چقدر آشنائي اي غزه !

کد خبر: ۱۷۸۲۰

دوشنبه - ۲۳ دی ۱۳۸۷ / January 12, 2009

ابوالفضل فيروزي (ني‌نوا)

اي بادهاي وحشي! شامگاهان كه از كوي ما مي‌گذريد، بوي اندوه و رايحه درد ما را در ‏جنگل‌هاي انبوه و صحاري سوزان، كوه‌هاي بي فرياد و دره‌هاي غريب، درياهاي بيكران ‏و افق‌هاي دور پراكنده سازيد، تا درختان نرقصند و گياهان بمويند! چشمه‌ها بخشكند و ‏رودخانه‌ها بخروشند! جويباران جز زمزمه غم نسرايند و كبك‌ها قهقهه مستانه سر ‏ندهند! گنجشك‌ها قشقرق شادي براه نيندازند و بلبلان بيدل با وصل برگ گلي ‏دلخوش نباشند!‏

اي بادهاي وحشي! به بنفشه زاران خبر دهيد كه هرگز رخت ماتم از تن نگيرند و از ‏لاله‌ها بخواهيد، سر بر تربت ما بگذارند، به رودها بگوييد موسيقي درد بنوازند، به ‏نيزارها پيام دهيد نواي غم ساز كنند و به كبوتران و قمريان بگويند نغمه اندوه بزنند!‏

اي بادهاي وحشي!‏ پيام ما را به پروانه‌هاي شيدا برسانيد كه اين بار پر در شعله آواز ما بسوزانند، به گل‌ها ‏بگوييد اين بار در توفان آه ما گريبان بدرند و به چكاوك‌ها بگوييد در سوگ ما سينه چاك ‏دهند! چرا ديگر در باغ خاطرمان جز شكوفه درد نشكفد و به صحراي دلمان جز گياه ‏حسرت نرويد! بخدا اگر باد، بويي از اندوه دل ما مي‌برد، ديگر صداي وزش آن به گوش ‏نمي‌رسيد.‏

آخر صحبت از پژمردن يك برگ نيست، حرف از مرگ قناري نيست، گرچه جنگل را بيابان ‏مي‌كنند اما، صحبت از مرگ محبت، مرگ عشق، گفت‌وگو از مرگ انسانيت است‏ و ما تنهاي تنهاييم، جوانمردا، خدا را بشنويد، برخيز! فردا دير خواهد بود، چه شده ‏است شما را، خدا را بشنويد! اي جوانمردان! نمي‌گوييم؛ بني آدم اعضاي يكديگرند و ‏گيريم كه شيعه مرتضي علي (ع) نباشيد!‏ جوانمردي كه چون شنيد؛ ايادي معاويه به شهري تجاوز كرده اند و زينت آلات زن ‏يهودي را به زور از او ربوده اند خشم آگين و بغض آلود، دردمندانه بر آشفت كه؛ بخدا ‏سوگند اگر کسي از شدت ناراحتي اين خبر، آنقدر بگريد كه روح از كالبدش پرواز كند، ‏سزاوار ملامت نمي‌باشد.‏

و آيا نشنيده ايد اين سخن رسول خدا (ص) را كه؛ هر كس فرياد استغاثه مسلماني را ‏بشنود و بتواند او را ياري كند و ياري نکند، مسلمان نيست.‏ پس چه شده است شما را اي ملت رسول الله (ص)! و اي آزادگان جهان، اميد به كه ‏بسته ايد!؟ و انتظار از كه داريد!؟ از اين مدعيان ژاژخاي حقوق بشر!؟ و از اين جماعت ‏اشباه الرجال آيا نمي‌بينيد به حق عمل نمي‌شود! ظالم عزيز است و مظلوم ذليل! فساد و تباهي در ‏بر بحر پديدار گشته و شر بلا در آفاق و انفس پراكنده شده!‏

آيا تجاوز غول‌هاي ماهواره اي- اين انكراه الصوات و التصاوير و اين دجال چشم ملحد ‏شكل – را به حريم آسمان انسانيت و ولايت نمي‌نگريد!؟ و شاهد زنده به گور شدن ‏نسل جوانان جهان انسانيت و اسلام نيستيد!؟ آيا نمي‌بينيد!؟ آنجا كه از ساختن ‏مسلخ عاجزند، به مسخ جوانان مي‌پردازند!؟ و اي كاش تنها جوانان را به مسلخ ‏مي‌بردند و دست از مسخ آنان برمي‌داشتند!‏ شايد اين را تجاوز نشماريد!

اما آيا يادتان رفته است در آن روزهاي پرسوز بر ما چه ‏گذشت؟ و در آن فصل سنگين غرب بر ما چه رفت؟ اي زخمدار تيغ قابيل! و اي وارث ‏خون پاك هابيل! اي بسيجي پا برهنه تاريخ! اين كه از ولايت درد مي‌آيي و عطر لاله در ‏پيرهن داري! اي كه از وادي‌هاي خار و جنگل‌هاي دار، بي سر و پا گذاشته اي، از ‏كوهساران بي فرياد و بيابان‌ها و دره‌هاي غريب گذر كرده اي، اي كه درد ‏هزار ساله در سينه داري و داغ هزار ساله بر دل! اي خسته تازيانه بيداد و اي سيلي ‏خورده ايادي شداد! عربي، عجمي يا ... نمي‌دانم؟

با تو هستم اي آشناي ديرين! ‏اينجا يا آنجايي، چه مي‌دانم؟ اي از ولايت درد! و اي از قبيله توحيد! چه فرقي مي‌كند، ‏هر دو قربانيان يك هوسيم و هر دو مغضوبين ظالمين و مستكبرين زمينيم.

به گذشته ‏دور برنمي‌گرديم، از همين ديروز مي‌گويم، حماسه خونين پانزده خرداد 42 و كربلاي ‏هفده شهروير 57 را و يا تگرگ بي رحمي كه در باغ‌هاي خرمشهر و هويزه و سوسنگرد ‏و ... باريد و بر گلبن ما برگ و باري نگذاشت! شكوفه ريزان دزفول و مهران و برگ ريزان ‏باختران و تهران كه يادات نرفته؟ و يا بادهاي سمومي كه در حلبچه و شلمچه وزيد و ‏همه چيز را به سياه كشانيد.

آيا فراموش كرده اي؛ آتشي را كه در نيستان مجنون و ‏نيزار هورالعظيم افتاد؟ و هنوز بوي ني‌هاي سوخته اش مي‌آيد و يا يادت رفته است از ‏التهاب نخل‌هاي بي سر و سرخ خوزستان كه هنوز مي‌سوزند، آيا نمي‌بيني كه تنور ‏آلاله‌هاي كردستان همچنان افروخته است!؟

مگر مي‌تواني سنگيني! اين همه تابوت سرخ و عطر اين همه استخوان‌هاي سوخته را ‏كه هنوز هم، هر صبح و شام بر شانه‌هاي زخمي آسمان مشايعت مي‌شود، احساس ‏نكني؟ و يا مگر مي‌شود شكسته شدن حرمت «مسجد گوهرشاد» به وسيله قزاق‌هاي ‏رضاخاني و به آتش كشيدن «مسجد كرمان» به دست ساواك رژيم ستم شاهي و ‏خيانت آل شيطان در «مسجد الحرام» و جنايت سيك‌ها در «مسجد بابري» و كشتار ‏نمازگزاران در قبله اول مسلمين توسط صهيونيست‌هاي جنايتكار و شقاوت منافقين در ‏حرم روضه رضوي (ع) و ... را كه كارگردان اصلي آن استكبار جهاني است از يادها ‏سترد!؟

شايد كه جويبار روزگار اثر اين همه درد و اندوه اين همه جنايات را از دفتر خاطرات تو ‏برده و خون ناحق ياران را از جلو چشمانت شسته!‏ و يا شايد خاكستر اين همه سال، آتش آن همه درد و داغ را در مجمر سينه ات پنهان ‏كرده!؟ شايد كه چنين باشد! و گيرم كه مي‌گويي، خوب، باشد بر گذشته‌ها صلوات! ‏شايد!...‏

اما مگر مي‌شود هر روز ناظر پر پر شدن گل‌هاي باغ محمدي (ص) از فلسطين تا  ‏افغانستان و عراق و .. به كشمير به وسيله ايادي بي رحم شيطان بزرگ بود و باز هم ‏ناديده گرفت!‏ راستي تا كي بايد؛ صداي ضجه و استغاثه كودكان و زنان و پير مردان بي پناهي كه جز ‏خدا ياوري ندارند ازگوشه گوشه اين خاك سوخته و رستنگاه تين و زيتون فلسطين ‏اشغالي، نشنيده گرفت!‏

و آيا، طنين خرد شدن استخوان‌هاي نازك اطفال معصوم و كودكان مظلوم بوسنيايي، ‏افغاني، فلسطيني و عراقي را در زير چرخ‌هاي آهنين سفاكان صربي استكباري و ‏مروجان پليد اسلام آمريكايي و متحجر طالباني و صهيونيان جنايتكار اسرائيلي را ‏نمي‌شويد!؟

البته نبايد هم بشنويد! زيرا هنوز اين استخوان‌ها آنقدر ستبر و محكم ‏نشده اند كه صداي شكستنشان بگوشتان رسد!‏ كجايند طرفداران ژاژخاي حقوق بشر! چرا امروز صداي اين مدعيان دروغين برنمي‌خيزد؟ ‏چرا وقتي پيروان آل محمد (ص) و امت مظلوم مصطفوي (ص)_ كه برترين امت روي ‏زمينند- در معرض تندباد ستم و سيلي بيدادگران زمان قرار مي‌گيرند و تحت شديدترين ‏شكنجه‌ها و فجيع ترين قتل عام‌هايند.

صداها در گلو خفته شده است!؟ ما از اين جماعت اشباه الرجال و لارجال جز اين انتظار نداريم! چرا كه موجوديت اينها ‏بدين گونه خود موجب سلطه حاكميت آنان است و ما شكايت ز جفا پيش جفا كار ‏نمي‌بريم- كه اشك كباب موجب طغيان آتش است!‏

كجاييد، اي آزادگان و احرار!‏ خدا را بشنويد! اين تنها صلاي بيداري و دادخواهي محمد (ص) و علي است (ع) كه ‏اينك از حلقوم سيد سبز حضرت خامنه اي عزيز برمي‌خيزد! و با دلي پر خون و چشمي ‏اشكبار با صداي صلاح و سدادش ما را تسلي داده و همگان را به وحدت و همدلي با ‏مظلومان جهان به ويژه مردم بي پناه و مظلوم فلسطين عليه بيدادگران زمان بسيج و ‏تهييج مي‌نمايد!‏

به خدا! فرياد او، همان فرياد فريادگر بزرگ قرن و بيدارگر سترگ اقاليم قبله روح خدا ‏حضرت امام خميني (رض) است كه همچنان مي‌توفد و چونان جد امجدش حسين بن ‏علي (ع) بر گوش تاريخ مي‌نوازد كه:‏ فرياد برائت ما، فرياد امتي است كه همه كفر و استكبار به مرگ او در كمين نشسته ‏اند و همه تيرها و كمان‌ها و نيزه‌ها به طرف قرآن و عترت عظيم، نشانه رفته اند.

و ‏هيهات! – كه امت محمد (ص) و سيراب شدگان كوثر عاشورا، منتظران وراثت صالحان ‏‏– به مرگ ذلت بار و به اسارت غرب و شرق تن دهند....‏ و ما اعلام مي‌كنيم كه «جمهوري اسلامي ايران براي هميشه حامي و پناهگاه ‏مسلمانان آزاده جهان است و كشور ايران به عنوان يك دژ نظامي و آسيب ناپذير، نياز ‏سربازان اسلام را تامين و آنان را به مباني عقيدتي و تربيتي اسلام و همچنين به ‏اصول و روش‌هاي مبارزه عليه نظام‌هاي كفرو شرك آشنا سازد...»‏

جمهوي اسلامي نبايد تحت هيچ شرايطي از اصول و آرمان‌هاي مقدس الهي خود ‏دست بردارد.‏ اين وظيفه اوليه ما و انقلاب اسلامي ماست كه در سراسر جهان صلا زنيم كه؛ اين ‏خواب رفتگان!‏ اي غفلت زدگان! بيدار شويد و به اطراف خود نگاه كنيد، كه در كنار لانه‌هاي گرگ منزل ‏گرفته ايد!

برخيزيد! كه اينجا جاي خواب نيست! و نيز فرياد كشيم: سريعاً قيام كنيد كه ‏جهان ايمن از صياد نيست! مسلمانان از هياهو و طبل‌هاي توخالي تبليغات ظالمانه ‏نهرساند كه كاخ‌ها و قدرت‌هاي نظامي و سياسي استكبار جهاني همانند؛ لانه ‏عنكبوت سست و در حال فرو ريختن است.‏

اي ازادگان و احرار! بپا خيزيد، اي جوانان عزيز بغض و كينه انقلابيتان را در سينه‌ها نگه ‏داريد و با غضب و خشم بر دشمنانتان بنگريد و بدانيد كه پيروزي از آن شماست.‏

جوانان عزيز كه چشم اميد من به شماست! با يكدست قرآن را و با يك دست سلاح ‏برگيريد و چنان از حيثيت و شرافت خود دفاع كنيد كه قدرت تفكر توطئه عليه خود را از ‏آنان سلب کنيد.‏

آگاه باشيد، كه جهان امروز، دنياي مستضعفين است و دير يا زود پيروزي از آنان است و ‏آنان وارثين زمين و حكومت كنندگان خدايند.‏

خداوندا! تو مي‌داني كه ما سر سازش با كفر را نداريم، خداوندا! تو مي‌داني كه استكبار ‏و آمريكا جهانخوار گل‌هاي باغ رسالت تو را پرپر كردند.

خداوندا! در جهان ظلم و ستم و ‏بيداد همه تكيه گاه ما تويي، و ما تنهاي تنهاييم و غير از تو كسي را نمي‌شناسيم و ‏نمي‌خواهيم بشناسيم.‏

خداوندا! تلخي اين روزها را به شيريني فرج حضرت بقيه الله – ارواحنا لتراب مقدمه ‏الفداء- و رسيدن به خودت جبران فرما! /انتهاي پيام/‏