ابتدای درس خارج، آقا چه می گویند؟ – 1

چهار صفتی که همه ضرر و زيان‌هاى جامعه در اثر آنهاست

مقام معظم رهبری در ابتدای درس خارج فقه خود به بیان نکات اخلاقی برجسته‌ای می‌پردازند که ذکر گوشه‌ای از این نکات حکمت‌آموز برای رهروان انقلابی بسیار کارگشاست.

کد خبر: ۱۶۹۰۲۳

سه‌شنبه - ۱۱ بهمن ۱۳۹۰ / January 31, 2012

به گزارش خبرنگار دین و اندیشه «خبرگزاری دانشجو»، مقام معظم رهبری شخصیتی نادر و برجسته است که بهره‌مندی از دانش و حکمت ایشان برای رهروان انقلابی بسیار کارگشا است. کلاس‌های درس خارج فقه ایشان به‌طور مرتب از سال 69 برگزار شده است و ایشان هر روز قبل از درس چند دقیقه‌ای بحث اخلاقی دارند که بنا داریم در این سلسله نوشتارها به بیان این نکات بپردازیم.

از امتیازات درس مقام معظم رهبری آن است که اجازه می‎‌دهند شاگردان بدون هیچ ترس و یا احساس ابهتی به راحتی سوالاتشان را بپرسند و ایشان نیز با صبوری پاسخ می‌دهند و همچنین در این کلاس حضور و غیاب جدی وجود دارد.

من مواعظ علی (عليه السلام): «من استطاع أن يمنع نفسه من أربعة اشياء فهو خليق بأن لاينزل به مكروه أبداً قيل: و ما هنّ يا أميرالمؤمنين! قال: العجلة و اللجاجة و العُجب و التّوانی؛ هر که بتواند خود را از چهار چیز نگه دارد باید هرگز دچار ناراحتی نشود. عرض کردند آنها چیست؟ فرمود: عجله و شتاب، لجاجت و ستیزه‌جویی، عجب و خودپسندی، تنبلی و سستی» (1)

هركس اين چهار صفت را از خود دوركند، خواه فرد باشد، خواه مجموعه دست‌اندركاران و رؤسای جامعه، هيچ‌گاه حادثه و واقعه ناخوشايندى، متوجه او نخواهد شد؛

1- عجله: بدون تأنّى و دقت، تصميم‌گيرى كند يا كارى را اجراء نمايد. (عجله غير از سرعت در عمل است)

2- لجاجت: يكى از مسائل خطرناك و بلاهاى دامن‌گير، اصرار و پافشارى ناحق در مسئله‌اى است كه چون اين حرف را گفته و يا چنين موضعى اتخاذ كرده، حاضر نيست عقب‌نشينى كند و لو خلاف آن ثابت شود.

3- مغرورشدن و خودشگفتى: كه انسان نقص‌ها و ضعف‌هاى خود را نديده و احياناً محسناتش را بزرگ بشمرد.

4- كاهلى و سستى؛ كار امروز را به فردا افكندن و تأخير انداختن.

بنده، در اثر تجربياتى كه در سالهاى متمادى پيدا كردم به اين نتيجه رسيدم كه اين سخن على (عليه السلام) واقعاً حكمت تمامى است و همه ضرر و زيان‌هايى كه متوجه جامعه شده است در اثر اين امور بوده. خداوند ان شاءاللّه ما را با مجاهدت خودمان و با توفيق خودش از اين صفات دور بدارد.

پی نوشت:

1- تحف العقول؛ صفحه 222