گلایه‌نامه عزاداران غربت مادر سادات در یزد:

اين چه مسيري است كه به تماشا نشسته‌ايد؟!

جمعی از عزاداران فاطمیه شهر دارالعباده یزد در اعتراض به پخش برنامه‌های طنز از شبکه سراسری صدا و سیما گلایه‌نامه‌ای را منتشر کردند.

کد خبر: ۱۷۹۴۹۰

يکشنبه - ۲۰ فروردين ۱۳۹۱ / April 08, 2012

به گزارش گروه فرهنگي «خبرگزاری دانشجو»؛ جمعی از جوانان عزادار مادر سادات، حضرت زهرا (س) شهر دارالعباده یزد در اعتراض به پخش برنامه های طنز از شبکه سراسری صدا و سیما در ایام فاطمیه، گلایه نامه ای را منتشر کردند که متن آن به شرح زیر است:

آه، تحفه دل زخم خورده است و اندوه هم دم آن، ديده هايش مجراي جويبارهايي است كه از فراق سرچشمه مي گيرد، رخش از لطمه ها كبود است و گيسوانش روي ماه را سپيد مي كند، دردها رمق از كلامش گرفته و ناي نوا را از او ستانده است.

اما با همه ناتواني، صدا بر مي آورد كه چراغ كم سو كنيد و بساط عيش و نوش برچينيد؛ آخر من زخم خورده ام، اگر همدردم نمي شويد بگذاريد تا اشك، مرهم سوز دلم شود و تنها همين امشب را مراعاتم كنيد تا با ياد يار سفر كرده ام آرام گيرم.

براي عيش و نوش فرصت زياد است، بگذار تا شرح ناله با تو بگويم تا بلكه قدري با من هم‌ناله شوي، آن كه در فراقش به عزا نشسته ام، هماني است كه در و ديوار، او را بين خود حس كرده اند، آني كه خويشتنداري كرد و درد بازو با كسي نگفت، آن بانويي كه به ناحق حقش را غصب كرده و جواب فريادش را با سيلي داده اند.

من عزادار آن سروري هستم كه از نسلش نورهاي عالم تاب طلوع كردند، من در سوگ آن مادري نشسته ام كه در جواني دست به كمر راه مي رفت و وصيتش اين بود تا در شب، غسل و كفنش كنند، تا دشمنان از قبرش باخبر نشوند.

آیا مگر نه اينكه اين سخن از جانب خاندان عترت صادر شده است كه «شيعيان ما از زيادي گل ما آفريده شده اند و به آب ولايت ما عجين و در غم ما غمناك و در شادي ما شادند»، پس اين چه خنده بازاري است كه برپا كرده ايد! اين مسيري كه به تماشا نشسته ايد مسير انحرافي است كه مقصدش نارضايتي خاندان پاك پيامبر عليهم السلام است.

فتيله ها را قدري پايين آوريد تا فضا رنگ عزا گيرد! چه سريع پارچه ها را پايين آورده ايد؟ دست نگه داريد، هنوز بزم عزا برپاست، شايسته نيست كه در اين شب ها طنزپرداز باشيد، زمان براي خنده و شادي زياد است.

صدا و سيماي طنز، مرا از ياد محبوبم غافل مي كند، گوش من نمي خواهد صدايي غير از صداي يار را بشنود و سيمايي غير از سيماي محبوب را نظاره گر باشد.

حال كه حرف دلم را شنيدي، خاموش كن اين آواي باطل را و بر چهره شهر پارچه اي از رنگ غربت مادرانه بينداز و با من همنوا شو... اين الفاطميون؟