ترابيان:

خودباوري و همكاري باشگاه‌ها، فوتسال ايران را جز 4 تيم برتر دنيا كرد

رئيس كميته فوتسال گفت: کار خوب کادر فنی، همکاری بی‌دریغ باشگاه‌ها و بحث خود باوری که به تیم تزریق شد، باعث شد تا اکنون جز 4 تیم برتر دنیا باشیم.

کد خبر: ۱۶۷۰۷۷

دوشنبه - ۲۶ دی ۱۳۹۰ / January 16, 2012

به گزارش خبرنگار ورزشي «خبرگزاري دانشجو»، عباس ترابيان در خصوص عملكرد چهار ساله خود در فدراسيون فوتبال با سايت فدراسيون فوتبال گفت و گو كرد.

-مختصری از گذشته تان را چه در ابعاد فوتبالی و چه در ابعاد غیرفوتبالی بگویید؟

متولد محله مولوی در جنوب تهران هستم و از سن 12 سالگی در تیم محلات و دبیرستان ها بازی می کردم، همبازی هایم مهدی حاج محمد، مسیح مسیحی نیا بود و در دو باشگاه گارد که بعدا هما شد شاگرد پرویز دهداری بودم.

پس از اینکه دیپلمم را گرفتم در رشته مدیریت بازرگانی در هند مدرک گرفتم و همانجا هم عضو تیم فوتبال دانشگاه هند بودم و فوق لیسانس ام بی ای را در لندن گرفتم و سه فرزند دارم که دو پسر با مدارک مهندسی عمران و آی تی و یک دختر با مدرک فوق لیسانس مخابرات.

پس از انقلاب در سال 60 به استخدام وزارت نفت درآمدم و ضمن آنکه در سال های 57 تا 58 در دانشگاه های تهران تدریس می کردم و در همان سال ها در روزنامه اطلاعات دبیر سرویس های سیاسی و خارجی هم بودم.

- چطور وارد فوتبال شدید؟

از اواخر سال 76 و پیش از جام جهانی 98 فرانسه در دوره صفایی فراهانی مسئولیت کمیته های بین الملل و بازاریابی را به عهده داشتم و در زمان دادکان سه ماه رئیس کمیته فوتسال بودم که به دلیل اختلاف سلیقه از فدراسیون رفتم.

پس از این، در لندن مدیرعامل شرکت بین المللی نفت ایران بودم که کل فروش نفت اروپا از کانال شرکت ما اتفاق می افتاد و 12 سال هم در وزارت نفت مدیرکل تشریفات بودم و در ده ها جلسه اوپک هم حضور داشتم و در سال 1999 سرپرست تیم فوتسال شدم و در همان سال که اولین کمیته فوتسال در آسیا تشکیل شد اولین نایب رئیس ایرانی کمیته فوتسال کنفدراسیون فوتبال آسیا شدم و در حال حاضر هم عضو کمیته فوتسال کنفدراسیون فوتبال آسیا هستم.

- کارنامه کمیته فوتسال در این چهار سال چطور بود؟

در چهار سالی که به عنوان مسئول کمیته فوتسال این فدراسیون فعالیت کردم، سعی کردم مانند فرزندم به این رشته نگاه کنم تا با کمک و همکاری همه یارانمان در باشگاه ها و هیئت ها، آن را به جایگاه واقعی خود در آسیا و جهان برسانم؛ هر چند که در این میان سرپرستی تیم ملی فوتبال بزرگسالان و سرپرستی کمیته روابط بین الملل را داشتم اما اولویت اول من فوتسال بود.

از سال 2006 به طور رسمی و با درخواست کیومرث هاشمی به کمیته فوتسال آمدم و استارت کاری خود را به عنوان رئیس کمیته فوتسال زدم.

