تازه‌های اکران سينماها؛

«کنسرت روی آب»؛ داستاني نيم‌بند و سرهم بندي شده!

فیلم «کنسرت روی آب»، یک شبه داستان نیم بند سطحی دارد و همه چیز را هم می‌خواهد در سر و ته همین داستان نیم بند، به اصطلاح، «هم بیاورد» و قضیه را سر هم بندی کند ...

کد خبر: ۱۷۴۲۳۸

دوشنبه - ۰۸ اسفند ۱۳۹۰ / February 27, 2012

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ فیلم سینمایی «کنسرت روی آب» -البته اگر بتوانیم چنین عنوانی را برای چنین پدیده ای مناسب بدانیم- یک اثر شدیدا عامه پسند است که البته این عامه پسند بودن صرفا به لحاظ اجرای فاکتورهای مالوف و مانوس این گونه سینمایی مورد استفاده قرار می گیرد نه از این جهت که عامه مردم حتما به این فیلم روی خواهند آورد.

بلکه برعکس پیش بینی نگارنده این است که این فیلم هم مثل مابقی اقران و امثالش دچار بی توجهی و بی اعتنایی حتی عموم مردم قرار خواهد گرفت؛ چراکه مدت هاست مخاطبان سینمای ایران از چنین آثار نازل و ضعیفی خسته و رنجور و بی حوصله شده اند و دیگر نمی توانند دیدن چنین موجوداتی را تاب بیاورند! آمار فروش فیلم ها طی سال های اخیر گویای همین واقعیت است.

فیلم «کنسرت روی آب» در واقع بستر و موقعیتی است برای به تصویر کشیده شدن چهره و موزیک خواننده جوانش- فرزاد فرزین - و به نظر می رسد اساسا بحث اصلی در اینجا سینما و داستان و درام و سایر مولفه هایش نیست بلکه موضوع اصلی موسیقی پاپ است و کسی به نام فرزاد فرزین!

حالا دیگر می توانید خودتان مابقی ماجرا را حدس بزنید و تا ته قصه را بخوانید...!

فیلم یک شبه داستان نیم بند سطحی دارد و همه چیز را هم می خواهد در سر و ته همین داستان نیم بند، به اصطلاح، «هم بیاورد» و قضیه را سر هم بندی کند و تمام.

داستان مردی میان سال که از بچگی آرزوی خواننده شدن دارد. او بعد از سال ها با یک خواننده آشنا می شود و شرایطی برایش پیش می آید که با همراهی او یک کنسرت دو نفره روی عرشه کشتی برگزار کند و...

فیلم همانطور که گفتیم نمونه دیگری از سینمای دم دستی و سطحی زده و باسمه ای مد روز است که همه چیزش در سطح می گذرد و ارزشی به لحاظ ویژگی های ساختاری و مضمونی ندارد، جز قدری شعار و ادا که در بدترین شکل اجرایی، به خورد مخاطب داده می شود که البته تردیدی هم نیست که از تاثیرگذاری عاجز و تهی است.

نمونه ای موزیکال از یک گرته برداری دست چندمی از آثار سابق بر این که به فیلم فارسی مشهور بودند و رسوایی تام و تمامی برای خود و سینمای ایران طی سال های متمادی فراهم آوردند.

فیلم، مجموعه ای است از ادا و اطوارهای مهوع خواننده شیش و هشتی جوانش، که طی این سال ها، موسیقی پاپ ایران را به درک اسفل السافلین کشانده و جز ابتذال و نازل کاری، رهاوردی نداشته اند.

یک موسیقی بی مبنا و بی ساختار و دم دستی که گاهی البته سعی می کند با تزریق شعارها و شعائر ملی و گاه حتی دینی، برای خود آبرویی کسب کند حتی اگر به آسیب رساندن به همان مضامین مقدس و شعارهای جدی ملی و میهنی و دینی هم بیانجامد!

فیلم «کنسرت روی آب»، واقعا بیش از این دیگر ارزش گفت‌وگو ندارد و آن چنان تهی از هر وجه زیبایی شناسانه و ارزش بصری است که انسان متحیر می ماند که در سال 1390 شمسی و 2012 میلادی، براستی چرا باید فیلمی همچون این اثر فاقد ارزش، تولید و روانه اکران شود تا تنها اثرش وخیم تر کردن تربیت بصری مخاطب باشد.