جنگ سایبری آمریکا و برنامه هسته‌ای ایران

جهت گیری آمریکا علیه برنامه هسته ای ایران حوزه های مختلفی را در بر می گیرد و صرفا به حوزه های سیاسی محدود نمی شود بلکه این فرایند از حالت پیشگیرانه و غیر تهاجمی وارد فاز تهاجمی شده و عرصه این تهاجم نیز فضای سایبری می باشد.

کد خبر: ۱۷۵۱۱۴

جمعه - ۱۲ اسفند ۱۳۹۰ / March 02, 2012

گروه بین الملل «خبرگزاری دانشجو»؛ فضای سایبری یک سیستم اجتماعی- فنی عظیم از سیستم هاست که انسان به طور قابل توجهی در آن درگیر است. مدل های کنونی و جاری بازیابی ناهنجاریها، در درجه اول بر تجزیه و تحلیل ترافیک شبکه، برای جلوگیری از فعالیتهای مخرب تمرکز می کنند. در این فضا نکته مورد بحث مفهوم جنگ اطلاعاتی است. بر طبق نظر کارشناسان امور نظامی  این مفهوم تعریف می شود به کاربرد اطلاعات و سیستم‌های اطلاعاتی به عنوان یک سلاح در درگیری‌هایی که اطلاعات و سیستم‌های اطلاعاتی یک هدف نظامی مهم به شمار می روند.

با نگاهی کلی و گذرا به محور های این نوع  از جنگ (جنگ فرماندهی و کنترل ، جنگ بر پایه اطلاعات ، جنگ الکترونیک ، جنگ روانی ، جنگ هکرها و جنگ اطلاعاتی اقتصادی) مشاهده می کنیم که جنگ سایبری ترکیبی از تمام انواع جنگ های اطلاعاتی محسوب می شود . در مفهوم دقیق تر جنگ سایبری می‌تواند بین دولت‌ها یا از برخی جهات حتی بین بازیگران غیردولتی اتفاق افتد. در این جنگ، هدایت دقیق و مناسب نیروها بسیار دشوار است، هدف می‌تواند نظامی، صنعتی، غیرنظامی یا حتی فضای سروری باشد که مطمئناً به مشتریان بسیاری خدمات ارائه می‌دهد.

آمریکا همواره از اولین و بزرگترین کشور هایی محسوب می شود که از فضای سایبری برای اعمال فشار و در واقع تهاجم بر علیه سایر ملت ها استفاده نموده است. این کشور به سبب داشتن توان تکنولوژیکی بالا همواره از تهاجم در فضای سایبری به عنوان ابزاری برای دستیابی به اهداف خود در سیاست جهانی بهره گرفته است. به گفته مایک مک کانل رئیس سابق سرویس جاسوسی و آژانس امنیت ملی آ مریکا این کشور از جنگ سایبری علیه سایر کشور ها در فضای سایبری استفاده نموده است.

این مسئول آمریکایی از سابقه این نوع از جنگ در فضای مجازی چیزی نگفت ولی به استفاده از این توانایی در برخورد با مخالفان آمریکا بصراحت اذعان نمود. این نوع از جنگ بنا بر گفته اکثر کارشناسان نظامی در واضح ترین حالت با بکار گیری ویروس های مختل کننده سرور های اطلاعاتی طرف مقابل عمل می کند. نمود این تهاجم سایبری برای کشور ما و در فرایند برنامه صلح آمیز هسته ای بیش از همه مشهود بود. استفاده از ویروس استاکس نت که بنا بر گفته یک مقام امنیتی آمریکایی در مجله تایم با همکاری اسرائیل نیز بود جزو اعمال آمریکا در فرایند جنگ سایبری علیه ایران طبقه بندی می شود. بنابر گفته متخصصین امر این برنامه تخریبی دو کلاهک جنگی دیجیتالی جداگانه‌ دارد. رالف لنگنر متخصص سیستم‌های کنترل صنعتی در هامبورگ آلمان گفت: این برنامه مخوف با نام استاکس‌نت برای از کار انداختن سانتریفوژهای غنی‌سازی اورانیوم و همچنین توربین‌های بخار نیروگاه هسته‌ای بوشهر طراحی شده بود .

حال با توجه به توضیحات داده شده یک موضوع در راس دیدگاههای دیگر خود نمایی می کند و آن این که جهت گیری آمریکا علیه برنامه هسته ای ایران حوزه های مختلفی را در بر می گیرد و صرفا به حوزه های سیاسی نظیر تصویب قطعنامه ، ائتلاف سازی علیه برنامه هسته ای جمهوری اسلامی ایران ، ایجاد هراس در کشور های منطقه و تحریم های صنعتی یا حوزه های اقتصادی و تکنیکی نظیر تحریم های اقتصادی ، تحریم قطعات صنعتی و........محدود نمی شود بلکه این فرایند از حالت پیشگیرانه و غیر تهاجمی وارد فاز تهاجمی شده است و عرصه این تهاجم نیز فضای سایبری می باشد. بنابر گفته مسئولین آمریکایی این تهاجم صرف یک عمل استراتژیک برای جاسوسی یا  ایجاد تعلیق نسبی در برنامه های هسته ای ایران محسوب نمی شود که هدف ممانعت از هرنوع حرکت رو به جلو در فرایند هسته ای ایران می باشد.

با توجه به مسائل ذکر شده و عملکرد مقامات آمریکایی  در زمینه انجام اقدامات در بستر فضای سایبری نظیر در اختیار گرفتن لیستی از ابزارها و تسلیحات شامل ویروس‌های خطرناک را برای انتقال به سیستم‌های مهم کشورها به نظر می رسد توجه خاص مسئولین در این خصوص ضروری می باشد چرا که کشور آمریکا به عنوان بزرگترین عمل کننده در فضای سایبری بزرگترین آسیب پذیری را هم در این خصوص دارد. در این مورد می توان به گفته های لئون پانه‌تا مدیر سازمان سیا اشاره کرد که گفته است: پرل هاربر بعدی برای آمریکا در نبردهای سایبری رخ خواهد داد و اگر آمریکا اقدامات جدی برای مقابله با حملات سایبری انجام ندهد، اکثر سیستم‌های امنیتی و مالی‌اش با حملات سایبری گسترده مواجه خواهد شد که این اختلالی جدی در آمریکا ایجاد می کند. مشاهده می شود توجه بیشتر به جنگ های سایبری می توند تا حد زیادی از آسیب پذیری کشور مقابل به نفع ایران استفاده کند و در نهایت ایران صرفا یک مفعول این نوع از جنگ ها واقع نشود.