برای اینکه بتوانم این رشته را در شرایط خوبی قرار دهم، هدف ها و برنامه هایی داشتم که خوشبختانه به آن رسیدم و بر همین اساس ابتدا توجه ویژه به تیم های پایه داشتم و لیگ های زیر 12، 15 و 19 سال را راه اندازی کردیم که خوشبختانه با تشکیل مسابقات زیر 19 سال، تیم ملی هم در این رده درست شد و در این میان استان ها و باشگاه ها همکاری بسیار خوبی را با ما داشتند.

سپس به رده سنی زیر 23 اهمیت ویژه دادیم و با تشکیل تیم ملی در این رده سنی، سعی بر آن داشتیم تا اعتماد به نفس و تجربه فنی بازیکنان را بالا ببریم و در نهایت آینده تیم های ملی خود را تضمین کنیم و در همین راستا برای رقابت های داخل سالن آسیا اکثر کشورها تیم های برتر خود را به مسابقات اعزام کردن اما ما با هدف اینکه تیم ملی را قوی کنیم، بازیکنان زیر 23 سال خود را اعزام کردیم و باخت برایمان اصلا مهم نبود بلکه هدفمان کسب تجربه فنی و تاکتیکی بازیکنان بود.

براي رسيدن به اين هدف از جوراندیرو که تبحر خاصی در تربیت تیم های پایه داشت دوباره استفاده کردیم و وی را در راس تیم ملی زیر 23 سال قرار دادیم که خوشبختانه اکنون تیم ملی بزرگسالان با بهره برداری این بازیکنان، موفقیت های خوبی کسب کرده است.

در مورد تیم ملی بزرگسالان نیز به این نتیجه رسیدیم که این تیم نیاز به خود باوری دارد و بر همین اساس بازی با تیم های ایتالیا، اسپانیا، اوکراین و روسیه را برای بازیکنان در نظر گرفتیم تا رفته رفته شخصیت تیم ملی بین بزرگان جهان جا بی افتد و خودش را پیدا کند.

رقابت با چنین تیم هایی باعث شد تا مقابل برزیل که قدرت اول جهان است خوب ظاهر شویم و به بهترین نحو به رقابت بپردازیم و اکنون ترسی از رقابت با هیچ تیمی نداریم؛ ضمن اینکه کار خوب کادر فنی، همکاری بی دریغ باشگاه ها و بحث خود باوری که به تیم تزریق شد، باعث شد تا اکنون جز 4 تیم برتر دنیا باشیم. در صورتی که وقتی مسئولیت کمیته فوتسال را بر عهده گرفتم عنوان 13 جهان را یدک می کشیدیم.

- چه پشتوانه سازی برای فوتسال ایران انجام دادید؟
ما به فکر تیم های پایه فوتسال هستیم و به تشکیل تیم زیر 15 سال تاکید داریم و بایستی با توجه به اینکه استعدادهای زیادی در فوتسال وجود دارد و با توجه به اینکه در مدارس و کوچه پس کوچه ها استعدادهای پنهانی وجود دارد که باید پس از شناسایی آنها، این استعدادها را در جایی به صورت رسمی نشان دهیم، با اعزام گروه های مختلف کارشناسی در سطح کشور از طرف فدراسیون فوتبال و کمیته فوتسال در سطوح مختلف و به صورت گسترده استعدادیابی کردیم.

در اوایل کار، برخی ارگان های رسمی، بازیکنان را به ما معرفی می کردند که با دیدن آنها پی بردیم که کیفیت پایین بازیکنان معرفی شده به دلیل روابط فامیلی یا سفارش برخی از افراد خاص است و به همین دلیل ما به این شیوه استعدادیابی اعتمادی نکردیم و سعی کردیم از مسابقات مدارس و همین طور برگزاری رقابت های سالنی مثل جام های رمضان، استعدادیابی انجام بدهیم.

جا دارد از امیر شمسایی و مصطفی عمادی به خاطر تشکیل تیم ملی جوانان تشکر کنم چرا كه آنها لیستی 210 نفره از استعدادیابی را به ما نشان دادند که تا به آن زمان نتوانسته بودیم آنها را ببینم.

