نگاهي به جشنواره تئاتر ارديبهشت؛

جشنواره تئاتري كه با جشن 2500 ساله فرقي نداشت

جشن تئاتر ارديبهشت جشني براي مرگ تدريجي نمايش تعزيه، فراموشي خيمه شب بازي، تمسخر تئاتر ديني و بزرگداشت تئاتر پوچ‌گرا و ضد دين و به ظاهر روشنفكر، نشان افتخاري است براي...

کد خبر: ۱۸۹۲۹۰

چهارشنبه - ۱۰ خرداد ۱۳۹۱ / May 30, 2012

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ پنجمين دوره از جشن‌هاي ارديبهشت ماه تئاتر با اهداف تقدير و تشكر و بزرگداشت خادمان، هنرمندان و پيشكسوتان تئاتر برگزار شد و چند روز پيش شاهد اختتاميه آن در سالن اصلي تئاتر شهر بوديم.

اداره فرهنگ و ارشاد 23 استان درگير برگزاري جشن ارديبهشت تئاتر شدند

هنرمندان و مسئولان تئاتر در كنار يكديگر صحنه‌هاي تهي از ارزش‌هاي ديني تئاتر را جشن گرفتند تا يك بار ديگر به همه بگويند كه انقلاب اسلامي و متولي فرهنگ و هنر اسلامي حامي چه فرهنگ وامانده‌اي از دوران پهلوي است.

در جشن ارديبهشت تئاتر، وزارت ارشاد سخن از حمايت مسئولان از تئاتر مي‌گويد و هنرمندان تقدير به دست از جشن‌هاي مهر شيراز و جلال و شكوه آن و اينكه تئاتر، هنر تفكر برتر است؛ يعني آن كه بيشتر از سطح عموم مي‌فهمند.

آري! اما كدام تئاتر؟ كدام مخاطب؟ كدام فهم برتر؟

آنچه كه تئاتر امروز به ما مي‌گويد، اين است كه در تئاتر ما انقلابي رخ نداده و هنوز همچون 32 سال گذشته در صحنه‌هاي تئاتر ما بوي فرهنگ منسوخ شده غرب مي‌آيد كه مورد ستايش هنرمندان غرب زده است؛ به راستي اين سخن كه «ما امروز بعد از گذشت 30 سال بايد در بعضي از مراكز و ادارات دوباره انقلاب كنيم» چه بجاست.

جشن ارديبهشت تئاتر در پنجمين دوره خود و در شرايط كنوني تئاتر و همچنين هنرمندان و آينده دانشجويان بيكار اين رشته، به جشن‌هاي 2500 ساله شاهنشاهي كه به مردم تهي‌دست پوزخند مي‌زد، شباهت دارد.

راه و سمت و سوي اين داستان به كجاست؟ در آنجا شكوه و جلال شاهنشاهي به رخ مردم ايران كشيده مي‌شود، در اينجا ضعف و ناتواني مركز هنرهاي نمايشي و نداشتن مديريت درست و هدفمند در برنامه‌هاي خود؛ در آن موقع هنرمندان آزادانه بر روي صحنه تئاتر برهنه مي‌شدند و در اين جشن‌ها آزادانه هنرمند مي‌شوند.

با داشتن وضعيت نامطلوب تئاتر و داشتن جشنواره‌هاي مختلف، تقريباً هر ارگان فرهنگي يك جشنواره تئاتر دارد؛ جشنواره‌هايي كه بودجه عظيمي از سرمايه‌هاي ملي و فرهنگي را صرف خود مي‌كند، به طوري كه اكنون بايد جشني براي وضعيت نابهنجار تئاتر كشورمان برگزار كنيم؛ تئاتري كه دغدغه آن مردم ستمديده نيست، تئاتري كه در آن هنرمند صحنه را جولانگاه خودنمايي و نقد يك سويه نظام ارزشي- اسلامي مي‌داند و از سانسور شدن آثار ضد فرهنگي به خود مي‌بالد، تئاتري كه مسئولان آن به دنبال پر كردن بيلان كاري خود هستند تا كيفيت مطلوب اجرايي براي مخاطب.

جشنواره‌هايي كه با دادن كمك هزينه‌ها و جوايز نقدي به دنبال تربيت هنرمند متعهد هستند

لازم است جشن ارديبهشت تئاتر ايران كه با حمايت مركز هنرهاي نمايشي برگزار مي شود، به دنبال تقديرها و پاسداشت‌ها، اهداف و نظرات خود را در مورد آينده تئاتر و هنرمندان تئاتر و مخاطبان آن نيز اعلام كند.

جشني براي مرگ تدريجي نمايش تعزيه، فراموشي خيمه شب بازي، تمسخر تئاتر ديني و بزرگداشت تئاتر پوچ‌گرا و ضد دين و به ظاهر روشنفكر نشان افتخاري است براي مركز هنرهاي نمايشي كه در پستوي سالن‌هاي تئاتر بار ديگر يادآور آن مي‌شود كه تئاتر ايران به انقلاب 57 نياز دارد.