فرانسوا سارکوزی

کارزار انتخاباتی فرانسه نشان داد که اگر چه اختلاف رأی دو جناح اندک بود و نمی توان با قاطعیت حکم به گرایش اکثریت مطلق فرانسوی ها به حزب خاصی داد لکن فرانسوی ها رأی به تغییر شرایط فعلی دادند ...

کد خبر: ۱۸۷۰۱۲

جمعه - ۲۹ ارديبهشت ۱۳۹۱ / May 18, 2012

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو» - سروش سياري؛ چهار سال از بحران مالی جهانی می گذرد و این بحران چه در صحنه سیاسی و چه در میان توده های مردم قاره سبز هنوز قربانی می گیرد.

وقایع پس از سال 2008 به وضوح نشان می دهد که این بحران آمریکایی - اروپایی تبدیل به بحرانی استراتژیک شده که نظام ساختاری و ارزشی غرب را نشانه گرفته است؛ چرا که آنچه از سوی غرب به عنوان ارزش در رسانه ها و سازمان های بین المللی جهان پمپاژ می شد این روزها برای تولیدکنندگان آنها ضدارزش محسوب می شود.

از یک سو کشورهای متضرر این بحران در باتلاق وام های تحمیلی مثلث قدرت در اروپا دست و پا می زنند و از سویی دیگر همین مثلث قدرت بعنوان تنها سود بردگان برای رهایی از این سردرگمی با تابلوی اتحادیه بروکسل و با چاشنی بسته انضباطی پیشنهادی از کشورها و بویژه چین درخواست کمک می کنند.

چرا نظام سرمایه داری بعد از دو دهه اکنون دست نیاز به سوی تفاله های کمونیسم دراز کرده است؟! همان استثماری که سال هاست قدرت های فرامنطقه ای با کشورهای جهان سوم می کنند را امروز اروپا در منطقه خود با هم پیمانانش می کند، حتی اگر کار به اخراج کشورهای بحران زده از حوزه یورو بکشد باز هم ضرری متوجه وام دهندگان با بهره های بالا بویژه آلمان نخواهد شد.

عدم توانمندی متضرران اصلی در پیشبرد تولید ملی به نوک پیکان تهدید علیه امنیت ملی آنان تبدیل شده که معلوم نیست تا چه حد به بی ثباتی سیاسی در این کشورها دامن می زند.

اوضاع به هم ریخته امروز اروپا هشتمین قربانی خود، سارکوزی را از میدان سیاست حذف کرد.

صحنه گردانی های انتخاباتی در فرانسه قبل از اعلام نتایج هم پیش بینی می کرد که نیکولا سارکوزی نخواهد توانست مجددأ میراث دار  جبهه راست در سیاست فرانسه باشد؛ نتیجه ای که شاید گریبان اوباما و بخصوص مرکل را که کشورش آرامشی ظاهری را تجربه می کند بگیرد.

صرفنظر از پس لرزه های بحران اخیر، عامل پررنگ در عدم اقبال عمومی به شعارهای راست در فرانسه را باید در جهت گیری های سیاسی هیأت حاکمه الیزه در مسایل داخلی و خارجی جستوجو کرد.

گرایشات سیاسی سارکوزی در خاورمیانه به سمت تأمین منافع رژیم صهیونیستی و در آتلانتیک به سمت ناتو و مشخصأ آمریکا زمینه را برای حاکم شدن فضای امنیتی بر تبلیغات جبهه راست فراهم کرد.

وی که از حمایت قشر ثروتمند داخلی، صاحبان صنایع بزرگ داخلی و خارجی و لابی های صهیونیستی برخوردار بود و در کنار انگلیس از پایه های اعمال سیاست های آمریکا در اتحادیه اروپا به حساب می آمد نتوانست نتیجه ماه عسل روابط با غرب را بگیرد.