بازیکنان بزرگی از بین این لیست معرفی شدند که می توان به نام هایی مثل حمید احمدی که از یکی از روستاهای اطراف ورامین و یا حسین طیبی از محلات شهر مشهد اشاره کرد که در حال حاضر برای خودشان بازیکنان بزرگی در فوتسال آسیا هستند و ما سعی کردیم به بازیکنان جوان شخصیت حرفه ای دهیم و روی آنها کار کنیم.

- کارنامه تیم ملی فوتسال چطور بود؟

به طور دقیق آمار برد و باخت را به خاطر ندارم، اما با توجه به برنامه ریزی هایی که داشتیم، در هر ماه حداقل یک بازی ملی انجام دادیم که اکثر مسابقات با تیم های درجه یک اروپا، امریکای جنوبی و از آسیا نیز با تیم های ازبکستان، تایلند و ژاپن بازی کردیم و نکته ای جالب بیش از 8 بازی با برزیل است و این در تاریخ فوتسال ایران بی سابقه است.

علاوه بر رقابت با تیم های کشورهای فوق با تیم های اسپانیا، ایتالیا، روسیه(بیش از 8 بازی)، اوکراین(بیش از 4 بازی) و کرواسی و بلژیک به رقابت پرداختیم و خاطرم هست که در جام کنفدراسیون ها نیز عنوان قهرمانی را کسب کردیم، در جایی که لیبی به عنوان قهرمان آفریقا و اروگوئه به عنوان قهرمان امریکای جنوبی در کنار تیم ایران قرار داشت و همچنین از سال 2008 در تمام دوره های مسابقات گراندپریکس برزیل که در واقع مهم ترین رویداد فوتسال جهان بعد از جام جهانی است، شرکت کردیم.

-چه کارهایی می خواستید انجام دهید، اما نتوانستید موفق به انجام آنها شوید؟

من در اردیبشهت ماه 91 در سمینار مدیران فوتسال آسیا که با حضور سخنرانان فوتسال ایران، ژاپن، اسپانیا و برزیل برگزار می شود، شرکت خواهم کرد و عنوان این سمینار مدیریت فوتسال است که در این آن درباره روند رو به رشد فوتسال ایران گزارشی ارائه خواهم کرد و به این بخش از سوال شما هم به طور کامل خواهم پرداخت.

یکی از معضلاتی که همواره با آن درگیر بودم بحث زیرساخت است که ما متاسفانه در فوتسال زیرساخت های ضعیفی داریم. به عنوان مثال در استان فارس به عنوان یک استان فوتسال خیز، یک سالن بین المللی مطابق با استاندارهای فیفا نداریم و فوتسال در شهرستان ها و استان ها علاقمندان زیادی دارد و باید در همه جای ایران سالن خوب وجود داشته باشد.

-‌ با توجه به اینکه وظیفه فدراسیون فوتبال نیست که زیرساخت ایجاد کند، کمیته فوتسال در این راه چه اقداماتی را انجام داده است؟

من شخصا به علی آبادی و سعیدلو روسای وقت سازمان تربیت بدنی در جلسات متعدد اشاره کردم و نامه نگاری هم انجام دادم و حتی یادم است که علی آبادی روی نامه من دستور داد که بخش مهندسی سازمان در این باره اقدام کند اما مثل اینکه نامه بایگانی شده و خواسته ما برآورده نشد و به نظر من باید شهرداری ها و وزارت ورزش برای ایجاد چنین زیرساخت هایی وارد عمل شود.

- به همین دلیل نبود که میزبانی جام جهانی فوتسال را از دست دادیم؟

بله متاسفانه میزبانی جام جهانی را به همین خاطر نتوانستیم بگیریم ضمن اینکه مسئولانی که قرار بود نامه های مربوط به ضمانت های مختلف اخذ یک میزبانی است را امضا کنند، اسناد را امضا نکردند.

