نشست بررسي مشكلات دانشجويان تربيت‌بدني در «خبرگزاري دانشجو»؛

اساتيد تربيت بدني يا بي تجربه هستند يا بي انگيزه/ نحوه ارائه تربيت بدني عمومي آبروي اين رشته را برده است

نشست بررسي مشكلات دانشجويان تربيت‌ بدني با موضوع نحوه ارائه واحد تربيت بدني 1 و 2 در دانشگاه‌ها و بازخورد برگزاري مسابقات ورزشي دانشجويي در «خبرگزاري دانشجو» برگزار شد.

کد خبر: ۱۸۵۳۲۶

چهارشنبه - ۲۰ ارديبهشت ۱۳۹۱ / May 09, 2012

گروه ورزشي «خبرگزاري دانشجو»؛ نخستين نشست از سلسله نشست هاي مسئولان تشكل هاي دانشجويي دانشكده هاي تربيت بدني تهران با حضور غفوري، مسئول انجمن علمي دانشكده تربيت بدني دانشگاه تهران و گودرزي، جانشين مسئول بسيج دانشكده تربيت بدني دانشگاه تربيت معلم در «خبرگزاري دانشجو» برگزار شد.

در اين نشست در خصوص مشكلات دانشجويان تربيت بدني، نگاه ساير دانشجويان به تربيت بدني 1 و 2 و تغييرات آن و بازخوردهاي برگزاري مسابقات مختلف ورزشي صحبت شد.

بايد نگرش به رشته تربيت بدني تغيير كند

غفوري: ما در چند بخش مشكل داريم كه يكي از اين مشكلات مربوط به نگرشي است كه در ورزش وجود دارد و اين نگرش به معلمان ورزشي كه قبل از ما بوده‌اند، برمي‌گردد؛ يعني ما در گذشته يك گام رو به عقب در ورزش برداشته‌ايم كه ابتدا بايد آن را اصلاح كنيم.

به واسطه اين نگرش دچار يك فقر هويتي در بين خود دانشجويان تربيت بدني هستيم و مشكل مهم اين است كه بايد بدانيم كه چطور بايد اين هويت از دست رفته را به دانشجو برگرداند.

در خارج از كشور تربيت بدني يك رشته دشوار محسوب مي‌شود؛ چون هم كلاس عملي و هم تئوري دارد، ولي متاسفانه در كشور ما اين مسئله را نه جامعه مي‌داند و نه خود دانشجو، دانشجو زماني كه وارد اين رشته مي‌شود يك نگاه كاملاً منفي دارد و اين مسئله به اينكه اكثر دانشجويان با رتبه پايين وارد اين رشته شده‌اند، مربوط مي شود.

تفاوت امكانات در دانشكده‌هاي تربيت بدني وجود دارد

گودرزي: علاوه بر اينكه دانشگاه تهران از لحاظ امكانات قابل مقايسه با دانشگاه تربيت معلم نيست، متاسفانه دانشكده تربيت بدني دانشگاه تربيت معلم اكنون دو شاخه شده و در مقطع كارشناسي در كرج و در مقطع فوق ليسانس و دكترا در تهران فعاليت مي‌كند، لذا برنامه‌دادن به اين دو بخش از طريق يك مسئول سخت است.

بعد ورزش همگاني و آموزشي در مسابقات ورزشي دانشجويان مهم است نه قهرمان‌پروري

غفوري: هر ساله در دانشگاه‌ها يك جشنواره ورزشي بين تمام دانشكده‌ها برگزار مي‌شود كه مي‌توان اين مسابقات را در سه سطح درون دانشگاهي، بين دانشگاهي و يونيورسياد تقسيم كرد، حالا اين كه فكر كنيم آيا اين بودجه درست مصرف مي‌شود يا نه، بستگي به نگاه ما نسبت به برگزاري مسابقات دانشجويي دارد و اينكه آيا ما توقع داريم يك مسابقات سطح بالا برگزار كنيم يا اينكه مي‌خواهيم از دل اين مسابقات قهرمان ملي دربياوريم و به دنيا معرفي كنيم.

