تابلوي «مظلوم حسينم»، به يادماندني ترين اثر خوشنويس قزويني

هنرمند خوشنویس قزوینی از به ياد ماندني ترين اثرش به تابلوي مظلوم حسينم اشاره كرد و گفت: در يكي از صبح هاي  عاشورا تصميم گرفتم بر خلاف هر سال در مراسم سينه زني شركت  نكنم و يك اثر را در مورد امام حسين (ع) در آن روز خلق كنم ...

کد خبر: ۱۸۶۴۷۷

سه‌شنبه - ۲۶ ارديبهشت ۱۳۹۱ / May 15, 2012

احمد پیله‌چی در گفت‌وگو با خبرنگار «خبرگزاری دانشجو» در قزوين، تصريح كرد: دومين دو سالانه بين المللي با نام «عبدالمجيد درويش» در قزوين برگزار مي شود كه دوره اول آن با نام «مير عماد الحسني قزويني» برگزار شده بود و دو سالانه مهمترين اتفاق بين المللي هر رشته است.

وي در خصوص هنر افزود: اگر ما در زمان جنگ سلاح نداشتيم با چنگ و دندان از خاك كشور محافظت مي كرديم؛ اما با توجه به جنگ نرم دستمان در صحنه فرهنگي خالي است؛ زيرا اين صحنه، صحنه تخصصي است و در كار فرهنگي ظرافت و لطافتي وجود دارد كه بايست اهل فرهنگ و هنر اين كار را انجام بدهند و اين صحنه نيازمند مساعدت، همكاري و تلاش است .

این خوشنویس قزوینی ادامه داد: آنچه كه باعث استحكام ارزش ها و حفظ اصالت مي شود، توجه به ارزشگذاري به هنرهاي اصيل است.

پيله چي هنر را از جنس خدا و از مقوله معنويات دانست و از سياهي مركب در ذهنش به عنوان نشانگر و ياد آور يك خلق جديد ياد كرد كه به تحسين خالقش مفتخر خواهد شد و خداوند را هنرمندترين هنرمندان دانست.

وي همچنین اين هنر را يك هنر الهي دانست و بيشترين برقراري ارتباط هنرمند را، با اثري كه روي كاغذ خلق مي شود، عنوان كرد.

این خوشنویس قزوینی هنر را بهترين وسيله براي رشد و اعتلاي انسان دانست و خداوند را هنرمندي معرفي كرد كه بهترين هنرش قرآن را به بشريت عرضه كرد كه مزين به فصاحت، بلاغت و آهنگ خاص است كه اگر مزين به هنر نبود، جاودانه نمي شد.

پيله چي در ادامه تاكيد كرد: زماني كه يك هنرمند خطي را مي نويسد احساس رضايت و خرسندي است و سياهي مركب در اين ميان يك واسطه و حلقه بين ذهن و دست هنرمند است.

وي در باره احساس خلق آثارش افزود: هنگام خلق يك اثر هنري به يك باره شور و شعفي در انسان ايجاد مي شود كه مي خواهد از باطن به خارج سرايت كند و در آن لحظه بايد آماده باشيم و با حس و حال خلق آثار هنري آشنا هستم.

این خوشنویس قزوینی صداي پرش قلم را از محسوس ترين چيزهايي ياد كرد از كودكي در ذهن و گوشش نقش بسته و برايش ياد آور قطعات زيباي خوشنويسي است و از آن به عنوان صرير ياد كرد كه خداوند آن را دوست دارد و حكايت آن را، توسعه علم و فرهنگ با قلم ياد كرد.

پيله چي از به ياد ماندني ترين اثرش به تابلوي مظلوم حسينم اشاره كرد و افزود: در يكي از صبح هاي  عاشورا تصميم گرفتم بر خلاف هر سال در مراسم سينه زني شركت  نكنم و يك اثر را در مورد امام حسين (ع) در آن روز خلق كنم كه آن كار را تاظهر عاشورا به پايان بردم و يكي از زيباترين اثراتم شد كه در ذهنم به جا مانده است.

وي دغدغه جامعه هنري را نبود هنرمند متعهد و و وجود نداشتن شوراي سياست گذاري و اتاق فكر عنوان كرد.

این خوشنویس قزوینی در جنگ تحميلي شركت داشته و بيشتر به نگارش شعار هايي از استقامت و اخلاق و اسماء مقدس بر روي پيشاني بندها و لباس رزمندگان پرداخته است.

خوشنويسي در خانواده پيله چي قزويني موروثي بوده و اولين خط را در پنج سالگي نگارش كرده، ولي به طور جدي كار را از دوران راهنمايي زير نظر اساتيدي هم چون سيد علي رفيعي، ابوالحسن محصص مستشاري ، كيخسرو خروش و غلامحسين امير خاني آغاز كرده است .

وي به طور غير مستقيم از اساتيد دوران صفويه تا عهد قاجار بهره برده و صاحب سبك و شيوه  مستقلي است كه در خط هيچ يك از خشنويسان معاصر ديده نمي شود و تلفيقي از خطوط قديم و جديد است.

گفتين است، مقام نخست مسابقات خوشنويسي سراسري فجر، يادمان امام خميني (ره) و اولين دوره جشنواره  رضوي بخشي از مقام هاي اين استاد چيره دست قزويني است.