يادداشت//

از تقليدهاي ناقص هاليوودي‌مان تا توصيه به ساختن فيلم ديني

وقتي با نگاه استاد مآبانه، شان علي استون تازه مسلمان را به ساختن فيلم‌هاي ديني و معرفي اسلام توصيه مي‌كنيم خود كه يك كهنه مسلمان هستيم تاكنون چند فيلم خوب در مورد زيبايي‌هاي دينمان ساخته‌ايم؟!

کد خبر: ۱۷۲۳۲۴

شنبه - ۲۹ بهمن ۱۳۹۰ / February 18, 2012

گروه اجتماعي «خبرگزاري دانشجو»؛ خبر خيلي واضح و روشن بود، شان استون مسلمان شد. در قلب سينماي هاليوود جايي پر از تجمع و زيبايي‌هاي مادي‌گرايانه قرن جديد جايي كه هيچ نقشي براي خدا و معنويت قائل نيستند، يك نفر گوشه‌اي از قلبش را براي خدا خالي مي‌كند.

خدايي كه اين روزها آهنگ نرم صدايش را گم كرده‌ايم، ميان اصوات ناهنجار سينما و موسيقي قرن جديد. او همان خدايي است هر از چندگاهي سر بر مي‌آورد و بهترين‌ها را براي بهترين دين خود بر مي‌گزيند تا به همه بگويد دست خدا بالاتر از همه دست‌هاست.

حتي زمان كه تمام زيبارويان و قدرتمندان جهان مي‌خواهند نام و يادش را در عميق‌ترين گوشه صندوق خانه‌ها پنهان كنند او مي‌ آيد خدايي مي‌كند و شايسته‌ترين بندگانش را براي كامل‌ترين دين خود بر مي‌گزيند.

اينجا ايران است. جمهوري اسلامي ايران، جايي كه بايد با عملكرد خود سينما و سياست بي‌حيله خود بهترين الگو براي كساني باشد كه مي‌خواهند مسلمان شوند.

وزير ارشاد چه خوب گفت وقتي كه از معادله  معرفي دين اسلام به مردم جهان و جذب تعداد زيادي از مردم به سوي كامل‌ترين دين خدا خبر داد، اما سوال اين است كه آقاي وزير ما براي دين اسلام چه كرده‌ايم؟ جز ساختن فيلم‌هايي كه تصويري خشن، دروغ پرداز و متحجر از يك مسلمان ارائه مي‌دهند.

سينماي امروزي ما تقليدي ناقص و ناتمام از همان سينماي هاليوودي است كه ما بازيگرانش را به بي‌خدايي و بي‌ديني متهم مي‌كنيم. وقتي با نگاه استاد مآبانه، شان علي استون تازه مسلمان را به ساختن فيلم‌هاي ديني و معرفي اسلام توصيه مي‌كنيم خود كه يك كهنه مسلمان هستيم تاكنون چند فيلم خوب در مورد زيبايي‌هاي دينمان ساخته‌ايم.

اين روزها وجود فيلم هايي كه با يك حركت يا ديالوگ، اعتقادات عميق مان را به سخره  مي گيرند، نااميدمان  كرده از تمام كساني كه ادعاي بيان هنرمندانه شان گوش عالم را  مي كند. ما آمده ايم تا كلمات تازه و حرف هاي تازه و بيان هنرمندانه اي از مسلمان متعالي قرن جديد به جهان هديه دهيم.

اما چه كنيم با جذابيت گناه كه هنوز هم مشتاقان خود را دارد. گناه بر سيطره سينماي اسلامي مان پادشاهي مي كند. دروغ گويي و خيانت مي شود تم اصلي فيلم هاي پرفروشمان. لباس هاي پوشيده و اسلامي مي شود نماد بدبختي بازيگران.

اين روزها شكسته تر از هميشه از سينمايي مي گوييم كه مي توانست معرف خوبي براي دين زيبايي ها باشد اما ما نخواستيم كه بشود.