نگرانی آمریکا؛

کشتارهای افغانستان و تردیدها در روند مذاکرات با طالبان

ممکن است هفته‌ها یا ماه‌ها به منظور تعیین انگیزه‌های قاتل خانواده‌های بی‌گناه افغان وقت صرف شود، اما مقامات نظامی در روزهای اخیر اذعان کرده‌اند که این نوع مسائل زمانی اتفاق می‌افتد که یک نیروی نظامی برای مدت طولانی در یک نبرد یکنواخت و پوچ حضور داشته است و ...

کد خبر: ۱۷۷۴۱۶

سه‌شنبه - ۲۳ اسفند ۱۳۹۰ / March 13, 2012

به گزارش خبرنگار حوزه بین الملل «خبرگزاری دانشجو» به نقل از نیویورک تایمز، خشم مردم افغانستان از این اپیزودهای پشت سر هم، مثل بی احترامی به قرآن و اکنون نیز کشتن 16 غیرنظامی می تواند روند صلح با نیروهای طالبان و حتی مردم افغانستان را به شکست مواجه کند.

اتفاقاتی که در دو هفته گذشته در افغانستان رخ داد، بنا به تحلیل رسانه های آمریکایی روند خروج مسالمت آمیز نیروهای آمریکایی از افغانستان و آموزش نیروهای افغان برای در دست گرفتن کنترل نظم کشور را به خطر انداخته و مختل كرده است.

اوباما و مشاوران وی امیدوار بودند که با به رسمیت شناختن طالبان که اکنون تا حدودی از یک نیروی شبه نظامی صرف خارج شده و خواهان ورود به بازی سیاسی در کشور است و همچنین مذاکرات صلح با آنها بتوانند کنترل کشور را بدست نیروهای افغان داده و خودشان از کنترل رسمی و ظاهری این کشور خارج شوند.

اما در مکالمات در گرفته در روز یکشنبه، واشنگتن و کابل، هر دو اذعان داشتند که اتفاقات به وقوع پیوسته در هفته های اخیر در این کشور می تواند طالبان را دوباره به نیرویی خارج از کنترل تبدیل کند که حرکت های افراطی خود را با حمایت مردمی و از سوی مردم افغانستان آغاز نمايد.

یک مقام نظامی آمریکایی در افغانستان به نیویورک تایمز گفت: «ترس آن چیزی است که می تواند تمام داشته ها را به نداشته تبدیل کند. تمام این حوادث، در کنار یکدیگر، نحوه نگرش طالبان به ما را از نوع برخورد ما به دین و مردم آنها تشکیل می دهد. نیروهای طالبان در حال حاضر نوعی نگرش نسبت به ما دارند. آنها ما را افرادی می بینند که به مذهبشان بی احترامی می کنیم و کودکان و زنان را دیوانه وار می کشیم. این نوع نگرش آنها نسبت به ما مسئله ای است که کار را برای ما بسیار سخت و یا شاید غیر ممکن می کند.»

آمریکا در عراق تجربه بسیاری کسب کرده است؛ در سال 2005 هنگامی که تفنگداران دریایی این کشور 26 غیرنظامی و زن و کودک را در حدیثه کشتند، این اتفاق بدترین ماه نبرد در عراق را برای نیروهای خارجی رقم زد، در مورد مسئله افغانستان هم این گونه است. تبعاتی که این دو حادثه برای ما خواهد داشت بسیاری ناگوار خواهد بود.

دریاسالار جیمز جی اسلاوداریس در مقابل مجلس سنا گفت: این حادثه از منظر سیاسی هم بسیار نتایج بدی دارد، مردم افغانستان اکنون فکر می کنند حامد کرزی سگ خانگی نیروهای آمریکایی است و برای این نیروها هر گونه کاری که بخواهند انجام می دهد.

هم اوباما و هم لئون پانتا، وزیر دفاع این کشور به کرزی وعده یک تحقیق کامل را داده و اطمینان داده اند كه هر کس مسئول بوده به جزای کارش خواهد رسید.

در جریان کشته شدن آمریکایی ها در تظاهرات مردم افغانستان به مناسبت سوزاندن قرآن، ما نوعی تعامل بین افغان ها و آمریکایی ها را مشاهده کردیم، اما این حادثه برای بسیاری از تحلیلگران این پیام را دارد که وقت و هزینه ای که آمریکا برای عبور از این بحران باید خرج کند، ارزش ادامه آن را ندارد.

اما برای بسیاری از آمریکایی ها، حتی حامیان سابق جنگ افغانستان، این قسمت اجتناب آمیز است که نیروهای آمریکایی باید هر چه زودتر از جنگی که در افغانستان شکل خواهد گرفت، خارج شوند.

در حالی که ممکن است هفته ها یا ماه ها به منظور تعیین انگیزه های قاتل این خانواده های بی گناه وقت صرف شود، اما مقامات نظامی در روزهای اخیر اذعان کرده اند که این نوع مسائل، زمانی اتفاق می افتد که یک نیروی نظامی برای مدت طولانی در یک نبرد یکنواخت و پوچ حضور داشته باشد؛ حضوری همراه با نوع حرکت دورگونه و تکرار مسائل در بازه زمانی طولانی مدت.

مسئله مهم اکنون، که این حادثه اتفاق افتاده است، تایید حرف کسانی است که ماه ها و سال ها فریاد می زدند، نیروهای آمریکایی باید هر چه زودتر افغانستان را ترک کنند.

گینگریچ در مصاحبه با شبکه خبری فاکس نیوز در روز یکشنبه گفت: من فکر می کنم این خیلی مهم است که ما بفهمیم ما بسیاری از جوانان آمریکا را از دست داده ایم؛ آنها جان خودشان را در نبردی از دست دادند که ما اکنون فهمیده ایم، انجام شدنی نیست.

لحن گینگریچ در این مصاحبه شاید منفی ترین لحن در بین تمامی رقبای اوباما باشد.

وی در لحنی که بسیار شبیه سیاستمداران دموکرات است، گفت: «به مسائلی که در منطقه در حال اتفاق افتادن است، نگاه کنید و سپس از خود بپرسید آیا اینها در حقیقت مشکلترین، عمیق ترین و بحرانی ترین مسائلی هستند که در حال اتفاق افتادن بوده و هیچ راهی هم جز اقدام نظامی برای حل آنها وجود ندارد؟ آیا واقعاً این گونه است؟