به بهانه روز معلم؛

جايگاه معلمان ورزش در سلامت جامعه را فراموش نكنيم

به بهانه روز معلم، يادي مي‌كنيم از معلمان ورزش و يادآور مي‌شويم اين قشر آن طور كه بايد و شايد مورد توجه و قدرداني قرار نگرفته و هميشه مورد بي‌مهري مسئولان و مديران بوده‌اند.

کد خبر: ۱۸۳۵۷۲

سه‌شنبه - ۱۲ ارديبهشت ۱۳۹۱ / May 01, 2012

گروه ورزشي «خبرگزاري دانشجو»؛ معلم همواره چراغ هدايت دانش آموزان بوده و روز معلم روزي است براي قدرداني از زحمات كساني كه با صبر و حوصله آينده دانش آموزان امروز را مي سازند تا مردان و زنان بزرگ فرداي جامعه باشند.

معلم رياضي، مطالعات علوم اجتماعي، فيزيك، ادبيات و غيره هر يك براي ما خاطره اي را زنده مي كنند و گاهي نيز به ياد شيطنت هايمان سر كلاس درس مي افتيم و به ياد مي آوريم كه معلم با چه صبر و حوصله اي راه را براي ما نمايان، و در دل جبر، حساب و  فيزيك، نكات ظريف زندگي را گوشزد مي كرد.

به بهانه روز معلم و تقدير از مقام والاي آنها، يادي مي كنيم از معلمان ورزش كه كمتر مورد توجه قرار مي گيرند.

زنگ هاي ورزش زنگ نشاط و بازي بود؛ به همين دليل شب هايي كه باران و برف مي باريد تمام مدت به آسمان نگاه و دعا مي كرديم كه اي كاش هوا صاف، و يا برف ها آب شود تا زنگ ورزش پابرجا باشد و به جاي جست و خيز و بازي و نرمش مجبور به نشستن سر كلاس نباشيم.

از صبح زود توپ ها و راكت ها را با خود به مدرسه مي برديم تا پس از چندين ساعت نشستن بر روي نيمكت هاي چوبي كمي هم بازي كنيم.

بهترين روزها، روزهايي بود كه زنگ تفريح طولاني تر مي شد و دو تيم از كلاس هاي مختلف مسابقه داشتند؛ البته معلم ورزش بايد كلي تلاش مي كرد تا همه معلمان را متقاعد كند كه ورزش و تفريح براي بچه ها لازم است و آنها از رياضي و فيزك عقب نمي مانند.

معلم ورزش هميشه با لباس ورزشي در مدرسه حاضر مي شد و سوت قرمز رنگش را بر گردش مي آويخت؛ يك توپ هم در دست داشت و زنگ تفريح در كنار بچه ها در حياط مدرسه بود و از هر فرصتي براي ورزش استفاده مي كرد.

معلمان ورزش گمشدگاني در مدرسه بودند كه بايد روزهاي آخر سال كلاس ورزش را به معلم هاي ديگر مي دادند تا درس هاي عقب افتاده جبران شود و آخر سال نيز همه بايد از ورزش نمره 20 مي گرفتند؛ گويا در ورزش نمره ديگري وجود ندارد و واي به روزي كه دانش آموز زرنگي در ورزش نمره كمتر از 20 مي گرفت؛ آن روز بود كه پدر و مادرها به مدرسه مي آمدند و سراغ معلم ورزش را مي گرفتند و گاهي هم براي اولين بار بود كه او را مي ديدند.

معلم ورزش هميشه به بچه ها توصيه مي كرد كه درست بنشينيد تا به ستون فقراتتان آسيب نرسد، كوله پشتي مناسب بخريد تا كمر درد نگيريد و هميشه رژيم غذايي و ورزش را به بچه هاي چاق سفارش، و عواقب چاقي را به آنها يادآوري مي كرد.

شاید بتوان ادعا کرد اکثر قریب به اتفاق دبیران، معلمان و آموزگاران شاغل در حوزه ورزش از همان آغازین روزها تا به حال و با وجود تمامی مشکلات مالی، کمبود امکانات ورزشي در مدارس و فشارها و استرس های روانی وارده، فقط و فقط به خاطر انگیزه های درونی، احساس مسئولیت حرفه ای، تعهد قلبی برای اعتلای ورزش و پرورش نسل جوان کشور در دورافتاده ترین مدارس کشور عاشقانه و دلسوزانه کار می کنند؛ البته شاید یکی از مهمترین دلایل این تلاش صادقانه این است که روزی شاگرد و دانش آموز در ساعت ورزش بوده اند.

طي سال هاي اخير نگاه آموزش و پرورش به ورزش تغيير كرده و مسئولان به اين باور رسيده اند كه ورزش در مدارس و درست در زمان رشد كودكان مي تواند سلامت نسل آينده جامعه را برطرف كند و مشكل چاقي كودكان كه اين روزها به دغدغه مسئولان تبديل شده است را كاهش دهد.

نبايد فراموش كنيم كه ورزش در مدارس مي تواند يكي از راه هاي استعداديابي باشد و به واسطه توجه به آن مي توان دانش آموزاني را تربيت كرد كه قهرمانان و ملي پوشان آينده كشورمان هستند؛ به عنوان مثال شته شنا كه اين روزها در دستور كار مدارس قرار گرفته است، مي تواند علاوه بر ايجاد جامعه اي سالم، هزينه خانواده ها را كاهش دهد و از افزايش وزن كودكان جلوگيري كند.

به ياد داشته باشيم كه امروزه تحقیقات مختلف ثابت کرده اند که بسیاری از مفاهیم، در محیط ورزش و بازی بسیار بهتر از کلاس های درس یاد گرفته می شوند كه این امر از پایین ترین مقاطع آموزشی یعنی دوران دبستان تا مقاطع بالاتر و حتی دانشگاه ها در حال بررسی و اجراست.

البته هنوز به نقطه عالي و نهايي خود در اين زمينه نرسيده ايم و براي يافتن جايگاه واقعي ورزش در مدارس به برنامه ريزي و حمايت هاي همه جانبه مسئولان نياز داريم.