مديران ورزشي بر چه اساسي منصوب مي‌شوند؟

با توجه به جايگاه مديران در پيشبرد اهداف ورزشي كشور بايد توجه داشت كه انتخاب اين گروه از جامعه ورزش بايد به دور از لابي بازي و مسائل سياسي باشد.

کد خبر: ۱۷۳۶۹۸

شنبه - ۰۶ اسفند ۱۳۹۰ / February 25, 2012

گروه ورزشي «خبرگزاري دانشجو»؛ موضوع مديريت از مهمترين بحث‌ها در تمام بخش‌هاي جامعه است و مسئولان تلاش مي‌كنند تا مديراني را منصوب كنند كه از هر جهت توانايي لازم را براي اداره حوزه كاري خود داشته باشند.

ورزش نيز در زمينه مديريت از ساير حوزه‌هاي كشور مجزا نيست و در هر بخش از آن، لزوم حضور يك مدير لايق و كاربلد حس مي‌شود.

حوزه‌هاي مديريت در ورزش بسيار وسيع بوده و بخش‌هاي زيادي در ورزش وجود دارد كه نيازمند فعاليت مديران ورزشي است.

وزارت ورزش و جوانان، باشگاه‌هاي ورزشي، فدراسيون‌ها، هيئت‌هاي استاني و تربيت بدني استان‌ها از مهمترين بخش‌هاي مديريتي در ورزش محسوب مي‌شوند كه پايه و بنيان ورزش همگاني و قهرماني را تشكيل مي‌دهند.

با توجه به جايگاه مديران در توسعه ورزش اين سوال مطرح مي‌شود كه شرايط انتصاب و انتخاب يك مدير در حوزه‌هاي مختلف ورزش چيست؟

در ابتدا بايد به جايگاه تحصيلات در مديريت ورزشي توجه و بررسي كرد كه تحصيلات ورزشي، مديران موفق تحويل جامعه ورزش داده است يا تحصيلات در حوزه مديريت.

تحصيلات ورزشي لازمه يك مدير ورزشي است، اما زماني كه تمام مديران فدراسيون‌ها تنها مدرك كارشناسي تربيت بدني دارند، نمي‌توان اين عوامل را چندان موثر دانست؛ چرا كه برخي از فدراسيون‌ها با وجود داشتن مديراني با مدرك تحصيلي در شاخه تربيت بدني، اما موفق نيستند.

دليل اين موضوع چيست؟ در پاسخ به اين سوال بايد گفت خوشبختانه يا بدبختانه به يمن وجود دانشگاه آزاد و علمي- كاربردي و اعطاي مدارك افتخاري، داشتن مدرك تحصيلي چندان سخت نيست و مديران به راحتي مي‌توانند براي خود مدركي دست و پا كنند.

شايد بتوان مشكل اصلي مديريت ورزش كشور را نحوه انتخاب مديران دانست؛ چرا كه در برخي از انتصاب‌ها، بدون توجه به عنصر «تجربه»، فردي را كه هيچ شناختي از يك ورزش ندارد به عنوان مدير يك فدراسيون يا يك باشگاه انتخاب مي‌كنند كه در اين صورت شاهد افول و ناكامي اين ورزش در برخي رشته ها خواهيم بود.

نكته قابل توجه اينجاست كه ممكن است مدير انتخاب شده در عرصه سياست يا حوزه فعاليتي خود موفقي باشد، اما اين مطلب دليل بر موفقيت او در عرصه ورزش نيست.

البته اين موضوع هميشه صادق نيست و در برخي از مواقع يك مدير سياسي در هدايت يك تيم موفق مي‌شود؛ براي مثال حضور رويانيان در باشگاه پرسپوليس ممكن است اين تيم را به لحاظ فني متحول نكرده باشد، اما  او تا حدودي از مشكلات اخلاقي و فرهنگي اين تيم كاسته است.

گاهي نيز انتصاب‌ها در عرصه ورزش به گونه‌اي است كه يك مدير ناموفق مدام در بين فدراسيون‌ها جابه‌جا مي‌شود و بدون آشنايي از يك ورزش، رياست يك فدراسيون را بر عهده مي‌گيرد و در چرخه ورزش كشور حركت مي‌كند، اما در مقابل، يك مدير موفق و كسي كه در طول سال‌هاي مديريت خود تجربه زيادي بدست آورده است به يكباره از ميدان خارج مي‌شود و به اين ترتيب ورزش بايد بار ديگر قرباني تجربه‌اندوزي يك مدير ديگر باشد.

رانت‌بازي و برخي سفارش‌هاي سياسي نيز در انتخاب مديران ورزشي نقش دارد كه متاسفانه اين روزها گسترش بيشتري نيز داشته است و به راحتي مي‌توان گفت كه نحوه انتخاب اغلب مديران ورزشي از همين طريق است.

در پايان بايد گفت، مديران ارشد ورزشي كشور توجه داشته باشند كه بايد عوامل تحصيلات، سابقه و آشنايي با پيچ و خم رشته ورزشي به دور از لابي‌هاي سياسي كنار هم قرار گيرد تا ورزش پويا و فعال داشته باشيم.