نگاهي بر دانشگاه‌هاي پولي

دلار و يورو؛ زير لفظي‌ پرديس دانشگاه‌ها

كلمه «بين المللي» در تبليغات، كافي است تا هزينه‌اي ميليوني از مخاطب درخواست شود، این روزها با هزینه مبلغی بالای 10 میلیون تومان مي‌توان صاحب مدرک کارشناسی ارشد از دانشگاهي معتبر که با دانشگاه خارجی قرارداد بسته و یا دارای پردیس بین المللی است، شد.

کد خبر: ۱۶۷۰۵۵

دوشنبه - ۲۶ دی ۱۳۹۰ / January 16, 2012

گروه اجتماعي «خبرگزاري دانشجو»؛ در حالی که در نظام آموزشی کشور در سال‌هاي گذشته سعی شده تا با برگزاری آزمون، نسبت به اجرای عدالت آموزشی اقدام شود اما در این میان مواردی وجود دارند که عدالت آموزشی را تا حدودی زیر سوال می‌برند.

دانشگاه‌هایی که نام بین المللی و پردیس را با خود يدك مي كشند، برخی از رشته‌ها را به صورت تخصصی و بین المللی، به دانشجویان متمول خود آموزش داده و دانشجویانی که از پس این هزینه‌ها بر نمي‌آیند باید در صف کنکور در مقاطع مختلف و اعمال نظرهای شخصی در مصاحبه‌های تخصصی آزمون‌ها بمانند.

«6 میلیون نقد بدهید تا آموزش بین المللی ببینید‌»، كلمه«بين المللي» در تبليغات كافي است تا هزينه‌اي ميليوني از مخاطب درخواست شود. این روزها با هزینه مبلغی بالای 10 میلیون تومان و یا کمی کمتر مي‌توان صاحب مدرک کارشناسی ارشد از دانشگاهي معتبر که با دانشگاه خارجی قرارداد بسته و یا دارای پردیس بین المللی است، شد.

مثلا دانشگاهی در واحد بین الملل خود رشته MBA را با دوره تکمیلی آمادگی IELTS با هزینه 6 میلیون تومان(نقد! و یا با پرداخت چک چند مرحله‌ای) برگزار كرده و به ازای هر 20 ساعت آموزشی جبرانی 250 هزار تومان دریافت می‌کند و پردیس‌هاي بین المللي دانشگاهی از دانشجویان کارشناسی ارشد خود از يك ميليون تا يك میلیون و 550 هزار تومان، شهريه ثابت دريافت مي‌كنند.

علاوه بر دریافت هزینه‌های میلیونی، گاه مشاهده شده هزینه‌ها براساس یورو و دلار محاسبه مي‌شود. به عنوان مثال در شرايط یکی از پردیس‌های بین المللی دانشگاهی در جنوب كشور آمده است: «شهریه ثابت هر نیمسال تحصیلی ۱۹۸۰ یورو، برای هر واحد درسی اخذ شده ۱۳۲ یورو، برای هر واحد پروژه ۳۰۰ یورو و...» و دانشگاهي ديگر شهریه هر نیمسال تحصیلی را ۵۰۰۰ یورو برآورد مي كند.

نکته مشترک پردیس‌های بین المللی در ایران اخذ هزینه آزاد آموزش، تدریس به زبان انگلیسی و صرف تمام هزینه‌های دانشجویی (هزینه‌های مسکن، ایاب و ذهاب، تغذیه، کتاب و سایر هزینه‌های دانشجویی) بر عهده خود فرد است.

ايجاد دانشگاه‌هاي اينچنيني در كنار دانشگاه‌هاي غير انتفاعي و آزاد، و نيز افزايش تقاضا از سوي جوانان براي تحصيل، اين سوال را به ذهن مي آورد كه چند درصد از افراد متقاضي، مي‌توانند اين هزينه‌ها را بپردازند؛ چرا كه اكثر دانشجوها از داشتن شغلي كه اين هزينه را تامين كند، محروم‌اند.