يك نگاه ديگر اين است كه ما در سطح ورزش دانشگاهي نيازي به بحث ورزش قهرماني نداريم و آن چيزي كه مهم است بعد ورزش همگاني و آموزشي آن است كه من اعتقاد دارم رويكرد ما براي برگزاري مسابقات دانشگاهي يك رويكرد همگاني و آموزشي است.

بر اساس اين دو نگاه ارزيابي ما در مورد بودجه كاملاً متفاوت است؛ زماني كه با نگاه همگاني و آموزشي وارد عمل مي‌شويم، دليلي ندارد كه دانشجويي كه در رشته‌هاي مختلف درس مي‌خواند براي قهرماني روي آن سرمايه‌گذاري كرد.

مديران كل تربيت بدني بايد برنامه‌اي داشته باشند كه ورزش را به ساير برنامه‌هاي روزانه دانشجو اضافه كنند.

هدف از برگزاري مسابقات بايد دانشجو باشد نه قهرمان‌پروري

گودرزي: هدف ما براي برگزاري مسابقات بايد دانشجو باشد و نبايد بگوييم كه اين مسابقات صرفاً جهت يك تشكل خاص است، بلكه ما بايد اوقات فراغت همه دانشجويان را در نظر بگيريم.

ورزشكار حرفه‌اي دو سوم از زمانش را ورزش مي كند، ولي از دانشجويي كه در دانشگاه‌ است نبايد انتظار داشت كه در سطح حرفه‌اي و قهرماني فعاليت كند.

بايد اوقات فراغت دانشجويان در دانشگاه و خوابگاه را هدف بگيريم تا با ورزش كردن هيجان خود را تخليه كنند، من اعتقاد دارم كه رويكردي كه در آن قهرمان پروري در دانشگاه مدنظر باشد، رويكرد مثبتي نيست.

چرا قهرمان ملي به مسابقات يونيورسياد اعزام مي‌شود؟

غفوري: يكي از نقدهايي كه داريم، اين است كه چرا قهرمان ملي به مسابقات يونيورسياد اعزام مي‌شود و چرا مسئولان تلاش مي‌كنند كه به هر قيمتي كه شده مدال بگيرند.

يك سال تيم ملي دانش آموزان قهرمان جهان شد، اما اين قهرماني در حالي بدست آمد كه ساير كشورهاي جهان با تيم‌هاي دانش آموزي خود شركت كرده بودند، ولي ايران تيم ملي نوجوانان خود را به اين مسابقات فرستاده بود.

در مسابقات بين دانشگاهي و مسابقات مناطق همسان‌سازي وجود ندارد

گودرزي: بايد در دانشگاه زمينه‌اي فراهم شود كه دانشجويي كه پيش از تحصيل ورزش مي‌كرد به درجات بالاتر برسد، اما متاسفانه در دانشگاه تربيت معلم امكانات كمتر از دانشگاه تهران است و بودجه 10ميلياردي ما قابل مقايسه با بودجه 50 ميلياردي دانشگاه تهران است.

ما بايد امكانات را در اختيار دانشجو قرار دهيم و او را حمايت كنيم تا در زمينه فعاليت خود موفق باشد، به اين ترتيب زماني كه به لحاظ بودجه ضعيف باشيم اين امكان فراهم نمي‌شود.

متاسفانه در مسابقات بين دانشگاهي و مناطق، همسان سازي وجود ندارد و حتي دانشجويان ما در سال‌هاي گذشته از سوگيري‌ها در مسابقات مناطق ابراز نارضايتي مي‌كردند؛ بايد در برگزاري مسابقات حد وسط حفظ شود تا مسابقات جذاب و پرطرفدارتر باشد.

