خوابیم یا خود را به خواب زده‌ایم؟!

اگر تولید نداریم، اگر نمی‌توانیم محصولات جدید بسازیم و ناچار به پخش مجددیم، چرا سریال‌های داخلی را تکرار نمی‌کنیم؟ اگر نمی‌دانیم و واقعاً خوابیم، بهتر است هر چه زودتر به خود بیاییم و بیدار و هوشیار در پی چاره‌جویی باشیم و اگر خود را به خواب زده‌ایم كه ديگر هيچ.

کد خبر: ۱۸۶۹۱۲

پنجشنبه - ۲۸ ارديبهشت ۱۳۹۱ / May 17, 2012

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ همه ما می دانیم که در دوران تهاجم فرهنگی بسر می بریم و دشمنان ایران اسلامی با استفاده از ابزارهای گوناگون و هزینه های گزاف، از هجوم همه جانبه به فرهنگ و اندیشه اسلامی ما دریغ نمی کنند.

در این اوضاع، برای مقابله با این تهاجم فقط در حد حرف پیش می رویم و عمل دشمنان را فقط در حرف هایمان محکوم می کنیم و مقابله با آن را امری ضروری و اجتناب ناپذیر عنوان می داریم، اما در عرصه عمل چه می کنیم؟ فعالیم؟ منزوی هستیم؟ کاری نمی کنیم؟

بی تعارف و با عرض تأسف باید بگویم کاش کاری نمی کردیم! ما به آنها کمک می کنیم که راحت تر به کار خود ادامه دهند و در واقع راه را برای عرضه دستاوردهای مخربشان هموار می نماييم.

ما فقط خود را در چارچوب دعواهای جناحی و بحث های بی حاصل بین گروهی درگیر و گرفتار کرده ایم؛ به عنوان مثال کارایی و تأثیرگذاری رسانه و ابزارهای رسانه ای، بخصوص سینما و تلویزیون، در تهاجم فرهنگی و مقابله با آن بر همه مبرهن است.

در کشور ما تلویزیون پر مخاطب ترین و تأثیرگذارترین رسانه جمعی محسوب می شود که بیشتر اوقات فراغت مردم را پر می کند؛ به گونه ای که وقتی تکه کلامی در یکی از برنامه های تلوزیون عنوان می شود تا مدت مدیدی بر سر زبان هاست و آن را از دهان بزرگ و کوچک می شنویم.

حال ما از این ابزار با این طیف وسیع مخاطب و چنین قدرت تأثیرگذاری چگونه استفاده می کنیم؟ سریال های خارجی عمدتاً بی محتوا و مخرب را در بهترین و پر مخاطب ترین ساعات پخش می کنیم، آن هم نه یک بار، بلکه چندین بار متوالی؛ به گونه ای که قبل از فراموش شدن یا از بین رفتن آثار آن سریال، مجموعه دیگری همسو با سریال قبلی را پخش می کنیم و یا به پخش مجدد همان اثر متوسل می شویم.

از این دست عملکردها می توان به پخش تلویزیونی «هری پاتر»، «ارباب حلقه ها»، «پشم زرین» و غیره در جشنواره فيلم های نوروزی صدا و سیما اشاره کرد که در تمامی آنها ترویج فراماسونری به گونه ای هنرمندانه وجود دارد.

شاید اگر زمانی که سازندگان این گونه فیلم ها وقت و سرمایه خود را صرف ساخت این مجموعه ها براي بیان نیمه ملموس افکار و فرهنگ خود می کردند، می دانستند با همه ضدیت اثرشان با ارزش های ملی و مذهبی ما، به راحتی در خانه های ما جا باز می کنند و سریالشان در اوقات فراغت مردم پخش خواهد شد؛ واضح تر از این به بیان و تبلیغ فرهنگ و افکار ضد دینی خود می انديشيدند.

مثال دیگر پخش مجدد سریال «افسانه جومونگ» از سیمای مرکز اصفهان مي باشد؛ این سریال تمام ماسونی حدود یک هفته است در شبکه اصفهان در حال پخش مجدد است.

واقعاً ما خوابیم یا خود را به خواب زده ایم؟ جومونگ مبارز در قصر حاکم دوران بزرگ می شود، همچون موسی که در قصر فرعون بزرگ شد؛ پس از فراقی طولانی، قدرتمند و صاحب نفوذ شده و به پدر نابینای خود می پیوندد، همچون یوسف و یعقوب نبی؛ هنگام رفتن برای بنای کشوری نو دشمنانش آن سوی دریا گرفتار می مانند و در نهایت کشوری نو پایه ریزی می کند.

حتماً باید نام شخصیت اصلی داستان سلیمان می بود و یا نام کشوری که بنا می کرد را اسرائیل می گذاشت تا ما به خود بیایم و بیدار شویم؟ چرا باید سریالی که پیامبران الهی و معجزات آنها را به سخره گرفته و شدیداً مبتنی بر قدرت جادویی و شیطانی است برای چندمین بار در رسانه ملی پخش شود؟

اگر تولید نداریم، اگر نمی توانیم محصولات جدید بسازیم و ناچار به پخش مجددیم، چرا سریال های داخلی را تکرار نمی کنیم؟ «پدر سالار»، «خانه سبز»، «یوسف پیامبر»، «ولایت عشق»، «مختارنامه»، «خواب و بیدار»، «تبریز در مه» و «مدار صفر درجه» همه از جمله کارهای داخلی هستند که مردم خاطرات خوشی از آن دارند و پخش مجددشان بی شک با استقبالی کمتر از جومونگ روبرو نخواهد بود.

ما با این راهی که در پیش گرفته ایم، چه بلایی بر سر خود و فرهنگ خود می آوریم؟ بهتر است کمی به خود رجوع کنیم. اگر نمی دانیم و واقعاً خوابیم بهتر است هر چه زودتر به خود بیاییم و بیدار و هوشیار در پی چاره جویی باشیم و اگر خود را به خواب زده ایم كه ديگر هيچ...

آن کس که نداند و بداند که نداند/ لنگان خرک خویش به منزل برساند

آن کس که نداند و نداند که نداند/ در جهل مرکب ابدالدهر بماند