ۱۹ دی ۱۳۹۰ / January 09, 2012

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ بعد از 11 سال! بايد فیلمی را که بیش از یک دهه در محاق توقیف بوده و از زمان ساختش این همه می گذرد، حالا باید آن را در شبکه عرضه نمایش خانگی با همان کیفیتی که همه مان سراغ داریم، ببینیم.

فیلم «هفت پرده» اثر فرزاد موتمن و نوشته سعید عقیقی حتی با این وضعیت مشاهده و با آن بلاهای حتمی و احتمالی که سرش آمده و می دانیم و نمی دانیم، باز هم فیلمی است دیدنی!

فیلم از یک ساختار بدیع و میزانسن جالب بهره برده؛ دیالوگ های خوب و جذابي دارد و فیلمنامه ای مدرن و روایتی خاص و جذاب؛ بازی ها روان و درست است و ریتم اصولی و کارآمد و بجا.

کارگردانی در طول مسیر روایت و در همه ارکان کار منتشر است و حس جذاب و دوست داشتنی و کاربلدانه موتمن در مقام کارگردانی همه جا در زیر پوست فیلم مستتر است.

فیلم، مشابهت ها و همراهی هایی در میزانسن و دیالوگ نویسی و نریشن گویی حتی، با اثر شاهکار و ارزشمند بعدی کارگردان یعنی «شب های روشن» دارد و در فضاسازی هم همانندی هایی با آن را در ذهن تداعی می کند.

می توان گفت فیلم «هفت پرده» یکی از معدود و محدود نمونه های تجربی و جذاب و قابل توجه سینمای نوآر است در ایران؛ فیلمی که در بیان داستان تلخ و تاریکش، به درستی از ابزار و فرم و روایت و در نهایت از سینما، با همه مولفه هایش، تا آنجا که توانسته به درستی استفاده کرده است.

در «هفت پرده» با تعدادی انسان مستاصل و درمانده و ناامید روبروییم که در فضایی آبسورد و فانتزی به بیانی روایی دست می یابند برای تعریف قصه رنج و فلاکتشان.

و در این میان می توان رگه هایی امیدوار کننده از تعریف و بیانی ایرانی را در ژانر نوآر ردیابی کرد که مژده خلق یک سینماگر سینمافهم و متعهد را به معنای درست و اصیل کلمه، به علاقه مندان سینمای امروز ایران می دهد.

«هفت پرده» حکایت یک تصمیم و حرکت به ظاهر تلخ و مایوسانه است برای وارد کردن کردن آخرین ضربه به تن نحیف و رنجور زندگی آدم های بیچاره ای که چاره را در یک گردهمایی تبهکارانه دیده اند و در این مسیر به تلاشی و تکاپویی آبسورد و فانتزی دست می زنند تا بلکه بتوانند در زیر پوسته این داستان و روایت خاص، حکایتگر واقعیت هایی باشند که در متن و بطن این جامعه و این زمان و زمانه جاری و ساری است و شاید کمتر کسی بتواند و یا بخواهد آن را به این صورت عریان و عمیق و دقیق و البته سینماورزانه و روایتگرانه ببیند و بنمایاند.

«هفت پرده» با تمام این مضایق و مصايب و دردسرها و با در نظر داشتن زمان و زمانه ساختش و بویژه اینکه پس از بیش از 10 سال قرار است، دیده شود، فیلمی است که براستی و درستی ارزش دیدن و بحث کردن دارد.

فیلمی که به روشنی و ظرافت و رندی، گویا و جویای سینماگری مولف و صاحب سبک است؛ گر چه اینک و پس از گذشت سال ها و با تجربه های سینمایی که بعدها از فرزاد موتمن دیدیم – که به هر دلیلی بود و رخ داد - دیگر از آن امید و اشتیاق و آرزو چیزی باقی نمانده!