شلمچه، نقطه صفر مرز عاشقی و دلدادگی

همه چیز تو این وادی غریبه، راوی ها می گفتن به خاطر اینه که بیشتر عملیات ها به اسم مادر بی نشان، حضرت فاطمه زهرا (س) بود و شهدا با تمسک به ایشون می رفتن تو عملیات و مثل ایشون غریبانه به شهادت می رسیدن.

کد خبر: ۱۷۷۹۸۰

يکشنبه - ۲۸ اسفند ۱۳۹۰ / March 18, 2012

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛  وقتی پا به خاک بهشت میذاری، ناخودآگاه حسی در وجودت بیدار می شه.خود بخود کفشاتو در میاری و از روی سنگ فرش ها و زمین پر از غربتش رد می شی.

شلمچه و دلدادگی هاش , تنها نشستن ها و سر به سجده گذاشتن هاش , دل کندن رد برات سخت می کنه.همون لحظه آرزو می کنی که خدایا منو دوباره به اینجا برگردون  تا دوباره عاشقی رو تجربه کنم.

همه میگن غروب فقط غروب شلمچه.تو غروبش , دل آدم هوای خدایی شدن می کنه.کاش غروبش همیشگی باشه و تا ظهور حجت طول بکشه. آدم تو این غروب تازه هوایی می شه و عاشقی رو درک می کنه.

وقتی نمازتو می خونی و وقت جدایی فرا می رسه, دیگه پاهات یاری نمی کنه .تو مسیر رو می بینی اما با وجود ظلمت و تاریکی تو عرض پیاده رویی که آماده خوش آمدگویی به زائرینه , افرادی نشستن و زانو هاشونو بغل گرفتن و دارن با خدای خودشون نجوا می کنن.انگار دلت از تمام غمهای نشات گرفته از گناهان پر میشه و بغض قشنگی مهمون گلوت می شه.

اینجا کربلای ایرانه و دل تو زائر این صحن و سرا.بی اختیار و فارغ از تمام مسائل دنیوی , اشک از گوشه چشمات جاری می شه.اینجا هوای تمام دلها ابریه.همه به هم التماس دعا می گن.شلمچه یه تابلوی تمام نمای معنویته.

کاش تو هم بیای .....