غیرت دینی؛ عامل پایداری که متاسفانه رو به زوال است

غیرت دینی از ملزومات یک انسان مومن است و به طور واضح و مشهود آن را در معصومین و شیعیان خاص مشاهده می‌کنیم، اما متاسفانه در جامعه کنونی این صفت متعالی رو به زوال می رود.

کد خبر: ۱۸۷۸۰۴

سه‌شنبه - ۰۲ خرداد ۱۳۹۱ / May 22, 2012

گروه دين و انديشه «خبرگزاري دانشجو»، زينب صارم؛ در دل شیعیان و موالی ارادت خاصی به علی ابن ابی طالب (ع) نهفته است تا آن جا که می توان آن را از گنجینه های شیعه دانست. علل و عوامل زیادی را می‌توان در شکل گیری این محبت در دل های شیعیان دانست تا آنجا که در بسیاری از متون حدیثی معتبر و آیات قرآنی به آن پرداخته شده است.

یکی از علل علاقه و ارادت شیعیان به مقام عظماي ولایت امیر المومنین (ع) را می توان در صفات و ویژگی‌هایی دانست که باعث جذب دوست و دشمن شده است؛ جلوه‌گری این صفات تا بدان جا بارز است که حتی دشمنان آن حضرت نیز زبان به اعتراف گشوده اند. به هر جهت این ویژگی ها و صفاتی که باعث جذب و شیفته شدن همگان شده بسیار متنوع و گسترده است و هر شخصی به وسعت وجود خویش از آن بهره می برد.

شجاعت علی (ع) در مسیر دین مداری

یکی از ویژگی ها و صفاتی که در وجود مبارک امیرالمومنین (ع) بسیار چشم نواز است و همگان به آن اعتراف کرده اند، شجاعت امیر المومنین (ع) است.

بی شک عرب، قهرمانان و پهلوانان بسیار زیادی داشته است، اما صرف نظر از این موضوع که شجاعت امیر المومنین (ع) قابل قیاس با هیچ قهرمانی نیست، بخصوص اینکه جاذبه ناشی از شجاعت حضرت در جهت دفاع از دین و فرستاده خداوند خرج و سرمایه گزاری شده است.

در حقیقت شجاعت امیرالمومنین (ع) بستری شد برای نمود غیرت دینی آن حضرت در دفاع از دین خداوند و پیامبر ختمی مرتبت.

حفظ و بقا اسلام در گرو حمیت علی(ع)

نگاهی گذرا به تاریخ اسلام حکایت از غیرت دینی و حمیتی از امیر المومنین (ع) می کند که تا اکنون زبان زد عام و خاص است. غیرت دینی آن حضرت را می توان در شب لیله المبیت مشاهده کرد، زمانی که علی (ع) در بستر پیامبر خفت و در همان شبی كه کفار قصد ترور و کشتن پیامبر را داشتند علی (ع) جان خود را سپر بلای رسول الله قرار داد.

جنگ آوری‌ها و شجاعت علی (ع) در حمایت و حفاظت از جان و جایگاه رسول الله به همین جا ختم نشد و در صدر اسلام در جنگ احد که منافقین پیامبر را تنها رها کرده بودند، این شجاعت بار دیگر اثبات شد. جنگ بدر و فتح خیبر هر کدام به تنهایی حکایت از شجاعت و غیرت دینی علی ابن ابی طالب (ع) دارد.

حمیت فاطمی علوی

این حمیت و شجاعت را که علی (ع) در دفاع از ولی الله به کار برد را می توان در زمان دیگر در دفاع جانانه حضرت فاطمه زهرا (س) از امیر المومنین  (ع) مشاهده کرد. به بیان دیگر وجود غیرت دینی نه تنها از ملزومات وجودی هر انسان مومنی است، بلکه با اندکی توجه و تامل می توان به نحوی واضح و مشهود آن را در الگوهای دینی یافت.

آن زمان که پیامبر اسلام حجت خداوند بر روی زمین بود، علی (ع) با جان، قلب، زبان و روح خود به دفاع و حمایت از آن حضرت پرداخت تا آن جا که ندای آسمانیان بلند شد «لا فتی الا علی لا سیف الا ذو الفقار» و در مکانی که علی (ع) بعد از پیامبر به جانشینی رسول الله رسید، حضرت فاطمه کبری (س) با جان خود در دفاع از حریم ولایت گام برداشت و به شهادت رسید.

عباس ابن علی الگویی بارز در حمایت از حجت الله

در طول تاریخ تشیع حضرت ابوالفضل العباس را نیز می‌توان یکی از شیعیان و اصحاب خاص و بزرگوار معصومین دانست که از جهت شجاعت و غیرت دینی زبان زد عام و خاص شده است. سخن امام سجاد (ع) در توصیف حمیت و غیرت دینی عباس بن علی (ع) گویای جایگاه آن حضرت است «خداوند عباس را رحمت کند. به تحقیق که پایداری کرد و مبتلا شد و خود را فدای برادرش کرد تا آنکه دستانش قطع شده و خداوند در برابر آن به او دو بال در بهشت خواهد داد که بوسیله آن در بهشت با فرشتگان پرواز کند.»

