سینمای ایران در كلام امام - 2

امام با آن جمله به سینما رسمیت بخشید

حضرت امام در سخنرانی بهشت زهرا(س)، حساب سینما را از فساد و فحشا جدا کردند و بر اهل نظر و خبر پوشیده نیست که این موضع گیری حضرت امام تا چه حد مهم و تأثیرگزار و برای سینما فایده مند بود.

کد خبر: ۱۸۹۴۶۱

چهارشنبه - ۱۰ خرداد ۱۳۹۱ / May 30, 2012

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ امام راحل عظیم الشأن ملت ایران با همه آرمانها و منویاتش چه جایگاه و پایگاهی در طول تاریخ بیش از سی ساله سینمای پس از انقلاب ایران داراست؟

چه تعداد فیلم ارزشمند ملی و مخاطب گرا که بتواند سند تکاپو و تلاش سینماگران ما طی سه دهه گذشته در این زمینه مهم و جدی و خطیر باشد، در دست است؟

امام از سینما چه می خواست و کدام سینما را برمی گزید و چه رهیافت ها و راهکارهایی را برای سینمای ایران به یادگار گذاشت؟

گفتیم که حضرت امام از همان اولین سخنرانی شان پس از ورود به کشور، به سینما رسمیتی انقلابی و اصلاحگرانه و مفید فایده بخشیدند و با آن عبارت معروفشان در سخنرانی بهشت زهرا(س)، حساب سینما را از فساد و فحشا جدا کردند و بر اهل نظر و خبر پوشیده نیست که این موضع گیری حضرت امام تا چه حد مهم و تأثیرگزار و برای سینما فایده مند بود.

خاصه آنکه در نظر بگیریم این نکته را که سینما برای امام و در اندیشه ایشان تا چه حد مهم و قابل توجه و اهتمام بوده است که در اولین اعلام موضع رسمی و تاریخی شان پس از سالها دوری و هجرت از کشور، به آن اشاره ای جدی و کارساز داشتند.

در واقع می توان گفت كه امام با آن خطاب معروف و جمله مشهورشان- ما با سینما مخالف نیستیم ما با فحشا مخالفیم- چند اتفاق مهم را موجب شدند که اصلی ترین و قابل توجه ترینش رسمیت بخشیدن به اصل سینما و منزه دانستن ذات این هنر مدرن و فراگیر و گفتمان مسلط روزگار کنونی بود و این در حالی بود که در میان خیل عظیمی از قشر مذهبی و متدینین جامعه در آن سالها، اصل و اساس سینما غیر قابل قبول و دارای حرمت و مفسده شناخته می شد- که حتی بقایای این اندیشه، تا این زمان و زمانه نیز ادامه یافته و حضوری هرچند کمرنگ دارد.

با این حال باید گفت جمله امام در آن روز، اتفاق مهم و موثری بود برای سینمای ایران.

جمله ای که توانست پشتوانه خوبی باشد برای اهالی این سینما تا در جامعه انقلابی آن روز با تمام ویژگی ها و مختصات خاص آن دورانش، بتوانند حضوری قابل اعتنایی داشته و ادامه ای بر تاریخ سینمای ایران در روزگار پس از انقلاب باشند.

امام البته از فیلم «گاو» ساخته داریوش مهرجویی هم تمجید کرده و گفته بودند که غالبا فیلم های ایرانی از نمونه های خارجی بهتر و دیدنی تر هستند.

توجه امام در عرصه هنر البته صرفا معطوف به سینما نمی شد و ایشان در عرصه ها و قالب های دیگر هنری هم به ترغیب و تشویق هنرمندان و اهالی ذوق و اندیشه می پرداختند که نمونه هایش چه در بیانات ایشان و چه در سیره شان منتشر و مستتر است.

اما سوال اینجاست که در برابر این رویکرد مثبت و هنرورزانه و البته دینمدارانه و انقلابی که حضرت امام در قبال هنر سینما داشتند و حمایت ها و هدایت هایی که نسبت به هنر و هنرمند ایرانی مبذول داشتند، جامعه سینمایی ایران و اهالی این هنر مدرن و مسلط قرن، در برابر امام و اندیشه هایش چه کارکرد و ارمغان و دستاوردی در طی این سالها به بار نشاندند و کارنامه سینمای ایران طی این سه دهه در این حوزه مهم و اساسی چیست و چگونه؟

آیا ما با یک کارنامه قابل دفاع و آبرومند روبروییم یا...!