متاسفانه در برخي از مسابقات از دانشجوياني كه قهرمان آسيا هستند، استفاده مي‌شود، در حالي كه نبايد هدف ما قهرمان پروري باشد، بلكه بايد اوقات فراغت دانشجويان را در نظر بگيريم و زمينه‌اي فراهم كنيم كه دانشجو استعدادهاي خود را محك بزند.

برخي از دانشگاه‌ها تيمي از تمام قهرمانان را جمع مي‌كنند و به مسابقات دانشگاهي مي‌فرستند، اما حرفي براي گفتن ندارند.

وقتي رويكرد ما صرفاً ورزش دانشجويي باشد مسابقات دانشگاهي معنا پيدا مي‌كند

غفوري: بايد برنامه‌اي داشته باشيم كه بعد آموزشي و همگاني ورزش را در دانشگاه‌ها بيش از بعد استعداديابي و قهرمان پروري فعال كند.

نبايد در بين دانشجويان دنبال قهرمان باشيم، اگر دانشجوي بااستعدادي در طول اين مسابقات شناخته شود، معرفي مي‌شود، ولي اينكه صرفاً به قهرمان پروري فكر كنيم كار درستي نيست؛ چرا كه دانشجويان عموماً در سطح متوسط هستند و اگر بخواهيم روي عده‌اي خاص كار كنيم كه مطمئناً آنها هم در نهايت به قهرماني و مدال نمي‌رسند، كار اشتباهي انجام داده ايم.

وقتي رويكرد ما صرفاً ورزش دانشجويي باشد اين مسابقات معنا پيدا مي‌كند، ولو اينكه سطح مسابقات پايين باشد؛ در اين صورت به اين نتيجه مي‌رسيم كه هر چه بودجه صرف برگزاري مسابقات ورزشي كنند باز هم ارزش دارد؛ چون يك عده دانشجو در حالي كه درگير درس و جامعه هستند، زماني را بدون دغدغه صرف حضور در ميدان هاي ورزشي مي كنند كه اين امر در تخليه انرژي آنها تاثير دارد و به طور غيرمستقيم به تشكيل هويت آنها كمك مي‌كند.

نقدي بر نحوه برگزاري مسابقات

غفوري: بازي‌ها به صورت جشنواره و در مدت دو هفته برگزار مي‌شود كه در نهايت قهرمانان معرفي مي‌شوند، ولي رويكرد ما ورزش همگاني است و بايد از حالت جشنواره خارج شود و در تمام رشته‌ها به ليگ تبديل شود؛ چرا كه عموماً دانشگاه‌ها امكانات ورزشي مناسبي دارند و مي‌توانند مسابقات را به صورت ليگ برگزار كنند.

اگر مسابقات به صورت ليگ برگزار شود در مدت چند ماه 15 دانشجو درگير ورزش هستند كه فضاي خوبي براي ورزش دانشجويي ايجاد مي‌شود، اما برگزاري مسابقات در 10 روز جز مصدوميت، پرخاشگري و از دست دادن كلاس‌ها هيچ سود ديگري براي دانشجو ندارد.

بعضاً از يك منطقه، هميشه يك تيم به مسابقات اعزام مي‌شود

غفوري: برگزاري مسابقات مناطق در تهران هر سال برنامه ريزي متفاوتي دارد؛ سال گذشته دانشگاه تهران با دانشگاه شهيدبهشتي و صنعتي شريف همگروه بود، ولي امسال اين گروه بندي تغيير كرده است كه با توجه به توان بالاتر دانشگاه تهران، اين تقسيم بندي درست نيست.

قبلاً شرايط ورود تيم‌ها به مسابقات انتخابي بود و همه شانس ورود داشتند، اما الان تقسيم بندي مناطق خيلي مناسب نيست و بعضاً از يك منطقه، هميشه يك تيم به مسابقات اعزام مي‌شود.

