«تركيب دو زمان» و «موسوم باد و باران»؛ لودگي يا تئاتر

توالي موقعيت‌ها بدون دليل منطقي، بيشتر رويكرد فانتزي دارد و هدفش هجو موقعيت‌هاي دنياي امروز است؛ گونه‌اي از اجرا كه براي عموم مردم به علت فضا كمدي و فانتزي جذاب است، اما ...

کد خبر: ۱۷۰۱۱۹

يکشنبه - ۱۶ بهمن ۱۳۹۰ / February 05, 2012

به گزارش خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، نمايش «تركيب دو زمان» موقعيت هاي كمدي و خنده‌داري در خود جاي داده است كه همراه با ساده‌لوحي و لودگي و با شخصيت‌هاي تيپيكال بدون خط داستاني منسجم و دراماتيك است.

توالي موقعيت‌ها بدون دليل منطقي، بيشتر رويكرد فانتزي دارد و هدفش هجو موقعيت‌هاي دنياي امروز است؛ گونه اي از اجرا كه براي عموم مردم به علت فضا كمدي و فانتزي جذاب است، اما فاقد ارزش‌هاي هنري است.

در نمايش موسوم به «باد وباران» شاهد يك پرفورمنس موسيقيايي هستيم؛ اجراگراني كه با اشيا يا ابزار آشنا توليد صدا مي‌كنند.

خط داستاني ساده تنها به دليل مربوط شدن قسمت‌هاي مختلف نمايش است؛ آمدن دو فضانورد به روي سطحي از آب، كشاورزان شرقي و بقيه موارد به اجراگر كمك مي‌كند تا اجرا از پرفورمنس بيرون بياييد و به موقعيت تئاتري نزديك تر شود.

پرفورمنس آرت هنري است كه در سال‌هاي 1970 ميلادي از پيوستگي چند رسانه هنري گوناگون مانند نقاشي، فيلم، ويدئو، موسيقي و رقص به وجود آمد و شكل اجرايي آن نيز تا حدود زيادي از نمايش گونه‌هايي كه در سال‌هاي 1960 به نام «اتفاق‌هاي ديدني» معروف شده بودند، نشأت گرفته‌اند.

جوليا هيوارد، اجراگرا معروف آمريكايي عقيده دارد رفتن به يك پرفورمنس دقيقا شبيه رفتن به يك كليسا است؛ در هر دو انسان خشمگين مي شود و تكان مي خورد و دوباره آرام مي‌گيرد.

پرفورمنس آرت شناخت دوباره انسان در فرم اجرايي از هنر كه به هنر تلفيقي شناخته مي‌شود، در فرايند تئاتري به دنبال القاي مفهوم يا بازآفريني يك واقعيت نيست؛ بلكه تأكيد در رخداد و اتفاق است كه در آن اجراگرا، ايده‌اجرايي و محيط پرفورمنس از ملزومات مي‌باشد.

نمايش «موسم باد و باران» درباره جزيره خيالي به نام نيلوفر آبي است و سه شخصيت در پي يافتن زندگي در برابر تغييرات موسمي و جوي از يك سو و صنعتي شدن از يك سوي ديگر مبارزه مي‌كنند.

نمايش «تركيب دو زمان» به دنبال پيدا كردن زندگي جديد و رهايي از دنياي مدرن و خلق فضاي كمدي است. داشتن ريتم تند و يا  كند در اجراي اجراگر مورد نظر نيست و اجراگر به دنبال ايجاد فضاي مورد نظر از ساختار تئاتر تجربي بهره نمي‌برد.

در هر دو نمايش شاهد قاب‌هاي متعددي هستيم كه براي اهداف خاص اجرا طراحي شده است؛ نمايش «تركيب دو زمان» از نيمه دوم نمايش به لودگي و كمدي‌هاي سطح پايين روي آورده است و شايد بتوان گفت: اين نمايش در سطح جشنواره بين‌المللي تئاتر فجر نيست و نمايش «موسم باد وباران» با تنوعي كه در سال‌هاي اخير در جشنواره‌هايي از اين گونه نمايش ديده‌ايم مي‌توانست تالار وحدت را به ميزباني يك تئاتر كلاسيك دعوت كند.

حضور سه گروه از كشور فرانسه با شيوه‌اجرايي مشابه منطقي به نظر نمي‌رسد؛ اين در حالي است كه جامعه تئاتري ما نيازمند ديدن نمايش‌هايي با سطح بسيار بالا است.