هنر بايد حسابي باشد - 8

بازيگران سينما به تزكيه نفس محتاج‌اند!

بازيگري كه با هزار و يك قلم آرايش و گناه به جاي روح و ذهن؛ جسمش را به مخاطب عرضه مي‌كند چه طور مي‌تواند اثر فاخري را اجرا كند؟

کد خبر: ۱۷۰۱۶۴

دوشنبه - ۱۷ بهمن ۱۳۹۰ / February 06, 2012

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ تلاش ما در هفته هاي گذشته پيرامون اين بود كه هنر واقعي و هنر متعهد را در نگاه افراد مختلف مورد بررسي قرار دهيم.

مقوله ديگري كه هميشه اصحاب هنر از آن غافل مي شوند خود هنرمند است!

«اين هنر متعهد مگر مي شود از هنرمند غير متعهد توليد شود.

اينكه هنر تبلور نفس وجودي افراد است در كجاي ماجرا قرار مي گيرد؟

فرضيه هاي هنر براي هنر يا هنر براي خدمت از مسائل رايج فلسفه هاي هنر است؛ استاد مطهري تعهد هنرمند را اين طور مي بيند:

1- هنرمند هنرش را در خدمت انسانيت و خدمت به رشد بشر قرار مي دهد؛ هنر يك فن است و اين فن مي تواند در جهت تعالي انسان و يا سقوط انسان قرار گيرد درست مانند طنابي كه در چاه آويزان كرده اند كه هم مي تواند بشر را از چاه طبيعت بركشد و به ماوراء برساند و يا مي تواند آدمي را به قعر چاه فرو ببرد. هنر هر دو ناثير را دارد، اين معنا از تعهد هنر رايج است.»

بر مبناي اين حرف استاد در جامعه اسلامي ايراني كه دم از هنر ديني و اسلامي زده مي شود ؛از خوانندگان هزار و يك چهره پاپ و راك و انواع موسيقي هاي عجيب و غريب امروزي تا بازيگراني كه تعهدشان به عرضه كردن چهره و جسمشان فروخته شده ؛هنر در خدمت انسانيت به كجا رفته؟

2-نكته دومي كه استاد به آن اشاره مي كند؛ تعهد هنرمند به معناي تزكيه نفس است، يعني هنرمند بايد نفسش را از مسائل مادي پاك و تطهير كند.

در نگاه استاد هنرمند آن قدر كه به تزكيه نفس محتاج است به علم و منطق نياز ندارد. هنر، تجلي و تجسم عقيده و فكر است و در حقيقت عين عمل است؛ نسبت هنر با انسان غير از نسبت انسان با اطلاعات رياضي و جغرافيايي است كه دانستن يا ندانستن آن تاثير زيادي در عمل ندارد از اين رو فضاي ذهني در پيدايش هنر متعالي يا هنر سخيف حرف اول را مي زند در انسان شهوتران و عياش امكان ندارد شاه كاري معنوي معنوي خلق شود.

همان طور كه در انسان غوطه ور در شهوات روح عدالت خواهي و آزادگي وجود ندارد! اگر انسان در عمل شهوتران و ماده پرست گردد تدريجا افكار و انديشه هايش همه به حكم اصل انطباق با محيط؛ خود را با محيط روحي و اخلاقي فرد سازگار مي كنند، يعني انديشه هاي متعالي خداشناسي و خدا دوستي جاي خودرا به افكار پست مادي گري مي دهد.

هر فكر و انديشه اي براي اينكه رشد كند و باقي بماند زمينه روحي مساعدي مي خواهد.

مي خواهم از حرف هاي استاد به اين نتيجه برسم كه همان طور كه در قرآن اشاره شده «لا يدخل النلائكه بيتا فيه كلب او صوره كلب» فرشتگان به خانه اي كه در آن سگ يا تصوير سگ وجود داشته باشد تردد نمي كنند؛ هنر متعالي و هنر اصيل هم زايده قلب و دل آلوده نيست.

اينكه ما در جشنواره فيلم و موسيقي و ...فجر هر سال دست و پا مي زنيم و به دنبال اثر فاخر مي گرديم به خاطر جاماندن هنرمندان از اصل ماجراست. بازيگري كه با هزار و يك قلم آرايش و گناه به جاي روح و ذهن؛ جسمش را به مخاطب عرضه مي كند چه طور مي تواند اثر فاخري اجرا كند؟