وبلاگ «انتظار منتظر»

درباره حضور اجتماعی زنان

حرمت بیرون رفتن زن از خانه در صورتى است که شک و تهمت و مفسده‌اى در کار باشد.

کد خبر: ۱۷۰۰۶۳

يکشنبه - ۱۶ بهمن ۱۳۹۰ / February 05, 2012

جریده اینترنتی «خبرگزاری دانشجو»، در آخرین بروزرسانی وبلاگ «انتظار منتظر» طی درج مطلبی تحت عنوان «شرح حدیث/کسی که از زن اطاعت کند»  آورده است:

عبدالله کاهلى گوید: به حضرت موسى بن جعفر (علیه السلام ) عرض ‍ کردم : زن من با زن ابن مارد به تعزیه اى مى روند و من آنها را منع مى کنم . همسرم مى گوید: اگر رفتن به این مجالس حرام است ، ما را نهى کن تا دیگر نرویم ؛ ولى اگر حرام نیست ، چرا ما را نهى مى کنى ؟ اگر ما به این مجالس ‍ نرویم ، وقتى کسى از ما بمیرد، هیچکس به خانه ما نخواهد آمد. حضرت فرمود: درباره حقوق مومنین بر یکدیگر از من سوال مى کنى ؟ پدرم امام صادق (علیه السلام ) مادر من وام فروه (خواهرم یا جده مادریم ) را مى فرستاد تا در این گونه مجالس بروند و حقوق اهل مدینه را ادا کنند. وسائل ، ج 2، ص 890

پیداست که سوال و جواب در این روایت ، مربوط به تمام مجالس ‍ خانوادگى است که زنان در آن شرکت مى کنند و اختصاصى به مجلس عزا ندارد و سخن از رفت و آمدهاى مسلمین با یکدیگر است ، به هر عنوانى که باشد و این که هر رفتنى ، آمدنى دارد و چنانکه دیگران به مجالس شما مى آیند، شما هم به مجالس آنها بروید و این حکم اختصاصى به مردان ندارد، بلکه از پاسخ امام (علیه السلام ) دانسته مى شود، اگر زنى از اهل مدینه مریض مى شد یا مثلا از مکه برمى گشت ، یا مى مرد، حضرت همسرش را با ام فروه مى فرستاد، به منزل آنها بروند، اگر چه بیگانه باشند و اگر چه دعوت نکرده باشند، زیرا در این باره حضرت به ادای حقوق اهل مدینه استشهاد فرموده است یعنى حقوق مردان و زنان مومن بر یکدیگر به علاوه حق همسایه و فامیل .

مرحوم شیخ حر عاملى در جلد اول وسائل ، ص 375 احادیثى نقل مى کند به این مضمون که زنان را نباید اجازه داد تا به مجلس عزا و عروسى و حمام بروند و لباس نازک بپوشند، سپس در آخر خودش مى گوید: (( در احادیث مربوط به جنازه و تجارت انشاء الله خواهیم گفت که آن احادیث دلالت دارد بر اینکه : جایز است زنان به مجالس عزا و ادای حقوق مسلمین و مجالس ‍ نوحه‌گرى و تشییع جنازه بروند و اینکه حضرت فاطمه(علیها السلام ) و زنان ائمه ، به این مجالس مى رفته اند و این دلیل است بر آنچه ما در عنوان بحث گفتیم . )) (که حرمت بیرون رفتن زن از خانه در صورتى است که شک و تهمت و مفسده‌اى در کار باشد)

یعنى وضع لباس و اخلاق زن مورد شک و تردید باشد یا وضع زمان به گونه‌آى باشد که آن زن یا شوهر مورد تهمت قرار گیرند یا جوانان هرزه بى‌بند و بار، در راه باشند یا در مجلس حرامى انجام گیرد و نهى از منکر ممکن نباشد و امثال این امور.