اردوهاي انتخابي با دانشجويان شروع مي‌شود و با ملي‌پوشان خاتمه مي‌يابد

غفوري: الان در كشتي، تكواندو و دووميداني ورزشكاران قهرمان در مسابقات شركت مي‌كنند كه من اعتقاد دارم حضور دانشجويان ملي‌پوش در مسابقات دانشگاهي تفاوت سطح ايجاد مي‌كند.

براي انتخاب تيم‌هاي ملي دانشجويي و حضور در المپيادهاي ملي چند دوره اردوي گزينشي برگزار مي‌شود، ولي در نهايت اتفاق جالبي كه مي‌افتد اين است كه استرس مسئولان بيشتر شده و بازيكن ملي‌پوش به تيم تزريق مي‌شود.

بيشتر دوستان ما در دانشگاه تهران به اردوها دعوت مي‌شوند، اما در نهايت از اردو خط مي‌خورند؛ در واقع بايد گفت، اين اردوها با دانشجويان شروع مي شود و با ملي‌پوشان خاتمه مي‌يابد.

واحدهاي تعريف شده در رشته تربيت بدني پشتوانه قوي علمي دارد

گودرزي: من معتقدم ما از لحاظ شروع ورزش عملي در دانشگاه‌ها برنامه ريزي صحيحي داريم، ولي نحوه ارائه آن در دانشگاه‌ها جاي صحبت دارد.

در حال حاضر يك غيرورزشكار وارد رشته تربيت بدني مي‌شود و بايد توانايي قلبي و عروقي و استقامت خود را بالا ببرد؛ براي همين بايد حتماً براي گذراندن واحدهاي سنگين‌تر آمادگي جسمي او را بالا ببريم كه خوشبختانه واحدهايي كه تعريف شده، به پشتوانه تخصصي كه در جمع آوري آن وجود داشته، اين نياز را برطرف مي‌كند و اين برنامه‌ها يك پشتوانه قوي علمي دارد.

شايد برخي از دانشجويان نتوانند عملكرد اصلي خود را ارائه دهند، اما چيدمان درس‌ها، او را براي ترم‌هاي بالاتر آماده مي‌كند؛ اين در حالي است كه دانشجو در ادامه مسير با مصدوميت و خستگي روبرو مي‌شود كه اين مسئله در چيدمان برنامه‌هاست نه طراحي چارت.

آيا دانشجو در فضاي رشته تربيت بدني رشد مي‌كند؟

غفوري: يكي از ايراداتي كه به فضاي رشته تربيت بدني وارد است، شيوه ارائه واحدهاست؛ با توجه به اينكه هم دروس عملي و هم درس تئوري داريم، ديده مي‌شود كه اين دروس علمي انتخاب نمي‌شوند و دو سه تا درس سنگين با دروس تئوري با هم ارائه مي‌شوند كه باعث خستگي دانشجو مي‌شود.

من اعتقاد دارم كه اين برنامه‌ها از 30 ‌سال قبل طراحي شده و شايد الان نيازگوي خواسته‌هاي ما نباشد؛ شايد آلماني‌ها كه اين دروس را طراحي كرده‌اند، از فرهنگ ما باخبر نبودند، بنابراين بايد اين مسئله را در نظر گرفت كه بنيه جسمي بچه‌ها نيز ممكن است تغيير كرده باشد.

آيا تمام اين دروس عملي بايد در دانشگاه‌ها پاس شود؟ نه. تعدادي از اين دروس خيلي سنگين است و شرايط و توانايي جسمي دانشجو و علاقه او به اين رشته مدنظر گرفته نشده است.

فارغ التحصيلان رشته تربيت بدني از هر رشته يك بند انگشت مي دانند

غفوري: بچه‌هاي تربيت بدني در طول تحصيل خود تنها يك بندانگشت از تمام رشته‌ها مي‌دانند اما در هيچ كدام حرفي براي گفتن ندارند مگر اينكه رشته خودشان باشد.