البته این را هم اضافه کنم که یکی از دغدعه های من این است که به داوری این رشته توجه آنچنانی نمی شود و داوری فوتسال بایستی همپای فوتسال ملی پیش بیاید و رشد کند و همانند داوری فوتبال مورد توجه باشد.

من معتقدم که داوری فوتسال سخت تر از فوتبال است چرا که داوران فوتسال در سخت ترین شرایط  ورزشگاه ها، آلودگی صوتی و حق الزحمه های کم، حساسیت زیاد بازی ها قضاوت می کنند و باید تمرکز داشته باشند. اگر من در قدرت لازم را داشته باشم، تلاش می کنم تا داوری فوتسال زیر نظر کمیته فوتسال قرار بگیرد.

- درباره حسین شمس و آمدن و رفتنش به صورت شفاف صحبت می کنید؟

اجازه بدهید بنده فرصت مصاحبه های جدید را به دیگران ندهم چرا كه فوتسال ملی در حال حاضر سرمربی دارد و لازم نمی دانم پیرامون گذشته کالبد شکافی کنم.

- فکر نمی کنید برای علی صانعی زود است که سرمربی تیم ملی شود؟ بالاخره مربیان جوان در رده های ملی شانس بالای موفقت ندارند...

خیلی ها فکر می کردند که قصد ما آوردن مربی خارجی به تیم ملی است، اما علی صانعی سایه ای بود که از سال های دور با تیم ملی کار کرده بود و به عنوان مغز متفکر در کنار تیم ملی عمل می کرد.

صانعی در هیچ مسابقه ای چه خارج یا بین دو نیمه بازی ها، از بازیکنان جدا نبود و همواره در کنار تیم ملی، نکات فنی را به بازیکنان گوشزد می کرد. او جوان است و باید حمایت و تقویت شود و حتی اگر تیم ملی ببازد، باز هم از وی حمایت خواهیم کرد و خیلی ها در رده های باشگاهی سرمربی خوبی هستند اما در رده ملی موفق نیستند و بالعکس.

صانعی باید دیدار های بین المللی را تجربه می کرد که فکر می کنم با حضور در این همه بازی و تورنمنت بین المللی، تجربه خوبی را کسب کرده است و معتقدم در میان مربیان داخلی بهترین گزینه صانعی بود و ما نیز بهترین را انتخاب کردیم. چرا که وی بازیکن خوبی بود و تجربه بازیکنی را داشت و او بهترین شاگرد شمس بود و طبیعی بود که روزی هم شاگرد جای استاد را می گیرد.

- شما علاوه بر ریاست کمیته فوتسال مدتی سرپرست کمیته روابط بین الملل و تیم ملی بزرگسالان بودید و از این دو سمت هم کنار رفتید، درباره این دوران صحبت می کنید؟

خاطرات تلخ و شیرینی در این دوران شکل گرفت كه البته من فکر می کنم دوران موفقی بود، چرا که کی‌روش را در یک جو بسیار خوب، حرفه ای و سالم آوردیم.

تیم ملی در رقابت های مقدماتی جام جهانی درخشید و افکار عمومی که با فوتبال قهر کرده بود، مجددا آشتی کرد و این از شیرینی ها بود  اما تلخی هایی برای شخص من در برداشت، از جمله اینکه، بسیاری از دوستان از من دلگیر شدند به این دلیل که با کار مداوم شناسایی مربی و حذف واسطه ها هیچ اطلاعی به بیرون درج نشد و کسی از روند مذاکرات با اطلاع نبود و من همه موارد را تنها و تنها با رئیس فدراسیون چک می کردم.

