قصه پر غصه پاراچنار را باور کنیم؛

مظلومیتی که مظلوم است!!

حقیقتا باید گفت که تنهایی و مظلومیت شیعیان پاراچنار سند شرمندگی ماست؛ مایی که به حق از مظلومان غزه و لبنان دفاع می‌کنیم و بر بیچارگی و گرسنگی کودکان سومالی اشک می‌ریزیم، اما...

کد خبر: ۱۷۲۶۶۵

يکشنبه - ۳۰ بهمن ۱۳۹۰ / February 19, 2012

گروه سياسي «خبرگزاری دانشجو»؛ «یکی از نیروهای سلفی که اسیر شده بود برای شیعیان تعریف می‌کرد که ما همه را کشتیم و دیدیم از یک خانه صدا می‌آید. رفتیم داخل دیدیم یک بچه داخل گهواره است. به دوستم گفتم چه کار کنیم؟ او را بدهیم خود اینها بزرگ کنند؟ اما دوستم گفت نه این ژن و خون رافضی دارد و اگر بزرگ شود به نوعی به ما ضربه می‌زند و همان جا سرنیزه را فرو کرد در حلقوم آن بچه و او را هم کشت.»

بی شک این گفته های سهیل کریمی -مستندسازی که به این منطقه رفته و از نزدیک شاهد گوشه ای از حقایق بوده است- تنها بخش اندکی از مظلومیت تمام ناشدنی شیعیان منطقه پاراچنار پاکستان است؛ مظلومانی که اخیرا تعداد شهدای جمعه‌ سیاه آنها در این منطقه به دست وهابیون جنایتکار و اقدامات سرکوبگرانه ارتش پاکستان به ۳۴ نفر رسید.

حقیقتا باید گفت که تنهایی و مظلومیت شیعیان پاراچنار سند شرمندگی ماست؛ مایی که به حق از مظلومان غزه و لبنان دفاع می کنیم و بر بیچارگی و گرسنگی کودکان سومالی اشک می ریزیم؛ اما گویا از یاد برده ایم که محبان و شیعیان اول مظلوم عالم، در مظلومیت و غربتی بی‌نظیر، قتل عام می شوند و در این بین نه به کبیر آن ها رحم می شود و نه به نوزادان در گهواره آرمیده شان.

منطقه پاراچنار در شمال غرب ایالت سرحد پاکستان -که خود در شمال غرب این کشور قرار دارد- واقع شده است؛ به گونه ای که از سه طرف به افغانستان ختم می شود و از یک طرف به جنوب ایالت سرحد مي رسد و از این حیث به نوعی در محاصره وهابیون پاکستانی و نیز طرفداران و نیروهای طالبان است.

شهادت بیش از 1500 نفر از شیعیان این منطقه در درگیری های سه سال اخیر که البته تقریبا همین تعداد هم در این مدت به جهت نبود امکانات پزشکی، دارو و غذای مناسب، از دنیا رفته اند؛ همه حاکی از مظلومیت فوق‌العاده مردمی است که از زمین و هوا در محاصره هستند و در این بین، رسانه های جمعی حتی بخش کوچکی از این مظلومیت را نیز بازتاب نمی دهد و واقعا جای تاسف دارد در زمانه ای زندگی می کنیم که رسانه های پرمدعای دنیا، مریضی سگِ فلان سرمایه‌دار غربی یا مدل مویِ فلان بازیگر هالیوودی را با آب و تاب پوشش می دهند، اما از گفتن حتی یک خط خبر در خصوص پاراچنار ابا دارند!

به واقع باید گفت جنگ در پاراچنار، جنگ صهيونيسم و مزدورانش عليه شيعيان است و در اين راستا این جنایت‌کاران از هر دولتي كه در پاكستان در رأس امور قرار بگيرد، استفاده مي‌كنند؛ واقعیت تلخی که وجود دارد این است که متاسفانه ارتش پاكستان هم كه آمريكا به نوعي در آن نفوذ دارد، به گونه اي از اين تروريست‌های بی شرم، حمايت كرده و مي‌كند.

این وضعیت بغرنج در حالی است که در شرایط کنونی، در پاکستان غالب کسانی که می توانستند رهبری شیعه را برعهده گرفته و از حداقل حقوق این اقلیت همواره در سختی و فشار دفاع کنند، همچون حجت الاسلام و المسلمین عارف حسینی، به شهادت رسیده اند.

با این همه، آنچه مهم است اینکه تکلیف از ما در حمایت از این شیعیان مظلوم، ساقط نمی شود چه آنکه بر مبنای آموزه های دینی و مکتبی ما، بی تفاوتی در دفاع از مظلوم، به نوعی همراهی با ظلمِ ظالم است؛ آن هم مظلومانی که حقیقتا محب اهل بیت (ع)، پیرو خط ولایت، مطیع رهبری، مراجع تقلید و دوستدار ایران اسلامی هستند و به تعبیر سهیل کریمی، پس از اقامه هر نماز، برای پیشرفت ایران و سلامتی مقام معظم رهبری دست به دعا بر می دارند.