بسیج دانشجویی دانشگاه تهران:

آقاي رهبر! برخوردهاي سليقه‌اي شما تا كي ادامه خواهد داشت؟!

در پي لغو مجوز اكران فيلم سينمايي قلاده هاي طلا در دانشگاه تهران، بسيج دانشجويي اين دانشگاه در بيانيه اي خطاب به رئيس دانشگاه اعلام كرد: جناب آقای دکتر رهبر، این برخوردهای سلیقه ای و برخاسته از نظرات شخصی شما تا کجا ادامه خواهد داشت؟

کد خبر: ۱۸۲۱۲۲

يکشنبه - ۰۳ ارديبهشت ۱۳۹۱ / April 22, 2012

به گزارش خبرنگار سياسي «خبرگزاري دانشجو»، بسيج دانشجويي دانشگاه تهران در پي لغو مجوز اكران فيلم سينمايي قلاده هاي طلا در اين دانشگاه بيانيه اي صادر كرد.

متن بيانيه به شرح زير است:

بسم الله الرحمن الرحیم

در محیط دانشگاه، بایستی به این نکته خیلی توجه کرد؛ آنگاه روحیه ی انقلابی دانشجویان را در نظر گرفت.این دانشجویان بایستی مثل قشر دانشجو در همه جای دنیا، کسانی باشند که جزو پیشبرندگان انقلاب و جزو پایه های اصلی انقلاب باشند و نسبت به مسایل انقلابی هرگز احساس سردی نکنند...روحیه ی انقلابی اینها در دانشگاه نباید ضربه بخورد.

رهبر معظم انقلاب

دانشگاه از دیرباز قلب تپنده ی فعالیت های سیاسی  و الهام بخش جامعه بوده و به تعبیر شهید مظلوم انقلاب اسلامی نقش موذنی برای امت اسلامی را ایفا میکند که باید بیدار باشد تا نماز امت قضا نشود.نقش دانشجویان در ایفای رسالت خود مبنی بر مطالبه گری و عدالتخواهی و روشنگری فضای جامعه و پاسداری از آرمان ها و مرزبانی از ارزش ها ی اصیل  بوده که انقلاب اسلامی را در عبور از گذرگاه های مهم و حساس یاری کرده است.

در طول انقلاب اسلامی نیز تاکیدات مکرری از طرف امام امت و رهبر معظم انقلاب مبنی بر لزوم سیاسی بودن دانشجویان،اهمیت این امر را بیشتر آشکار ساخته است.

در این بین دانشگاه تهران به عنوان نماد آموزش عالی ایران، از دیرباز موطن اصلی و مامن جنبش دانشجویی بوده و نقش ویژه ای را در رخداد های دانشجویی کشور داشته است. اما این نقش متاسفانه به علت برخورد نادرست مسئولین دانشگاه،و شیوه مدیریت حاکم بر آن روز به روز روبه افول و خاموشی میرود.

پس از  حوادث سال 88 طبیعی بود که با دانشجونمایانی که فضای بازِ دانشگاه را محلی برای سوء استفاده دیده  و با تبدیل شدن به بازوی اجرایی جریان فتنه و ضد انقلاب،دانشگاه را به آشوب کشانده بودند و یا افرادی که دانشجو بودن خود را محملی قرار داده و در فضای جامعه فتنه گری می کردند برخوردهایی صورت بگیرد تا فضای دانشگاه حالت قبلی خود را بازیابد.

اما در این مسیر خطایی اساسی رخ داد. مشخصاً در دانشگاه تهران، نگرشی مورد توجه مسئولان دانشگاه قرار گرفت که به بهانه حفظ آرامش عملاً فضا را برای هر گونه فعالیت سیاسی ناهموار میکند. مسئولین امر به جای برخورد با اقدامات سیاسی فتنه گران،تصمیم گرفتند صورت مساله را پاک کرده و با اِعمال محدودیت های روزافزون،دانشگاه را از لحاظ سیاسی به وضعیتی کرخت و منفعل رهنمون شوند.

محدودیت های اعمال شده نظیر محدود کردن مهمانان برنامه ها به اعضای هیات علمی دانشگاه تهران،سخت گیری در اعطای مجوز به برنامه های سیاسی، صدور بخشنامه مبنی بر ممنوعیت برنامه سیاسی در کوی دانشگاه در ایام انتخابات مجلس نهم و ... تنها بخشی از محدودیت های اعمال شده و نتایج مدیریت محافظه کارانه و غیر انقلابی دانشگاه است که دامنگیر همه ی تشکل های دانشجویی شده است.ریاست محترم دانشگاه، آقای دکتر فرهاد رهبر، در مقاطع مختلف و به بهانههای متعدد با تشبث به خزانۀ پایان ناپذیرِ «ترس از آن داریم که ...» و «خبر موثق داریم که ...» با اقدامات عادی و طبیعی تشکلهای دانشجویی مخالفت مینمایند. مخالفتی که به جهت شیوۀ فردی و متکی بر شخص ایشان در دانشگاه معنایی جز به تعطیلی کشاندن فضای فعالیتهای سیاسی دانشجویی ندارد.

