ضرورت توجه به هنر در استان چهارمحال و بختیاری

نمایندگان استان چهارمحال و بختیاری در مجلس شورای اسلامی برای اعتلای جایگاه هنری این استان و معرفی آن به اهالی هنر در سراسر کشور چه کار کرده‌اند؟

کد خبر: ۱۷۰۸۸۱

پنجشنبه - ۲۰ بهمن ۱۳۹۰ / February 09, 2012

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ در طول تاریخ یکی از مسائلی که مورد توجه انسان بوده و در هر شرایطی به آن اهمیت داده می شود، مسئله هنر است؛ به گونه ای که انسان همیشه تمام تلاش خود را برای اعتلای این مقوله به کار برده است.

شکی نیست که برای نمود پیدا کردن استعدادها و توانایی های افراد مختلف جامعه، بهترین راه در اختیار گذاشتن زمینه های مناسب و همچنین موقعیت های کافی است.

بر همگان روشن است که اگر آدمی زمینه بروز استعدادهای خویش را بیابد، انجام امور بزرگ برای او بسیار آسان خواهد بود.

با توجه به این موضوع می توان اینگونه برداشت کرد که نبود دستگیره های مناسب برای نشان دادن این استعداد ها می تواند بزرگترین ضربات را بر پیکره فرد و به تبع جامعه وارد آورد.

نیازی به یادآوری نیست که کمبود این زمینه ها و امکانات در استان های دور از تهران به وضوح دیده می شود و همه روزه می بینیم و می شنویم که در پایتخت  فرهنگسراها، خانه های هنر، خانه تئاتر و ... مانند قارچ سر از خاک در می آورند.

این مراکز که با بودجه های کلان دولتی تأسیس می شوند، اگر از انحرافات بسیاری از آنها چشم پوشی کنیم، در مواقع حساس در کشور مکان هایی برای برگزاری میتینگ های سیاسی می شوند و با شعار آزادی تمامی اصول اسلام و چهارچوب های نظام اسلامی را زیر سوال می برند و تأثیر این مراکز بر جامعه بر هیچ کس پوشیده نیست.

الگوپذیری های غلطی که در شهرها و روستاهای کوچک در سراسر کشور اسلامی مان صورت می گیرد، بیشتر به خاطر اشتباهات اهالی هنر و پخش این اشتباهات از رسانه ملی می باشد.

این دغدغه هنر که برای اهالی شهر تهران و شهرهای بزرگ ایران دارای اهمیت بسیار است به استان چهارمحال و بختیاری که می رسد، رنگ می بازد.

این درحالی است که فاصله این استان با بیشتر مراکز استان در سراسر کشور کمتر از 600 کیلومتر می باشد و از همه مهمتر با استان اصفهان کمتر از 60 کیلومتر!!، اما این نزدیکی بیش از حد باعث افزایش محرومیت در این استان شده است.

محرومیت هنری در این استان به حدی است که مثلاً اگر این تعداد اندک کتابخانه هم در شهرهای استان نبود، باید برای مطالعه یک کتاب بار سفر می بستیم به سرزمین های دور و مجهز و مرفه؛ همانطور که برای خرید بسیاری از کتب علمی دانشجویان و اساتید و فرهیختگان باید با طی مسیر طولانی به تهران آمده و از مقابل دانشگاه تهران در خیابان انقلاب کتاب های مورد نیاز خود را تهیه کنند.

نیاز اصلی دوستداران و مستعدان زمینه های هنری در استان های نسبتاً محروم، وجود زمینه هایی است برای نشان دادن خود. شاهد این مدعی هم این است که اهالی این استان به خاطر راهیابی یک فیلم نیم ساعته از استان خود به جشنواره خارجی از خوشحالی در پوست خود نمی گنجند، اما استانی مانند خراسان هر ساله دهها فیلمساز و بازیگر روانه بدنه سینمای حرفه ای می کند.

سوالی که اینجا مطرح می شود این است که مگر در میان اهالی این استان کسانی که استعداد داستان ویسی و نمایشنامه نویسی دارند، پیدا نمی شوند؟

چرا جشنواره های هنری همیشه و هر روز در تهران و اصفهان و مشهد و دیگر شهرهای کلان کشوری از نظر جمعیت برگزار می شوند، ولی مردم استان ما هنوز رنگ یک جشنواره درست و حسابی را به چشم ندیده اند؟

به راستی این کم کاری در این استان از سمت چه کسی است و چه کسی مسئول محرومیت هایی از این قبیل در استان ما می باشد؟

سوال دیگری که مطرح  می شود، این است که آیا حوزه هنری و یا بنیاد سینمایی فارابی در استان چهارمحال و بختیاری دفتر دارند یا نه و اگر دارند در طول این سالها چه کارهایی را برای اعتلای هر چه بیشتر هنر این قوم انجام داده اند؟

نمایندگان ما در مجلس شورای اسلامی برای اعتلای جایگاه هنری این استان و معرفی آن به اهالی هنر در سراسر کشور چه کار کرده اند؟

کسی منکر این نیست که در حال حاضر نیاز اصلی مردمان قوم بختیاری بهسازی و بهینه سازی زمینه های اقتصادی و اشتغال است، اما نباید این مهم را نیز فراموش نمود که اهالی این استان به عنوان یکی از اصیل و اصلی ترین اقوام ایران زمین دارای پتانسیل های فرهنگی بسیاری هستند که می شود با همتی مضاعف گامهای بلندتری را در راستای همه گیر کردن این فرهنگ عظیم برداشت.

در ادامه چندین عامل مهم را می توان سد راه این پیشرفت بر شمرد که امیدواریم مسئولین با سعه صدر و پشتکار روز افزون به رفع آنها بپردازند؛ اول نبود امکانات سخت افزاری مانند دپارتمان و یا خانه ای برای دور هم جمع آمدن دوستداران فرهنگ و هنر، دوم برگزار نشدن همایش ها و جشنواره های فرهنگی- هنری در سطح استان و در آخر عدم اطلاع رسانی صحیح در مورد همان فعالیت های کم، اما بزرگ.