دانشگاه پيشتاز لبيک به پيام عاشورايي

کد خبر: ۱۸۲۴۸

دوشنبه - ۳۰ دی ۱۳۸۷ / January 19, 2009

راضيه  اميري‌رز

جريان و جنبش دانشجويي همواره يکي از ارکان عيني ، برجسته و در عين حال فعال افکار عمومي در هر جامعه اي است. از ويژگي هاي مهم اين جنبش در کشور مي توان به حضور موقع شناسانه و تکليف محور در صحنه اشاره نمود. گرچه در طي ساليان گذشته در مواقعي اتفاق افتاده که که بخشي از جنبش دانشجويي تحت تاثير جريان هاي سياسي خارج از دانشگاه به صورت تصنعي فعاليت هاي نوعا افراطي را باعث شوندو همين مساله باعث شده که با فروکش کردن تحرکات اين طيف افراطي که نوعي آرامش در بين قشر دانشجويي را به دنبال داشت عده اي از اين وضعيت تحت عنوان رکود و سکون در بدنه جنبش دانشجويي ياد کنند؛ چرا که در شرايط جديد از تنش ها و فضاسازي هاي کاذب در محيط هاي دانشجويي کاسته شده و نوعي آرامش فعال را در اين محيط ها حاکم نموده؛ واين امر در برخي تحليل ها به رکود و انفعال تعبير مي شود اما بازگشت فضاي تعقل سياسي و تفکر علمي و نگاه تاثير گذار در بدنه جنبش دانشجويي را نمايش مي دهد. البته تا زمينه عملي اين پويايي فراهم نباشد اثبات اين مدعا چندان هم آسان نخواهد بود.

حوادث اخير فلسطين و غزه محک خوبي بود براي تجلي حاکم بودن شور همراه با شعور در محيط هاي دانشجويي. در اين ميان لبيک به موقع ، موثر و فراگير قاطبه دانشجويان به پيام رهبر معظم انقلاب براي درک عظمت و عمق جنبش دانشجويي در ايران مولفه اي واضح و مبرهن بود تا کساني را که دانشجويان و دانشگاه را متهم به خزيدن در لاک بي اعتنايي و بي توجهي مي نمودند متوجه سازد که جنبش دانشجويي در ايران به دليل اصالت و روح حاکم بر آن که روح ظلم ستيزي و استقامت است همواره در بزنگاه هاي حساس خود را مي نماياندو چه موقعيتي بهتر از شنيدن فرياد هاي هل من ناصري رهبري انقلاب اسلامي در اين برهوت انسانيت که قدرت پرستي و ذلت پذيري بسياري از حکام، سکوت مرگباري را در مقابل يکي از پيچيده ترين نسل کشي عصر حاضر در غزه رقم زده است ؛ دانشجويان به زيبايي ولايت پذيري را به تصوير کشيدند و در حالي که خيلي ها خود را به نشنيدن زده و بر دامن زندگي هاي غرق در غفلت پناه مي برند ، فرياد هاي حسين وار ولي امر مسلمين را پاسخي از عمق وجود دادند و حتي توانستند بسياري از حق مداران عالم را به خيزش و واکنشي مناسب وادارند. جنس اين حرکت و همراهي آن با بصيرت و آگاهي توام با جسارت و شجاعت تبلور اين حقيقت است که جريان دانشجويي و اکثريت دانشگاهيان اعم از اساتيد و دانشجويان با شناخت اولويت ها انرژي و توان خويش را در روزهاي نياز حقيقي انقلاب به صحنه مي آورند و ان هنگام که در مصاف حق و باطل به خروش حسيني نياز باشد بدون هيچ محاسبه اي وارد ميدان مي شوند و چه روزي مناسب تر از امروز که دانشجوي ايراني بايد در آن منادي پيام رهايي بخش و ظلم ستيزانه انقلاب اسلامي باشد و در دفاع از آرمانهاي اصيل انقلاب اسلامي و امام (ره) که همان آرمان تشيع در سير تاريخي خويش است در مقابل ظلم و جنايت يزيديان زمان بر خيزد.اين حضور حيرت انگيز دانشجويان در تبعيت از فرامين رهبر انقلاب تجسم زنده و پويا بودن جريان دانشجويي است که توانست ساير اقشار و گروه ها را نيز وارد صحنه سازد . از طرف ديگر اين حرکت حماسي در عرصه دفاع از مردم فلسطين نشانگر زنده بودن انديشه هاي حضرت امام و شهدا در ميان اقشار جوان و نسل سوم و چهارم انقلاب است؛ در حالي که دشمنان نظام اسلامي انتظار داشتند با مرور زمان و کاهش حضور رهبران انقلاب در عرصه، کم کم شاهد فروکش کردن افکار انقلابي در ايران باشند و به اينده اي چشم اميد داشتند که در ان مطامع شيطاني خويش را بدون مزاحمت و مانع تراشي در سرتاسر جهان بر آورده سازند. اکنون مشاهده سيل جوانان تربيت شده انقلاب که در مواردي تند و تيز تر از انقلابيون اوليه به مطالبات آرماني و انقلابي دست مي زنند بيش از پيش ياس و نااميدي دشمن را به دنبال دارد.

يک نکته مهم در حرکت هاي اخير دانشجويي ، تحقق بخشيدن به فرامين رهبر انقلاب در ديدار با دانشجويان بود که در آن ايشان ضمن تبيين ساخت حقوقي و رسمي و ساخت حقيقي ، هويت اصلي نظام اسلامي را متکي بر حفظ ساخت حقيقي و محتوايي دانستند؛ ظلم ستيزي ، عدالت طلبي ، ايستادگي در مقابل زور گويان و ... از جمله اصول ماهيتي انقلاب ونظام اسلامي  است . لذا دانشگاهيان با حضور خويش در يکي از مهمترين آورد گاه هاي تجلي هويت اصيل انقلاب اسلامي ، توانستند در رهبر انقلاب و احاد مردم اين اطمينان را ايجاد نمايند که با وجود ساليان دراز از توطئه هاي داخلي و خارجي براي فراموشي ارمانهاي امام و انقلاب در ميان جوانان، اين قشر به خوبي توانسته رسالت خويش را در صيانت از آنها ايفا نمايد.

در اين ميان بايد گفت ناديده گرفتن حضور موثر دانشجويان در عرصه توليد علم و سنگرهاي مبارزه علمي که خود از مصاديق برجسته زمان شناسي و ولايت مداري است و متهم نمودن آنان به انزوا، خود جفايي نا بخشودني است. چنان که از دلايل عمده کم جلوه بودن حضور قشر دانشگاهي در فعاليت هاي سياسي اجتماعي همين دلمشغولي آنان در صحنه هاي علمي بود که نتايج اين فعاليت ها اکنون يکي پس از ديگري جلوه مي کند. لذا مي توان به اين اصل بديهي اشاره نمود که در سالهاي اخير دانشگاهيان در خط مقدم لبيک به رهبري بوده اند و اين خط شکني متناسب با شرايط و اولويت ها ثمرات بالقوه و بلفعلي را در مسير احياي حيات طيبه اسلامي نشات گرفته از انقلاب اسلامي داشته است.