مشابه همین سناریو در عراق نیز بوقوع پیوست؛ ایاد علاوی که مستظهر به حمایت های تمام نشدنی مالی و سیاسی عربی-غربی بود و بر جلب حمایت های بین المللی تمرکز کرده بود در برابر نوری المالکی که حل معضلات به ارث رسیده داخلی را در اولویت قرار داده بود، از هیچ تلاشی برای مصادره اعتقادات ضد آمریکایی مردم دریغ نکرد؛ به عبارتی بلایی که دلارهای عربستان بر سر شیعیان سکولار عراقی آورد، عملکرد قشری داخلی و خارجی سارکوزی بر سر جناح راست آورد.

سارکوزی همچنین در چینش مهره های شطرنج سیاست خارجی خود استراتژی خاصی نداشت، از اعلام دوستی عمیق با قذافی تا مأموریت رافائل ها برای سرکوبی وی، از میانجی گری در جنگ اوستیای جنوبی تا کسب رتبه های عالی در ناتو و ... نشان می دهد که فرانسه سارکوزی نمی تواند مستقل عمل کند.

در باب سیاست داخلی نیز رئیس جمهور قبلی فرانسه با بهره برداری سیاسی فراوان از حادثه تولوز سعی کرد تا اگر هم نتواند مجددأ وارد الیزه شود از خود یک قهرمان ملی بسازد.

وی که در طول پنج سال ریاست جمهوری، شعاری نبود که پیرامون مهار بحران داخلی نداده باشد به ناچار پیکان تبلیغات خود را به سمت سیاست خارجی هدف گرفت بلکه بتواند بخشی از آرای افراطیون راست را در سبد خود بگذارد؛ اما در آن سوی میز، فرانسوا اولاند که به دلیل عدم سابقه اجرایی خاص در صحنه سیاسی فرانسه نقطه ضعفی در دست مخالفان نداشت از این خلأ استفاده کرد و دائمأ علیه سیاست های اجتماعی افراطی سارکوزی انتقاد کرد.

هر چند سارکوزی در مدت مسئولیت خود از حربه های مختلفی از جمله انتصاب های مشکوک دولتی و از همه مهم تر بیرون راندن استراوس کان بعنوان نامزد بالقوه سوسیالیست ها از میدان سیاسی فرانسه که دارای وجهه داخلی و بین المللی بود بهره برد تا طبق محاسبات خود راه را برای کسب مجدد قدرت هموار کند اما سیاست های او نه تنها سران جناح راست را آزرد بلکه شرایط را برای عملی شدن شعار چپ متکثر اولاند فراهم کرد.

به هر حال کارزار انتخاباتی فرانسه نشان داد که اگر چه اختلاف رأی دو جناح اندک بود و نمی توان با قاطعیت حکم به گرایش اکثریت مطلق فرانسوی ها به حزب خاصی داد لکن فرانسوی ها رأی به تغییر شرایط فعلی دادند و الا اشتغال، مسکن، افزایش قدرت خرید مردم، اصلاح نظام اقتصادی و وطن گرایی با شدت و ضعف از دهان همه نامزدهای انتخاباتی شنیده می شد!

نکته جالب توجه این بود که سارکوزی با قبول شکست با اختلاف آرای حدود سه درصدی، منافع ملی مردم فرانسه را قربانی منافع شخصی و حزبی خود نکرد.

آرامش نسبی ای که سارکوزی بعد از انتخابات به فرانسه هدیه کرد شاید بتواند شرایط را برای تسکین ناآرامی های سیاسی فرانسه در میان دریای متلاطم ایالات منفصله اروپا فراهم کند لکن نباید از یاد برد که اختلافات جدی میان کشورهای اروپایی در مدیریت بحران زنجیر وار فعلی گلوی دولت جدید فرانسه را بیشتر خواهد فشرد؛ کشورهایی که یک روز با زغال سنگ و فولاد پلکان همگرایی اقتصادی را برای رسیدن به قله های رفیع سیاسی طی می کردند امروز انتقادی نیست که نثار منطقه گرایی اروپا نکرده باشند.