كاش واحد عملي اجباري نبود؛ چرا كه در درس كشتي يك و دو دانشجو بايد شصت فن را امتحان بدهد اما در اين 10 سالي كه كشتي را مي‌بينيم بيشتر از پنج فن در آن نديديم.

آيا تمام اين رشته‌هايي كه در تربيت بدني ارائه مي‌شود براي دانشجو لازم است و در صورتي كه دانشجو توانايي ورود در آن ندارد آيا بايد آن را كنار بگذراد.

بايد همه اين نكات را مدنظر قرار داد و براساس فرهنگ و توانايي دانشجويان برنامه ريزي كرد تا دانشجويان مدام با مصدوميت روبرو نشوند و اطلاعات آنها سطحي نباشد.

بايد برنامه ريزي كنند كه هر دانشجو، دو ورزش تيمي و دو ورزش انفرادي را انتخاب كند و در مورد آن هشت واحد بگذراند تا در نهايت در چهار ورزش متخصص شود كه البته اين موضوع نياز به كار كارشناسي و تبادل نظر بين تمام دانشجويان و اساتيد تربيت بدني دارد.

آدم بايد يك اقيانوس باشد به عمق يك سانتيمتر كه وسط آن يك چاه عميق است

گودرزي: به نظر من آدم بايد يك اقيانوس باشد به عمق يك سانتيمتر كه وسط آن يك چاه عميق است ممكن است برخي از ورزشكاران برخي ورزش‌ها را به صورت سطحي يادبگيرند اما با توجه به علاقه خود و حضور در  كارگاه‌هاي آموزشي مي‌توانند همان چاه عميق را ايجاد كنند.

دانشگاه الزهرا(س) گرايش فوتبال، ورزش جانبازان و استثنايي‌ها را در مقطع كارشناسي گذاشت و در اين مورد وارد عمل شد و ثابت كرد كه حرف تا عمل فرق مي‌كند ولي ما هميشه حرف مي‌زنيم و سياست كلي را روي كاغذ مي‌آوريم و زماني كه موقع عمل مي‌رسد مي‌بينيم كه امكانات، تسهيلات و فضاي كافي را نداريم.

اصطلاح اقيانوس يك سانتي مربوط به مديران غير ورزشي است

غفوري: اصطلاح اقيانوس يك سانتي را چه كساني باب كردند، اين اصطلاح را عموماً مديران غير ورزشي مطرح مي‌كنند چون تخصصي شدن در ورزش را نمي‌پذيرند اكنون همه در جامعه ما كارشناس ورزش هستند كه دليل آن به خاطر همين اصطلاح است.

متاسفانه ورزش را طوري تعريف كردند كه هر كسي اطلاعات اندكي از آن داشته باشد در آن ورود مي‌كند و مي‌تواند گليم خود را از آب بيرون بكشد.

ذهنيت جامعه نسبت به كارشناس تربيت بدني چيست؟

غفوري: يكي از ذهنيت‌هاي غلطي كه در مورد معلم ورزش وجود دارد اين است كه او تنها يك توپ به بچه‌ها مي‌دهد و در نهايت هم چهار تيم به مسابقات اعزام مي‌كند اما اگر معلم ورزش اطلاعات بالايي داشته باشد نگاه خانواده، مدير و دانش آموز تغيير مي‌كند و در نهايت نگاه جامعه نسبت به ورزش متفاوت مي‌شود.

چرا ديده مي‌شود كه كارشناسان تربيت بدني حرفي براي گفتن ندارند، دليل آن اين است كه اطلاعات آنها سطحي مي باشد و همين امر جايگاه آنها را متزلزل كرده است.

دانشجوي رشته تربيت بدني 20 سال است كه توليد مي‌شود ولي ذهنيت جامعه نسبت به او چيست، خروجي رشته تربيت بدني در جامعه كار مي‌كند اما نگاه مردم، جامعه و حتي مديران به كارشناس تربيت بدني نگاهي غيركارشناسانه است.

