ابتدای درس خارج، آقا چه می گویند؟ – 13

چطور می‌توان راه صدساله را یک‌شبه پیمود؟

مقام معظم رهبری در ابتدای درس خارج فقه خود به بیان نکات اخلاقی برجسته‌ای می‌پردازند که ذکر گوشه‌ای از این نکات حکمت‌آموز برای رهروان انقلابی بسیار کارگشاست.

کد خبر: ۱۸۳۴۹۳

سه‌شنبه - ۱۲ ارديبهشت ۱۳۹۱ / May 01, 2012

به گزارش خبرنگار دین و اندیشه «خبرگزاری دانشجو»، مقام معظم رهبری شخصیتی نادر و برجسته است که بهره‌مندی از دانش و حکمت ایشان برای رهروان انقلابی بسیار کارگشاست.

کلاس‌های درس خارج فقه ایشان به‌طور مرتب ساعت هفت صبح برگزار می‌شود و ایشان قبل از درس چند دقیقه‌ای بحث اخلاقی دارند که در این سلسله نوشتارها به بیان این نکات می‌پردازیم.

از امتیازات درس مقام معظم رهبری آن است که اجازه می‎دهند شاگردان بدون هیچ ترس و یا احساس ابهتی به راحتی سوالاتشان را بپرسند و ایشان نیز با صبوری پاسخ می‌دهند و همچنین در این کلاس حضور و غیاب جدی وجود دارد.

مقام معظم رهبری در این جلسه به شرح حدیثی از حضرت علی (ع) پرداختند.

من مواعظ على عليه السلام:

ذلّلوا أخلاقكم بالمحاسن وقوّدوها إلى المكارم و عوّدوا أنفسكم الحلم؛ اخلاق خویش را در اختیار بگیریدس با نیکوکاری و آن را پایبند نمایید به  صفات شایسته و خود را به حلم عات دهید. (1)

وظیفه انسان این است که دليرى خود را به سوى شجاعت سوق دهد

تذليل، به معناى رام‌كردن است.

در اخلاق طبيعى انسان (انسانى كه تربيت نشده) ناسازگارى‌ها و ناهمواريهايى وجود دارد و وظيفه انسان اين است كه اين ناملائمات را از بين برده و اخلاق خود را به سمت متعادل متوجه سازد، مثلاً صفت دليرى خود را به سوى شجاعت سوق دهد و نگذارد كه به صورت ذميمه تهوّر درآيد. اين كار بايد با شناسايى صفات و برنامه‌ريزى و ممارست و مجاهدت انجام‌گيرد و تصميم‌هاى مقطعى و زودگذر نتيجه‌اى ندارد.

عاملی که انقلاب عجيبى در خلقيات انسان ایجاد مى‌کند

البته يك عامل وجود دارد كه اگر در انسان پيدا شود انقلاب عجيبى در خلقيات انسان پيدا مى‌شود و آن عامل كيمياى محبت الهى است كه اگر دل انسان به سمت حق تعالى گرايش پيدا كند راه صد ساله را يك شبه مى‌پيمايد.

حلم، تنها به معناى عصبانى‌نشدن نيست بلکه

در فراز بعد مى‌فرمايد: «خود را به حلم و بردبارى عادت دهيد»؛ حلم، تنها به معناى عصبانى‌نشدن نيست، بلكه به معناى ظرفيت پيداكردن است. انسان بايد در مقابل عواملى كه او را به خشم مى‌آورد يا او را به غرور مى‌اندازد و يا به فرح و سرورهاى پوچ وامى‌دارد، همچون دريايى باشد كه رودهاى خروشان با رسيدن به آن آرام مى‌گيرند و همه آنها را در خود هضم نمايد.

پی‌نوشت:

1- تحف العقول صفحه 224