سینما و تلویزیون در چنگال لیبرالیته

توجه به سلايق و نيازهاي اقشار مختلف مردم بهانه‌اي شده براي رسانه ملي تا خيلي راحت از بسياري از مسلمات ديني و اخلاقي عبور كند؛ شاهد اين مدعا انواع برنامه‌سازي‌هاي تلويزيون در ايام نوروز است.

کد خبر: ۱۷۸۹۵۶

چهارشنبه - ۱۶ فروردين ۱۳۹۱ / April 04, 2012

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو» -  محمدحسين كلايي؛ با فرارسیدن نوروز، رسانه ملی هم جهت فراهم کردن اوقاتی خوش و فرح بخش برای مردم برنامه های متنوعی را تدارک می بیند؛ از جمله این برنامه ها ویژه برنامه های تحویل سال در شبکه های مختلف سیما، فیلم ها و سریال های گوناگون است.

شواهد امر و برنامه هاي ساخته شده، بويژه در اين ايام نشان مي دهد كه رسانه ملی حکومت دینی به جای در نظر گرفتن گزاره های دینی و مبنا قرار دادن آنها در ساخت و تولید برنامه های خود، همچنان قدم به قدم به لیبرالی تر شدن نزدیک می شود و ابتذال را رواج می دهد.

برای نمونه شبکه جوان صدا و سیما در شب تحویل سال با آوردن اعضای گروه موسیقی «رستاک» که حضور چند نوازنده و خواننده زن هم در میان آنها به چشم می خورد، نماد بارز زمینه سازی و کشاندن ابتذال به رسانه ملی جمهوری اسلامی را ترويج كرد.

مطرح و الگو کردن هنرمندان و بازیگران فاسدی که ذره ای از اصول بازیگری را هم نمی دانند و بر اساس شرايط خاص حاكم بر مافياي سينما وارد اين عرصه شده اند، برای نسل جوان امروز با کدام گزاره دینی سازگاری دارد؟

با گسترده تر شدن رسانه هاي ارتباطي، خصوصاً در فضاي مجازي مشاهده مي كنيم كه بازیگرانی که تصاویر برهنه آنها در فضای مجازی بوفور یافت می شود و معلوم الحال بودن آنها زبانزد خاص و عام است و حضور آنها در فتنه 88 از یاد مخاطبان نمی رود، مورد تعریف و تمجید «آزاده نامداری»، مجری ویژه برنامه شب سال تحویل قرار مي گیرند.

از سويي بازگشت دوباره فرزاد حسنی، با تفكرات خاص ليبرالي، به دنبال یک برنامه سازماندهی شده برای آماده سازی افکار عمومی جهت ورود مجدد وی به تلوزیون که با مصاحبه های جسته و گریخته رادیویی و بعد ادامه این روند با مجری گری وی در رادیو و حالا حضور در تلويزیون صورت گرفت، شاهد ديگري بر اين مدعاست.

وي در برنامه خود با بالا بردن مقام هنرمندنمايان فاسدی که شخصیت آنها و تعلقات فكري شان حتی در نحوه لباس پوشیدنشان هم نمایان است، در حد افراد مقدس و پاکی که مانند آنها وجود ندارد، نشانه دیگری است از جا به جا شدن ارزش ها با ضد ارزش ها در فضای رسانه ای جمهوری اسلامی.

انگار امروز برای یک هنرمند زن محجبه بودن و حجب و حیای اسلامي ملاک ارزش گذاری و شهرت بیشتر در بین مردم یک جامعه اسلامی نیست، بلکه کسی ارزش بیشتري دارد و بیشتر مطرح می شود که اباحه گري بيشتري داشته باشد، لباس های زننده بپوشد و روی آنتن زنده تلویزیون با آقایان بیشتر دمخور بوده و شوخی های سخیف بکند.

تاسف بارتر اينكه اين هنرمندان با پول بیت المال حکومت دینی مطرح شده و آرزوی رسیدن به جایی را دارند که امروز گلشیفته فراهانی به آن رسیده است.

مسئولان سينمايي و مراكز مربوط بدون توجه به ارزش هاي مورد احترام مردم، آزادانه اجازه مي دهند اين هنرمندنمايان به بهانه دریافت جایزه های بین المللی كه مشخص است با چه هدفي به آنها داده مي شود در ميادين خارجي ظاهر شوند و بعد هم به عنوان یک زن ایرانی که نماد سرزمین و تمدن اسلامی است (طبق تعریف ادبیات سینمایی غرب) در فيلم هايشان صحنه هاي تاسفباري را بازي كنند و دل هزاران نفر از مردم متدين و خانواده هاي شهدا و جانبازان را خون كنند.

حيرت آورتر اين است كه وزارت محترم فرهنگ و ارشاد بدون در نظر گرفتن اين دغدغه ها از سوي صاحبان اصلي نظام جمهوري اسلامي و تنها با توجيهات موردپسند مافياي سينما و عوامل معلوم الحالش اعلام مي كند كه تنها یک امضا تا بازگشت گلشیفته فراهانی به ایران باقیست.

مردم مسلمان و معتقد ايران اسلامي همواره در آستانه سال نو با حضور ميليوني در حرم مطهر امام هشتم (ع) و حضرت معصومه (س) و ساير اماكن متبركه انتظار دارند سال نوی خود را با فضای روحانی و با یاد خدا تحویل کنند، اما رسانه ملي شرايطي را فراهم مي كند كه باید با بازیگران و خواننده ها و هنرمندانی همراه باشند که هنر خود را وسیله ای برای ابتذال قرار می دهند.

از سوي ديگر در عید نوروز پخش فیلم هایی که باورهای مقدس و گزاره های دینی مردم را هدف قرار می دهد از دید تیزبین مردم پوشیده نماند؛ پخش فیلم هایی چون «بیداری رویاها»، «نفوذی»، «ورود آقایان ممنوع» و «عروس فراری» از این جمله اند.

جالب تر از همه اينكه رسانه ملي با تهيه انواع گزارش ها و مصاحبه ها از زبان اقشار مختلف مردم به تعريف و تمجيد از عملكرد خود مي پردازد و در واقع راه هر گونه نقد و اعتراض را به بهانه ارضاي سلايق مختلف مي بندد.

اگر مسئولان کشور نخواهند فکری به حال این وضعیت اسفبار سینما و تلویزیون بکنند آن گاه در آینده ای نه چندان دور با شرایطی از سینما و تلويزیون روبرو خواهیم شد که دیگر مواجهه و اصلاح آن به سختی امکان پذیر خواهد بود.