در مجموع یک سالی درگیر این فرآیند بودم و به این دلیل که اطلاعاتی از من به بیرون داده نمی شد بسیاری از دوستان و حتی مسئولین فدراسیون از من رنجیده خاطر شدند، اما چاره ای نبود و باور کنید موفقیت این پروژه در قالب محرمانه بودن آن بود.

- حضور شما در سه شغل همزمان به نوعی انتقادات از فدراسیون بالا برود. آیا واقعا شما وقت می کردید به این سه شغل برسید؟

در مدت زمانی که درگیر مسئله آوردن کی‌روش بودم (سال 2011)، فوتسال ملی برنامه چندانی نداشت و از سویی کار بین الملل و آوردن کی‌روش در یک راستا بود.

زمانی هم که سرپرست تیم ملی شدم طبق قراری که با فدراسیون داشتم، مقطعی بود و پس از بازی با اندونزی متوجه شدم که زمان خداحافظی است و با توجه به اینکه کی‌روش در تمامی موارد صاحب نظر است، نیازی دیگر به من نبود و خودم از لحاظ شخصیتی این احساس را کردم که زمان ترک کردن نیمکت تیم ملی فرا رسیده است و با توجه به این تجربیاتی که کی روش کسب کرده بود و کارها را شخصا دنبال می کرد، طبعا نیازی به من نبود.

- یعنی هیچ اختلافی بین شما و کی‌روش وجود نداشت؟

هیچ اختلافی نبود و به عبارتی نمی‌ خواستم اختلافی بروز کند و کسانی که فهم منطقی داشتند، خداحافظی من را درک می کردند و البته برخی از رسانه ها و مطبوعات دوست داشتند با تیترهای درشت تلقی کنند دعوا و اختلافی در کار بوده است اما واقعیت این است که این یک تصمیم حرفه ای بود و دعوا و اختلافی هم در کار نبود.

- درباره اتفاقاتی که برای تیم ملی امید افتاد صحبت می کنید.بسیاری شما را مقصر دانستند...

اتفاقی که در تیم ملی امید رخ داد به صورت کامل کارشناسی شد و به صورت منطقی و تخصصی روی این مسئله بحث و در نهایت این پرونده نیز بسته شد.

غلط یا درست در این مورد رای دادند که مقصر چه کسانی هستند. همه کمیته ها تابع تصمیمات فدراسیون هستند و فدراسیون بر اساس تصمیمی که در این مورد گرفته شد، عمل کرد و نبش قبر کردن این قضیه، چیزی جز جنبه تبلیغی نداشت.

- پس مقصر چه کسی بود؟

لازم است مثالی در این زمینه مطرح کنم، در زمان سرپرستی ام در کنار تیم ملی بزرگسالان تمام نکات را بررسی و روزی که سرپرستی این تیم را تحویل دادم به کی‌روش نامه رسمی نوشتم و ضمن تشکر به خاطر همکاری که با هم داشتیم، لیستی را در اختیارش گذاشتم که دقیقا به شما می گوید که وضعیت بازیکنان چیست، چند کارت زرد یا قرمز دارند و در چه شرایطی قرار دارند، تا سرپرست بعدی بداند چگونه فعالیت های خود را پیگیری کند و قطعا سرپرست بعدی هم کلیه این موارد را به طور کامل بررسی و زیر نظر خواهد گرفت، ضمن اینکه به کفاشیان نیز نامه نوشتم و مطالب را کاملا ارائه دادم. در زمان سرپرستی حاجیلو در تیم امید، شرایط فرق می کرد.

متاسفانه همه چیز دست به دست هم داد، مثلا در هر مسابقه رسمی، ناظر مسابقه اولین چیزی که می گوید این است که به عنوان مثال این بازیکن طبق اطلاعاتی که در سیستم آنلاین AFC درج شده است، نمی تواند بازی کند، اما متاسفانه در این بازی، ناظر مسابقه چیزی نگفت و حتی خود بازیکن که از این موضوع با خبر بود نیز به دوکارته بودنش اشاره ای نکرد.