خاطره ای از شهيد عبيري؛

يك حبه قند هم نبايد اشتباه بشود ...

از ديد بعضي ها وقت تلف كردن بود، كلي وقت مي گذاشت و قندها را مي شمرد ... خيلي عادلانه تقسيم مي كرد و مي گفت؛ بايد به هر كسي به اندازه سهمش برسد يك حبه قند هم نبايد اشتباه بشود.

کد خبر: ۱۶۷۴۹۰

چهارشنبه - ۲۸ دی ۱۳۹۰ / January 18, 2012

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ شهيد مهدي عبيري در سال 1344در روستاي آستانه از توابع دامغان به دنيا آمد، از 16 سالگي پايش به جبهه باز شد و تا زمان شهادت به طور مستمر در جبهه حضور داشت.

در آخرين عمليات كه منجر به شهادتش شد، معاون دسته بود و همچنين دانشجوي سال دوم تربيت معلم، الگويش را انتخاب كرده بود؛ آيت الله مطهري، مرتب كتاب هايش را مي خواند و علاقه زيادش به ايشان باعث شد شغل معلمي را انتخاب كند.

در خاطراتي از عدالت شهيد مهدي عبيري ذكر شده است: شكم هايمان قار و قور مي كرد و مهدي دولا و راست مي شد بعضي وقتها تندي هم مي كرديم و مي گفتيم: حالا نمي شود اول ناهار مارو بدي و بعد بايستي به نماز، مي گفت هيچ چيز جاي نماز اول وقت را نمي گيرد.

از ديد بعضي ها وقت تلف كردن بود، كلي وقت مي گذاشت و قندها را مي شمرد و در مورد هر چيزي كه قابل شمارش كردن بود هم همين كار را مي كرد و بقيه را هم خيلي عادلانه تقسيم مي كرد و مي گفت: بايد به هر كسي به اندازه سهمش برسد يك حبه قند هم نبايد اشتباه بشود.

حرفي از رفتنش نبود تا دير وقت با هم صحبت مي كرديم صبح هم مثل هميشه از خانه بيرون رفت و بعد از چند روز فهميديم كه دوباره به جبهه برگشته، حتي از مادرش هم خداحافظي نكرد، حسرت آخرين وداع را به دل همه گذاشت.

يكي از همرزمانش تعريف مي كرد: در گوشه اي نشسته بودم كه آمد و گفت چي شده؟ به او گفتم كه نگران مادرم هستم، اشك گوشه چشمانش حلقه زد و گفت: من بايد نگران مادرم باشم كه خداحافظي نكردم و بقيه حرفش را با اشك روان ادامه داد كه اين بار نتوانستم خداحافظي كنم، ترسيدم دلم بلرزد و نتوانم دل بكنم.

در فرازي از وصيت نامه شهيد مهدي عبيري آمده است: دنيا گذرگاهي بيش نيست، دير يا زود بايد هجرت كنيم به محضر خداوند متعال، پس كوشش كنيم تا در اين دنيا تقواي الهي پيشه خود سازيم. چه خوش است رفتن ما از اين دنيا در راه خدا باشد؛ كه شهادت در راه خدا يكي از آمال اولياي خدا بوده و هست.

چه افتخاري بالاتر كه انسان به محبوب خود مي پيوندد؛ يعني آن كسي كه هستي اش از اوست و چه افتخاري از اين بالاتر كه خداوند راضي مي شود از بنده اش.