هلوهاي خواندني - 25

من همین مصطفایی رو که الان هست می‌خواستم ...

خدا رو شاهد می‌گیرم؛ همینه که میگم، من همین مصطفایی رو که الان هست می‌خواستم؛ نه مصطفای ترسو که از ترس جونش کارشو ول کنه ...

کد خبر: ۱۸۶۹۱۴

پنجشنبه - ۲۸ ارديبهشت ۱۳۹۱ / May 17, 2012

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ این مسئله که نقش زنان در جامعه، علی الخصوص جامعه اسلامی چقدر حائز اهمیت است، بر هیچ کس پوشیده نیست.

آن هم زمانی که این زن نقش مادری را بر عهده می گیرید و مسئول تربیت فرزندانی می شود که آینده سازند و تاثیر گذار.

اگر در این جمله ارزشمند حضرت امام(ره) که «از دامان زن مرد به معراج می رود» تعمق بیشتری کنیم، در می یابیم که به حقیقت در پس موفقیت های مادی و معنوی هر مرد، باید زنی را دید که همپای او و شاید گاهی بسیار پیش تر از او را ه را می پیماید.

درباره شهدا چیزی که همیشه برایم موضوعیت داشته است و جالب بوده این نکته است که قطعا تمایز شهید از آدم های دیگر در جامعه، به خاطر متمایز بودن مادر آن شهید است از دیگر مادران.

مادری که بتواند فرزندی را با روحیه ایثار بپرورد و سپس شیره ی جانش را با شجاعت و با تیب خاطر روانه جبهه جنگ کند، بلاشک از عموم مادران تفکیک می شود.

کتاب «من، مادر مصطفی» خاطراتی است از مادر شهید عزیز مصطفی احمدی روشن، که در دی ماه سال 90 به دست ایادی اسرائیل خبیث به شهادت رسید.

احمدی روشن از جوان ترین شهدای هسته ای، و از اولین شهدای نسل سوم انقلاب است.

در این کتاب خاطرات مادر بزرگوار این شهید را می خوانیم، از دوران کودکی تا روزهای پس از شهادتش.

«روز تشییع جنازه گریه نمی کردم. من مشوق مصطفی بودم برای موندن تو سایت نطنز. اینو بارها گفتم. به دوستاش هم گفتم. خدا رو شاهد می گیرم که همینه که میگم. من همین مصطفایی رو که الان هست می خواستم. نه مصطفای ترسو که از ترس جونش کارشو ول کنه. اندازه دوست داشتنم به قدریه که الان اگه قدرت داشته باشم بچه مو پس بگیرم، می گیرم. ولی با همه علاقه ای که بهش داشتم مرد بودنشو دوست داشتم، محکم بودنشو دوست داشتم. هدفشو دوست داشتم. هیچ وقت تشویقش نکردم از کارش بیاد بیرون.»

در صد زیادی از مطالب کتاب را، خاطرات مادر شهید احمدی روشن تشکیل می دهد، اما خاطراتی هم از پدر، همسر و یکی از اساتید این بزرگوار می خوانیم.

به نظر می رسد این خاطرات و این کتاب به شیوه ی بهتر و موثر تری می توانست نگاشته شود.

شیوه روایت خاطرات می توانست متفاوت تر و حرفه ای تر از این باشد.

گویی صرفا مصاحبه هایی انجام گرفته و با یک ویراستاری ساده برای چاپ آماده شده است.

از نظر ادبی و تفاوت در شیوه ی نگارش و خارج کردن این خاطره گویی ها از یک مصاحبه و نقل خاطرات صرف، نثر ویژه ای به حساب نمی آید.

هر چند که نفس سرعت زیاد برای تهیه و تدوین این کتاب قبل از بیان شدن، امری است ستودنی.

«من، مادر مصطفی» به قلم رحیم مخدومی در 144 صفحه و در نشر شاهد با قیمت 3000 تومان روانه ی بازار گردیده است. از این کتاب برای اولین بار در بیست و پنجمین نمایشگاه کتاب تهران رو نمایی شد.