‏
غیرت دینی؛ عامل پایداری اصول دینی که متاسفانه رو به زوال است

با توجه به این موضوع که غیرت دینی از ملزومات یک انسان مومن است و به طور واضح و مشهود آن را در معصومین و شیعیان خاص مشاهده می‌کنیم، متاسفانه در جامعه کنونی این صفت متعالی رو به زوال می رود.

برقراری و پایدار ماندن اصول دینی به نحوی که برای زمان حال و آینده قابل استفاده باشد نیاز به یک حمیت و دفاعی جانانه دارد تا کارکردهای دینی بتوانند از بستر آسیب ها و بلایا محفوظ و سالم بمانند. رفتار بی توجه و گاه غفلت‌زده شیعیان با مسائل و نمادهای دینی باعث از بین رفتن اصول اساسی و بنیادینی خواهد شد که با صرف سالها تلاش و سرمایه به آسانی به دست نخواهد آمد.

هرچند که در صدر اسلام، علی(ع) با شمشیر و جان خود به دفاع از رسول الله پرداخت تا جایگاه اسلام در جزیره العرب حفظ شود و در بیانات تاریخی به شیر بیشه ای تشبیه شد که از حریم خود دفاع می کند، اما متاسفانه اکنون برخی از شیعیان و محبین نسبت به داشتن چنین حمیت و غیرت دینی غافل هستند.

امامان شیعه و هر نمادی از آنان اعم از نام مبارک ایشان، حرم ها و مقبره ها، تاریخ زندگانی، اصول فکری و اعتقادی، سخنان ایشان نه تنها جزو سرمایه های شیعه است، بلکه خود هویت و معنای شیعه‌گری است.

در دهه اخیر روند بی توجهی و غفلت زدگی ما چنان رو به افزایش است که گویی نه تنها الگوهای چون حیدر کرار یا ابوالفضل العباس در میان جامعه وجود ندارد، بلکه خود کمر همت به نابودی ارزش های خود بسته ایم. دفاع از ولی الله و حجت خداوندی بر روی زمین چنان از زندگانی محبین محو شده که گویی اصلا چنین وظیفه ای بر عهده آنان نیست.

مصادیق بی‌توجهی دوستداران اهل بیت

برای روشن تر شدن این مدعا می توان مصادیق متعددی در جامعه کنونی یافت که دوستداران اهل بیت با بی توجهی به آن دامن زده اند.

اسم مبارک امام نهم شیعیان، حضرت جواد الائمه، در محافل عمومی شیعیان با بی توجهی و کم لطفی یاد می شود. ذکر این نکته ضروری است که هیچ کدام از محبین و دوستداران اهل بیت هرگز قصد بی احترامی و جسارت به خود ایشان و مقام والای ایشان را ندارند، اما بی توجهی و غفلت تا به همین اندازه که از نام مبارک امامان معصوم کاربردی نامتناسب داشته ‌باشد، برای شیعه نه تنها ناپسند است بلکه خطرناک نیز هست تا آنجا که ملعبه دست دشمنان می شود.

کسانی که با زبان خود ائمه را می‌کشند

در زیارت نامه ها و احادیث اهل بیت به این موضوع تصریح شده که کشتن و قتل ائمه تنها با سلاح و شمشیر نبوده بلکه کسانی با زبان خود ائمه و جایگاه ایشان را در جامعه می کشند. «لعن الله من قتلک بالایدی و الالسن»

در زمان کنونی فرصت و بستر دفاع و حمایت از امام زمان (عج) با شمشیر و سلاح نیست. اکنون یاری رساندن به آخرین حجت خداوند بر روی زمین با قلب و زبان و رفتار است و صد جای تاسف و افسوس که رفتارهای محبین اهل بیت و فرزندان ایشان نه تنها در جهت یاری رساندن به ولی الله با زبان و قلب خویش نیست، بلکه در مسیری کاملا متفاوت و بر عکس حرکت می کنند.

بی شک و بدون هیچ تردیدی این نحوه رفتار با نیت و قصد آزار امام مان (عج) نیست بلکه تنها از جهت بی توجهی و غفلت زدگی محبین اتفاق می افتد و اکنون زمان آن رسیده است که غیرت دینی شیعه بخروشد و اجازه ندهد که با نمادهای شیعی‌گری در جامعه رفتار نامناسبی صورت بگیرد.

منابع:

(1) الخصال: 86، باب الاثنين، عمدة الطالب: 323.
(2) شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید