اکران سينماها در سال 91؛

«سلام بر فرشتگان»؛ فيلمي به نام كودكان نه براي كودكان

فیلم «سلام بر فرشتگان» بیش از آنکه فیلمی «برای» کودکان باشد فیلمی است به نام کودکان و به کام دیگران و اصلا نمی‌توان تناسبی میان مضمون و اجرا و ساختار و مخاطب هدفش یافت.

کد خبر: ۱۷۸۷۵۲

سه‌شنبه - ۱۵ فروردين ۱۳۹۱ / April 03, 2012

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ فیلم «سلام بر فرشتگان»، موضوع مرگ و زندگی را در قالب یک اثر فانتزی و موزیکال با جلوه های ویژه ای خاص و متراکم برای مخاطب کودک و نوجاون روایت می کند.

فیلم داستان بیماری و مرگ مادربزرگ کودک فیلم را بستری قرار می دهد برای پرورش دادن و القای موضوع مرگ و زندگی و فلسفه حاکم بر هستی انسان و سایر موجودات جهان.

اما این نحوه پرداخت به چنین موضوعی در فیلم سلام بر فرشتگان متاسفانه اصلا از روش های اصولی و حرفه ای و روانشناسانه در زمینه تعامل فکری و آموزش برای کودکان بهره نبرده و در عین همه ویژگی های ساختاری بدیعش - و از آن جمله استفاده از جلوه های ویژه که کمتر نظیری در سینمای ایران تا پیش از این داشته – اثری غیر قابل دفاع و هدر رفته از آب درآمده است.

اینکه اساسا مسئله ای همچون مرگ و زندگی با تمام ظرایف و ویژگی های پیدا و پنهانش، اصلا قابلیت عرضه و القای موضوع، به مخاطب کودک را دارد یا نه، محل سوال اصلی است و از این گذشته، بر فرض قبول لزوم و قابلیت طرح چنین مسئله ای، نکته بعدی این است که راه و شیوه و میزان و نحوه طرح و بیان بحث، باید چگونه باشد و تا چه حد می توان به اصل بحث نزدیک شد و تا چه میزان می شود موضوع را برای مخاطب کودک باز کرد و او چقدر قابلیت فهم فکری مفهوم مورد نظر فیلمساز را داراست.

اینها مواردی است که در فیلم سلام بر فرشتگان کمتر توجهی بدان شده و به همین دلیل هم فیلم به شدت دچار نقض غرض و لکنت بیان و ثقیل گشتن روایت شده و چه بسا اصلا نتواند با مخاطب هدفش یعنی کودکان ارتباط چندنی برقرار کند.

و شاید هم فیلمساز چنین روند و نتیجه ای را حدس می زده که مقادیر معتنابه و بی دلیلی، رقص و آواز و موسیقی محلی و مقامی و پاپ و راک و رپ و... را بدان افزوده، آنهم بی هیچ مناسبت و دلیل و زمینه ای.

فیلم سلام بر فرشتگان بیش از آنکه فیلمی «برای» کودکان باشد فیلمی است به نام کودکان و به کام دیگران و اصلا نمی توان تناسبی میان مضمون و اجرا و ساختار و مخاطب هدفش یافت.

فیلمساز محترم حتی این مسئله ساده و ابتدایی هم به ذهنش خطور نکرده که طرح هر مسئله ای برای هر طیف مخاطبی نیازمند این است که زمینه های فهم و تلقی نسبی از آن مسئله یا در او وجود داشته باشد و مفروض گرفته شود و یا در طی فیلم مورد تولید و پرورش و تنقیح و تبیین قرار گیرد و وقتی هیچ یک از این موارد در فیلم و مخاطب هدفش لحاظ نشده باشد به این معناست که ساخت آن فیلم در فضا و با مقدماتی جعلی و غیر استاندارد و بی مبنا و هویت شکل گرفته است.

سینمای کودک یکی از گونه های مغفول مانده و مرده سینمای ایران است که تا زمانی که در شرایطی استاندارد و با رعایت مولفه های اصولی و سینماورزانه مورد توجه و احیای دوباره قرار نگیرد صرفا باید هر از چندی شاهد همین محصولات نازل و ضعیف و باری به هر جهت باشد که تنها به اتلاف هزینه و انرژی و وقت همگان منجر می شود و بس!