نقدي بر جشنواره سي‌ام فيلم فجر – بخش نهم؛

حكايت يك سوپرمن ايراني در فيلم «ضدگلوله»

«ضدگلوله» در يك روايت ساده و عام‌گرايانه رويكرد اصلي‌اش را در ايجاد موقعيت‌هاي كميك و ارائه ديالوگ‌هاي بديع و خلاقانه قرار مي‌دهد كه البته در اين امر به موفقيت نسبي دست مي‌يابد ...

کد خبر: ۱۷۰۰۰۲

يکشنبه - ۱۶ بهمن ۱۳۹۰ / February 05, 2012

به گزارش خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، از جمله آثاري كه شامگاه ديشب در محل سالن اهالي رسانه برج ميلاد به نمايش در آمد، فيلمي بود به نام «ضد گلوله» ساخته مصطفي كيايي؛ فيلمي كه روايت‌گر يك موقعيت طنز و كمدي در فضاي جبهه‌ها بود و از اين رهاورد موقعيتي فراهم كرد تا روايتي داستاني با تم طنز و با ايجاد موقعيت‌هاي كميك فرصتي پديد آورد تا بتوان شخصيت اصلي داستان را در جغرافياي دراماتيك اثر به حركت واداشت و مهدي هاشمي با بازي خوب و ديدني‌اش تمام بار چنين اتفاق مهمي را بر دوش گرفت و بايد گفت به خوبي هم از پس آن بر آمد.

فيلم داستان يك انسان بيگانه با مفاهيم و مضامين حوزه دفاع مقدس است كه بر اثر يك اتفاق در موقعيتي قرار مي‌گيرد و به جبهه مي‌رود. گر چه نقطه اين عزيمت و پشتوانه علت و معلولي آن، آنچنان قانع‌كننده و پررنگ نيست، اما در ادامه و بويژه در صحنه‌هاي حضور كاراكتر اصلي فيلم در صحنه‌هاي جنگي موقعيت جالبي براي يك پرداخت طنازانه و جذاب براي مخاطب عام فراهم مي‌شود كه البته بايد تاكيد كرد نقش اصلي را در اين تدارك سينماورزانه، مهدي هاشمي در ايفاي نقش اصلي فيلم بر عهده دارد.

فيلم «ضدگلوله» در يك روايت ساده و عام‌گرايانه رويكرد اصلي‌اش را در ايجاد موقعيت‌هاي كميك و ارائه ديالوگ‌هاي بديع و خلاقه قرار مي‌دهد كه البته در اين امر به موفقيت نسبي دست مي‌يابد كه باز بايد تاكيد كرد اين موفقيت حاصل تلاش بازيگر نقش اصلي يعني مهدي‌ هاشمي و ديالوگ‌هاي فيلم است كه توانسته در ايجاد فضاي كلي فيلم به پيروزي قابل توجهي دست يابد.

فيلم از ريتم خوبي برخوردار است، چيدمان صحنه‌ها درست است و ميزانسن‌ها از تناسب برخوردارند، ضمن آنكه شوخي‌هاي فيلم ابدا استهجان و ابتذال ندارد و از فرو غلتيدن در اين عرصه بشدت پرهيز كرده است و همين امر هم باعث شده كه فيلم «ضدگلوله» در عين حال كه اثري طنازانه آن هم در موقعيتي خطير و حساس است، فيلم لوده و بي‌هويتي نباشد و تلاش كند كه در حد و حدود به روايت سالم مضامينش روي آورد بدون آنكه به شعور مخاطب توهين كند و يا همچون برخي نمونه‌هاي قبلي رياكاري پيشه كند و عوام‌فريبي كند.

به طور خاص بايد به فيلمنامه نسبتا خوب و اجراي شست و رفته آن اشاره كرد كه در كنار بازي‌هاي قابل قبول نهايتا محصولي قابل تحمل منجر شده است.

از ديگر فيلم‌هاي اكران ديروز سينماي رسانه‌ها مي‌توان به دو فيلم «بي‌خداحافظي» ساخته احمد اميني و فيلم «دوباره با هم» اشاره كرد كه هر دو آثاري ضعيف و دم‌دستي بودند كه ابدا نتوانستند توقعات منتقدان را برآورده سازند، بويژه فيلم «بي‌خداحافظي» كه به نظر مي‌رسيد با دقت و حساسيتي بيشتري همراه بوده، اما آنچه به روي پرده رفت نتيجه‌اي بشدت نااميدكننده به همراه داشت در بخش‌هاي بعدي به اين دو فيلم با تفصيل بيشتر خواهيم پرداخت.