نگاهي به فيلم‌هاي هاليوودي؛

«نيمه شب در پاريس»؛ يك اثر تاريخي بصري

«نيمه شب در پاريس» يك اثر تاريخي بصري است كه بستر روايي خود را يك رابطه عاشقانه و محمل دراماتيك خود را شهر و وقايع مرتب به آن قرار داده است و چه شهري محبوب‌تر و جذاب‌تر و پرخاطره‌تر از پاريس.

کد خبر: ۱۶۷۱۵۹

دوشنبه - ۲۶ دی ۱۳۹۰ / January 16, 2012

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ فيلم سينمايي «نيمه شب در پاريس» ساخته اخير وودي آلن، كارگردان برجسته و خوش قريحه سينما محصول 2011 است؛ گويا و جوياي همان دقت نظرها و سينماورزي‌هاي مأنوس و در عين حال عجيب و غريب اوست كه توانسته در پرداختي مبتكرانه و با دست يازيدن به خلاقيتي منحصر به فرد، شمايلي جذاب و ديدني را از شهر دوست‌داشتني‌اش يعني پاريس به نمايش بگذارد.

در واقع در اين فيلم ما از تلفيق و ريزبيني‌هاي ناشي از اين تلفيق كه همانا پيوند ميان جذابيت‌هاي تاريخي و بصري شهر پاريس و يك داستان ابزورد و طنازانه و در عين حال رمانتيك است، به روايتي روان، يكدست‌ و جذاب منتهي شويم كه مخاطب را به خوبي و گرمي و گيرايي تا انتها همراهي مي‌كند و واقعيتي مي‌شود براي پرداخت سينماورزانه نگاهي رمانتيك به متن و حواشي شهر پاريس.

رفرنس‌ها و ارجاعات تاريخي و هنري وودي‌ آلن در اين فيلم به ايجاد يك فضاي خلاقانه و طنازانه كمك شاياني كرده است كه در دل اين ارجاعات تاريخي رگه‌هاي همان طنز و هجو استادانه و خيره‌كننده وودي آلني را شاهد هستيم.

«نيمه شب در پاريس» در واقع مولفه‌هاي متنوعي را در اين پرداخت يكدست كنار هم قرار داده است؛ توجه و تمركز نسبت به شهر پاريس و نگاه رمانتيك و بشدت نوستالوژيك به آن و در عين حال بازخواني طنازانه تاريخ هنر كه در پيوندي عميق و گسترده و همپوشاني شده با شهر پاريس قرار دارد.

البته به همه اينها بايد اضافه كرد يك فيلمنامه خوب را به همراه يكسري بازي‌هاي روان كه ملهم از روح و روان و قلم قدرتمند و ورزيده وودي آلن است كه چه در نويسندگي و چه در كارگرداني فيلم «نيمه شب در پاريس» مي‌توان آن را رديابي كرد و از لحظات بكر و اتفاقات طنازانه و ارجاعات تاريخي و سينمايي آن لذت وافري برد.

«نيمه شب در پاريس» يك اثر تاريخي بصري است كه بستر روايي خود را يك رابطه عاشقانه و محمل دراماتيك خود را شهر و وقايع مرتب به آن قرار داده است و چه شهري محبوب‌تر و جذاب‌تر و پرخاطره‌تر از پاريس؛ در واقع مي‌توان گفت، فيلم‌ آخر وودي آلن اداي دين مبتكرانه و خلاقانه اي است به پاريس، تاريخ هنر و البته سينما.

اما شايد يكي از مهم‌ترين نكاتي كه درباره فيلم سينمايي «نيمه شب در پاريس» ساخته وودي‌ آلن قابل ذكر و شايان توجه است، نوع خلاقيت و پرداختي است كه در نحوه روايت بصري ايده‌ اوليه‌اش به كار رفته است؛ اينكه وودي آلن چگونه موفق شده فضاي شهري را با در نظر گرفتن معماري، تاريخ هنر و حسن نوستالوژيك حاكم بر آن پيوند دهد و با يك ساختار سينمايي و از دل اين موقعيت، بتواند يك فرم خوب و قابل دفاع درآورد.

شايد  يكي از دلايل اصلي پديد آمدن اين موقعيت اين باشد كه نويسنده و كارگردان در همه اجزا و مولفه‌هاي مرتبط با اثرش، يك آدم كاملاً كارشناس و خبره است كه تمام جزئيات و مولفه‌ها و ويژگي‌هاي ساختاري و مضموني كاري را كه مي‌خواهد، انجام دهد به خوبي و دقت مي‌شناسد و هيچ‌ چيز براي او ناشناخته نيست؛ ضمن آن كه نبايد فراموش كنيم با كارگرداني روبرو هستيم كه يك طنزپرداز كم نظير و بشدت خلاق است كه در كارنامه كاري‌اش مي‌توان ردپاي اين خلاقيت را بويژه در حوزه پرداخت‌هاي تصويري طنز‌آميز پي گرفت و به نقاطي روشن و خيره كننده رسيد.

فيلم «نيمه شب در پاريس» يكي از آثار برجسته توليد شده طي سال‌هاي اخير در سينماي جهان است كه مي‌تواند در حكم يك كلاس درس پر و پيمان سينمايي باشد براي همه آنها كه دلبسته سينما، ‌تاريخ، رومانتيسم، داستان گويي طنازانه و البته شهر پاريس هستند.