نمي‌توان گفت كه دانشجوي تربيت بدني چهره بدي از اين رشته ارائه كرده‌ است

گودرزي: امسال براي دومين سال دبيران تربيت بدني پايه ابتدايي به عنوان بهترين‌ها انتخاب شدند؛ چرا كه به صورت تخصصي در رشته تربيت بدني كار كردند پس نمي‌توان گفت كه اين دانشجويان چهره بدي از رشته تربيت بدني ارائه كرده‌اند.

دانشگاه تهران هيئت علمي و امكانات خوبي دارد ولي مشكلاتي در دل خودش دارد من به ديد خودم مي‌گويم دانشكده تربيت بدني دانشگاه تربيت معلم شايد امكانات كمي داشته باشد ولي فارغ التحصيلان توانايي به جامعه معرفي مي‌كند.

بايد دامنه دروس عملي را از اين گستردگي و اجباري بودن مطلق خارج كنيم

غفوري: در سال 84 در تهران، ورودي مربي‌گري فوتبال و كشتي داشتيم ولي در نهايت آنها چون سرفصل مشخصي نداشتند تمام واحدهاي ما را پاس كردند براي همين من مخالف تك گرايشي كردن ورزش هستم  اعتقاد دارم بايد دامنه دروس عملي را از اين گستردگي و اجباري بودن مطلق خارج كنيم و در كنار دروس تئوري حق انتخاب را به دانشجو بدهيم كه اكنون نيز
در سياست‌هاي وزارت علوم نيز ديده مي‌شود كه رشته تربيت بدني به اين سمت حركت مي‌كند؛ چرا كه تغيير حفظ شده است اينكه بخواهيم به سرعت يك چارچوب براي اين  تغييرات بنويسيم هيچ سودي ندارد و ما هم مثل مديران قبلي خواهيم بود.

اين كار نياز به كار كارشناسي دارد و بايد از همه دانشجويان و اساتيد تربيت بدني استفاده كرد.

تك گرايشي كردن ورزش براي كسي كه حرفه‌اي نيست به جز ضرر هيچ فايده‌اي ندارد

گودرزي: تك گرايشي كردن ورزش براي كسي كه حرفه‌اي نيست به جز ضرر هيچ فايده‌اي ندارد و بهتر است كه ورزش‌ها را جابه‌جا كنيم اما مشكل اينجاست كه ما ورزش ديگري نداريم كه جايگزين ورزش‌هاي كنوني كنيم تا دانشجو به ميل خودش انتخاب كند.

ما بايد از دانشكده‌هاي مختلف نظرخواهي كنيم و نبايد تنها دانشگاه تهران را در نظر بگيريم.

بخش زيادي از دانشجويان تربيت بدني از نظر روحي و رواني خسته هستند

غفوري: بخش زيادي از دانشجويان تربيت بدني از نظر روحي و رواني خسته هستند و اين موضوع بسيار تاسف برانگيز است چون يك كارشناس تربيت بدني بايد كوهي از قدرت باشد اما متاسفانه بايد بچه‌هايي كه از دانشگاه‌ها خارج مي‌شوند را هول داد.

من اين مطلب را در حالي بيان مي‌كنم كه اعتقاد دارم در بحث تربيت بدني دانشگاه تهران اگر بهترين دانشگاه نباشد جزء بهترين‌هاست و من نسبت به خروجي دانشگاه تهران اين صحبت را مطرح مي‌كنم اگر در مورد دانشگاه‌هاي ديگر بررسي كنيم شايد شرايط بدتر از اين باشد.

تربيت بدني عمومي آبروي رشته تربيت بدني را برده است

غفوري: روش ارائه واحد تربيت بدني يك و دو  يكي از دردهاي دانشجويان رشته تربيت بدني است چون گاهي آبروي تربيت بدني را جلوي بقيه بچه ها مي برد كه اين مسئله به نگاه غلط مسئولان بر مي گردد.

