نقدي بر جشنواره سي‌ام فيلم فجر – بخش چهاردهم؛

«آمين خواهيم گفت»؛ فاقد يكپارچگي در روايت فيلم

«آمين خواهيم گفت» متاسفانه نتوانسته به يك دستي لازم براي روايت مطلوب فضاي فيلم برسد و حتي در درآوردن لحن هم يكپارچگي لازم را ندارد و دقيقاً به همين خاطر است كه ...

کد خبر: ۱۷۰۳۹۷

سه‌شنبه - ۱۸ بهمن ۱۳۹۰ / February 07, 2012

به گزارش خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، اگر بنا باشد به يكي از عجيب و غريب‌ترين اكران‌هاي جشنواره امسال اشاره كنيم بايد از فيلم «آمين خواهيم گفت» ساخته سامان سالور، نام ببريم.

فيلم سالور اثري اپيزود و با يك متريال بي‌مبنا، منجر به پرداختي نارسا و رنج آور شده بود. فيلمي كه ابداً نتوانسته بود به يك منطق روايي دست يابد و به فضاسازي متعيني نائل آيد، فيلم «آمين خواهيم گفت»، به شدت دچار پراكندگي و نارسايي، در اجزاء مختلف سينماورزانه‌اش شده بود.

چيدمان عناصر در اين فيلم به شدت به هم ريخته و كنتاك پديد آمده ميان آنها نامالوف بود و اين عدم موانست، تا به انتهاي فيلم مخاطب را رنج مي‌داد در حالي كه وظيفه يك فيلم ابزورد اين است كه مي‌تواند به فضاي مورد نظر خود دست يابد و اين دست يافتن هم هيچ راهي ندارد جزء چينش درست عناصر در كنار هم كه برآيند اين چينش بتواند به خلق فضاي متناسب به آنچه كارگردان مي‌خواهد منتهي شود كه به دست آمدن همين فضا هم منجر به يك منطق روايي مي‌گردد كه ماحصل انديشه خلاقه فيلم‌ساز است.

اما در «آمين خواهيم گفت» كمترين نشانه‌ از ويژگي‌ها ديده مي‌شود به نحوي كه نتيجه كار به يك محصول بصري يك دست و قابل دفاع منجر نمي‌شود و همين دليل است كه فيلم چندپاره، كشدار، بي‌هويت و از هم پاشيده به نظر مي‌آيد.

«آمين خواهيم گفت» متاسفانه نتوانسته به يك دستي لازم براي روايت مطلوب فضاي فيلم برسد و حتي در درآوردن لحن هم يك پارچگي لازم را ندارد و دقيقاً به همين خاطر است كه فصل‌هاي مختلف فيلم نه در لحن و فضاسازي، بلكه صرفاً در بعضي از المان‌ها و تيپ‌ها به هم وصل شده‌اند.

يك فيلم بد، بدون منطق روايي و آشفته كه از مهمترين عناصر اثري كمترين بهره‌ها را برده و جدي‌ترين ملاحظات سينماي را رعايت نكرده است.

چيزهايي همچون جذابيت، فضاسازي و روايت و لحن، يكي از دلايل اصلي كه سكانس‌هاي مختلف فيلم ضمخت و نخوت آلود به نظر مي‌رسد، هم همين است.

از سكانس‌هاي داخل كوپه متروكه قطار گرفته تا نماهاي تله‌كابين محلي و از بازي راه‌بر تله‌كابين گرفته تا مبناي حضور پيرمرد بازنشسته راه‌آهن، هيچ كدام چفت و بست اساسي ندارند و داستان را آنگونه كه بايد و شايد جلو نمي‌برند و اين عيب بزرگي است براي فيلم ساز ما.

و نهايتاً اينكه «آمين خواهيم گفت» در كنار خيلي از چيزهاي ديگر نتوانست توقع مخاطبان را برآورده كند و چيزي در حد و اندازه كارهاي قبلي فيلمساز هم نبود، حتي اولين فيلمش يعني «چندكيلو خرما براي مراسم تدفين».