حاشیه‌ای بر اولین دوره مسابقات مناظره در دانشگاه تربیت مدرس؛

جای‌خالي دغدغه‌های‌دانشجویی درمسابقاتي كه قراربود دانشجويي‌باشد

یک سوال اصلی در مورد مسابقات مناظره دانشجويي این است که آیا تشکیل کمیته‌ای از اساتید برای برنامه‌ریزی، ضامن پرداختن به دغدغه‌های اصلی دانشجویان خواهد بود؟ و آیا بهتر نبود حداقل کمیته‌ای دانشجویي ...

کد خبر: ۱۸۶۴۷۴

سه‌شنبه - ۲۶ ارديبهشت ۱۳۹۱ / May 15, 2012

گروه علمی «خبرگزاری دانشجو»؛ اولین دوره مسابقات دانشجویی مناظره، این هفته در دانشگاه تربیت مدرس در حالی برگزار شد که باید از برگزار کنندگان این همایش به خاطر برداشتن یک گام در نزدیک شدن به کرسی های آزاد اندیشی تشکر کرد، اما پرداختن به نقاط ضعف چنین برنامه هایی بی شک چراغ راه آینده خواهد بود و جامعه دانشجویی و دانشگاهی را در رسیدن به مطلوب یاری خواهد کرد.

یکی از سؤالات اصلی که در مورد چنین برنامه ای به نظر می رسد این است که آیا پرداخت به دغدغه های اصلی قشر دانشجوی ما در چنین همایشی محقق شده است؟ آیا تشکیل کمیته ای از اساتید دانشگاهی برای برنامه ریزی، ضامن پرداختن به دغدغه های اصلی دانشجویان خواهد بود؟ و آیا بهتر نبود حداقل کمیته ای دانشجویی در کنار اساتید به بیان نظرات خود درباره نحوه برگزاری، موضوعات انتخابی و... بپردازد؟

بی شک یکی از مسائلی که رهبر معظم انقلاب در برگزاری کرسی های آزاد اندیشی بر آن تاکید دارند، وجه دانشجویی آن است. اما مسئولانی که قطعا با حسن نیت اقدام به برگزاری چنین برنامه هایی می کنند چه قدر به این تاکید رهبری، جامه عمل پوشانده اند؟ و آیا استقبال کمی که دانشجویان (به عنوان مخاطب) از این برنامه کردند، نشانگر این مسئله نیست که بهتر است بدنه دانشجویی را در چنین تصمیم گیری هایی دخیل کنیم؛ نه اینکه برای دانشجویان تصمیم بگیریم؟

شاید دلیل تصمیم گیرندگان امر، در انتخاب موضوعات بی سر و صدا و کم چالش، این باشد که در تجربه های اولیه باید جانب احتیاط رعایت شود؛ اما فضای آرام و منطقی حاکم بر گفت‌وگوها و تلاش دانشجویان در رعایت منطق استدلال، نشان می داد وقت آن رسیده که مسئولان به دانشجویان بیشتر اعتماد کنند و آن ها را وارد فضای تصمیم گیری و گفت‌وگو راجع به اصلی ترین مسائل موجود فکری-اعتقادی-سیاسی و ... کنند.

البته همانطور که در کلام مقام معظم رهبری مشخص است، موضوعات کرسی های آزاد اندیشی الزاما به موضوعات سیاسی محدود نمی شود و سایر موضوعات علمی، فرهنگی، اجتماعی و... نیز می توانند از موضوعات اصلی کرسی ها باشند. اما باید گفت که حتی در حوزه مسائل علمی و فرهنگی نیز موضوعات داغ و جدی دیگری وجود دارد که پرداختن به آن ها ضامن بقای حیات سیاسی و علمی دانشگاه است.

در پایان امیدواریم اگر مسئولان امر، حقیقتا دغدغه تحقق آزاد اندیشی را در سطح دانشگاه ها دارند، گروه ها و تشکل های دانشجویی را بیش از پیش جدی بگیرند. قطعا تشکل های دانشجویی بیش از هر قشری دغدغه پیگیری آرمان ها و مطالبات خود را در قالب کرسی های آزاد اندیشی دارند و بیش از همه نسبت به فضای دانشجویی آگاه و دلسوز آرمان های حقیقی جامعه هستند.

اگر حساسیت های بیهوده و احتیاط های بیش از حد برخی از مسئولان و تصمیم گیران نباشد، دانشجویان خود بهترین ضامن تحقق آزاد اندیشی در دانشگاه خواهند بود و نیازی به صرف هزینه های گزاف یا صدور آیین نامه ها و بخش نامه های گوناگون نخواهد بود.