واحد تربيت بدني يك و دو هم مشكل كيفي دارد و هم مشكل كمي. مشكل كمي آن را با اضافه كردن يك واحد و ارائه آن در سه ترم متوالي حل كرده اند، مسئله كمي باعث كم رنگ شدن تربيت بدني نمي شود، بلكه مشكلات كيفي كه در خصوص ارائه واحدها وجود داشته است، بسيار بغرنج تر بوده است.

سرفصل تربيت بدني آمادگي جسماني و ايجاد انگيزه در دانشجويان است ولي اساتيد موضوع آشنايي و ايجاد انگيزه را از سر فصل ها حذف مي كنند و تنها به آمادگي جسماني مي پردازند.

دانشجوي علوم انساني يا مهندسي چرا بايد تمرينات سخت آمادگي جسماني را انجام دهد، اين قشارها دانشجوي غير ورزشي را از ورزش زده مي كند، بسياري از اساتيد سخت گير آيتم هاي سرفصل را امتحان مي گيرند ولي به نرمال ها عمل نمي كنند؛ چرا كه آنها را ايده‌آل نمي دانند.

بحث ديگر اين است كه در تربيت بدني يك بايد انگيزه و آشنايي دانشجو از واحد ورزش بيش از هر  چيز ديگر مورد توجه قرار بگيرد، دانشجو بايد با جوانب علم ورزش آشنا شود و بفهمد كه با استفاده از يك رژيم غذايي متعادل و ورزش ساده مي تواند بسياري از امراض را از خود دور كند و مي تواند بازده فعاليت هاي اجتماعي خود را بالا ببرد.

حال اين سوال مطرح است كه آيا واقعا اساتيد ما اين كار را انجام مي دهند يا اينكه تربيت بدني يك را با دور زمين دويدن و دراز و نشست هاي سنگين اشتباه گرفته اند.

در حين آموزش تربيت بدني 1و 2  بايد بحث اوقات فراغت نيز در نظر گرفته شود

غفوري: يكي از جنبه هاي مهمي كه ورزش در بين مردم و بخصوص جوانان دارد مسئله تفريح و پر كردن اوقات فراغت است، كسي كه واحد تربيت بدني را پاس مي كند نمي خواهد كه يك قهرمان ملي يا جهاني شود بلكه مي خواهد با ورزش صحيح اوقات فراغت خود را پر كند.

در حين اينكه تربيت بدني يك و دو آموزش داده مي شود بايد بر روي روش هاي آموزشي آن نيز فكر و طوري برنامه ريزي كرد كه بسياري از مسائل آمادگي جسماني، تكنيك ها و مهارت ها را از طريق بازي آموزش داد، نتيجه عملكردهاي ضعيف در مورد اين واحدهاي درسي بي دقتي دانشجو به ورزش است.

اولين تفاهم گودرزي با غفوري؛ تربيت بدني عموي آبروي رشته ما را برده است

گودرزي: كساني كه در رده مديريتي هستند هرچقدر هم  ورزشي نباشند باز هم تغييرات دست آنهاست،  به نظر من اين سه واحد تربيت بدني كه قرار است از مهرماه ارائه شود خوب است اما منوط به اينكه هدف‌دار باشد و سلسله مراتب رعايت شود.

من اعتقاد دارم كه براي ترم اول كه تربيت بدني (1) ارائه مي‌شود نبايد به آشنايي و فلسفه ورزش پرداخت؛ چرا كه اين دروس براي ما كه دانشجويي تربيت بدني هستيم كسل كننده است چه برسد به دانشجوي غيرتربيت بدني.

اكثر دانشجويان ديد بدي نسبت به تربيت بدني دارند و دليل آن اين است كه از لحاظ جسماني آماده نيستند و بهتر است روي اين مسائل كار شود تا اينكه بگوييم فلسفه تربيت بدني چيست و اخلاق در ورزش يعني چه؟

استادان دروس موظفي را با تربيت بدني عمومي پر مي كنند

غفوري: مشكل اصلي اساتيد هستند و متاسفانه نگاه به واحد تربيت بدني عمومي در دانشگاه به عنوان يك حيات خلوت است متاسفانه اساتيد تربيت بدني عمومي عموما اساتيدي هستند كه بار علمي و عملي كمتري نسبت به ساير اساتيد دارند و فضاي درسي مناسب براي ارائه واحدهاي بهتر براي آنها فراهم نشده است.

اساتيد دروس موظفي خود را با اين واحدها پر مي كنند، دسته اي ديگر اساتيدي هستند كه از طرف روساي دانشكده ها مظلوم واقع شده اند و براي آنها واحدهاي كمتري در نظر مي گيرند كه اين اساتيد نيز مجبورند دروس موظفي خود را با اين واحدها پر كنند دسته اي ديگر دانشجوياني هستند كه به واسطه ارتباط خوب با رئيس دانشكده يا معاون آموزشي كلاس هاي تربيت بدني عمومي را اداره مي كنند.

پس مي توان نتيجه گرفت كه نگاه ارزشمندي به تربيت بدني ا و 2 وجود ندارد و نتيجه آن اين است كه استادي كه كلاس را اداره مي كند يا علم كافي ندارد و يا اگر هم علم دارد انگيزه ندارد و در نتيجه مي بينيم كه كلاس هاي تربيت بدني دو هفته از اول و دو هفته از آخر ترم تعطيل هستند.

تربيت بدني عمومي معرف دانشكده تربيت بدني آن دانشگاه است

غفوري: كلاس تربيت بدني معرف دانشكده تربيت بدني آن دانشگاه است اكثر دانشجويان بعد از گذراندن اين دروس عمومي مي گويند وقتي استاد تربيت بدني اين باشد، مي توان فهميد كه دانشجوي تربيت بدني در چه سطحي قرار دارد.

واحد تربيت بدني يك و دو نبايد وسط هفته و كنار يك درس تئوري ارائه شود؛ چرا كه وقتي دانشجو از ساعت 8 تا 10 صبح ورزش كرده زماني كه سر كلاس تخصصي رشته خود حضور مي يابد خسته است كه اين مسئله به كمبود امكانات در دانشگاه ها بر مي گردد.

متاسفانه دانشكده هاي تربيت بدني در برخي از امكانات ضعيف هستند براي مثال دانشجويي كه چند ساعت ورزش كرده و بايد سر كلاس تخصصي خود شركت كند نه دوش مناسب دارد نه رختكن همين موضوع باعث مي شود كه دانشجو با بدن عرق كرده و خسته سالن را ترك كند.

بايد تلاش كنيم كه دانشجو به تربيت بدني مانند دروس تخصصي اهميت دهد

گودرزي: من اعتقاد دارم كه در واحدهاي عمومي تربيت بدني نبايد بحث تخصصي شدن مطرح باشد؛ چرا كه دانشجويان غيرتربيت بدني اولاً زمان كافي براي ورزش حرفه‌اي ندارند و دوم اينكه برخي از مطالب لازم را نخوانده و در مورد آنها اطلاعاتي ندارند.

در ابتدا بايد انگيزه دانشجو را بالا برد و بعد از آن خود دانشجو است كه ورزش كردن را براي بدن خود لازم مي‌داند.

تربيت بدني در دو بعد تربيت و بدن كار مي‌كند و ما بايد در هر دو بعد كار كنيم اما در حيطه بدن بايد تلاش بيشتري انجام دهيم تا دانشجو و دانش‌آموز بداند كه ورزش مانند دروس تخصصي رشته خودش مهم است.