در این شرایط نظرات شخص ریاست دانشگاه است که میزان و معیار عمل قرار می گیرد، نه قواعد و ضوابط. مثلا شخص ایشان تصمیم می گیرند که مجوز برنامه ای لغو شود و یا مهمانان برنامه ای ممنوع الورود شوند. در حالی که همین مهمانان در دیگر دانشگاههای کشور مانعی برای سخنرانی ندارند و بعضاً از ارکان ثابت برنامههای صدا و سیمای جمهوری اسلامی نیز میباشند. بارها و بارها دانشجویان این جمله را از ایشان شنیده اند که "من تصمیم می گیرم که..." و یا "به نظر من صلاح نیست". آخرین نمونه ی این اقدامات ،مخالفت شخص ریاست دانشگاه با اکران فیلم قلاده های طلاست که به رغم برگزاری جلسات اکران آن در بسیاری از دانشگاههای کشور به دلایل واهی از پخش آن در دانشگاه تهران جلوگیری شده است. جالب اینجاست است که حتی برخی مدیران میانی دانشگاه در گفتگوهای خصوصی اذعان به موافقت خود با برنامه مذکور دارند ولی مخالفت آقای رئیس فصل الخطاب همه ی قوانین است!

در مقابل،آنچه رخ می دهد تسهیل برگزاری برنامه های مبتذل و سخیف توسط مسئولین دانشگاه را شاهدیم. برنامه هایی نظیرنمایش مختلط در برنامه ی آیین ورودی های سال 90، تئاتر مبتذل "پابرهنه در پارک" در دانشکده ادبیات، برگزاری برنامه ی "شب چله" در دانشکده حقوق در ایام عزاداری سالار شهیدان، برنامه ی " رخدادهای بزرگداشت عید نوروز" در دانشکده علوم،برنامه ی مج اندازی بین هواداران تیم های استقلال،پیروزی و تراکتور تنها بخشی از این برنامه هاست.

ظاهرا مسئولین دانشگاه،دانشگاه را آرام می خواهند،حتی اگر بهای آن رخوت جنبش دانشجویی و غیر سیاسی شدن دانشگاه باشد. و گویی که چنین دانشگاهی مطلوب مدیریت دانشگاه است: دانشگاهی که در عمل به مثابه یک دبیرستان مختلط باشد و نهایت دغدغه دانشجویان را روابط شخصی خودشان تشکیل بدهد. فراموش نکرده ایم که رهبری بزرگوار در دوران موسوم به سازندگی از چه تعبیری برای دستانی که در غیر سیاسی کردن دانشگاه میکوشند، استفاده کردند.

ممکن است این شیوۀ مدیریت و سکوت و آرامش مصنوعی حاصل از آن در کوتاه مدت به مذاق برخی افراد و محافل خوش آید، اما آیا چنین آرامشی در بلند مدت پایدار است؟ آیا این به معنای غافل شدن از آتش زیر خاکستر نیست؟ آیا رهبر فرزانه انقلاب از محافظهکاری به مثابه قتلگاه انقلاب یاد نکرده اند؟

آیا دانشگاهی با چنین فضایی،امکان تحقق کرسی های آزاد اندیشی را دارد؟ آیا مسئولین دانشگاه آنقدر که دغدغه ی اجراکردن طرح دانشگاه تهران 2 را دارند،برای محقق ساختن کرسی های آزاداندیشی مد نظر رهبر معظم انقلاب دغدغه داشته اند؟جالب آنکه هرگاه در هریک از زمینه ها از مسئولین دانشگاه خصوصا شخص ریاست دانشگاه سوال و مطالبه ای صورت می گیرد،دست پیش را میگیرند و طلبکارانه می پرسند" شما دانشجویان چه کرده اید؟"

جناب آقای دکتر رهبر!

این برخوردهای سلیقه ای و برخاسته از نظرات شخصی شما تا کجا ادامه خواهد داشت؟ تا کی قرار است به اسم تشخیص مصلحت و مصلحت سنجی،"تعیین مصلحت" و "منفعت سنجی" کنید؟

اگر دانشجو که تجسم روح آرمانگرایی جامعه است با عملکرد مدیرانی چون شما به سستی و رخوت بیفتد، اگر آنجا که لازم است فریاد بزند و با ظلم و فساد در جامعه به مقابله برخیزد از بیم هزینه های آن سکوت کند ، دیگر باید فاتحه آرمانگرایی را در کلیت فضای جامعه خواند و مجلس ختم آرمانها را برگزار کرد.

جناب دکتر رهبر!

سیره ی معصومین(علیهم السلام) و رهنمودهای امام راحل و رهبر معظم انقلاب،همه و همه بر پاسخگو بودن مسئولین تاکید دارند. دربارۀ مسائل و حوزههای مختلف عملکرد حضرتعالی و شرایط فعلی دانشگاه سؤالهای مختلفی قابل طرح است. اما به بهانۀ مسأله اخیر از شما میپرسیم که برای تحقق کرسی های آزاد اندیشی که بارها و سالها از جانب رهبر عزیز انقلاب بر آن تاکید شده چه کارکرده اید؟آیا بسترهای لازم را فراهم کرده اید؟ آیا دانشگاه تحت مدیریت شما مبدا هیچ تحولی هست؟

تا به کی قصد دارید که جنبش دانشجویی را محدود کرده و با براه انداختن بروکراسی اداری آرمانهای خالص دانشجویان را در پله های دانشگاه محبوس دارید؟

و در آخر به شما یادآوری میکنیم که فرزندان کوچک حضرت روح الله در دانشگاه آماده اند تا برای بازگشت روح آرمانگرایانه و انقلابی دانشجویی به دانشگاه تهران هزینه های لازم را پرداخت نموده و ضامن اجرای فرامین و انتظارات پیر طریق هدایت روح الله بزرگ و نائب برحقش امام ومرجع مان حضرت آیت الله خامنهای در محیط دانشگاه باشند.

والسلام

بسیج دانشجویی دانشگاه تهران