وبلاگ «هرشب تنهایی»

شیر زن واقعه کربلا

در عظمت مقام آن بانو، همان بس که به فرموده «شیخ صدوق» (رحمه الله)، از جانب حضرت اباعبدالله الحسین (علیه السلام)، نیابت خاصّه داشته است و ...

کد خبر: ۱۹۰۱۱۰

چهارشنبه - ۱۷ خرداد ۱۳۹۱ / June 06, 2012

جریده اینترنتی «خبرگزاری دانشجو»، در آخرین به روز رسانی وبلاگ «هرشب تنهایی» به مناسبت وفات حضرت زینت کبری (س) چنین نوشته است:

حضرت زینب کبری (سلام الله علیها)، یک سال و چند ماه بعد از واقعه ی جانسوز کربلا، با قلبی پُر از اندوه از مصائب کربلا، و وقایع دوران اسارت، در روز 15 رجب سال 62 ه. ق.، در خانه ی خود در شهر «دمشق» رحلت فرمود، و در همان خانه دفن شد.

بعد از واقعه ی جانسوز کربلا، زندگانی حضرت زینب کبری (سلام الله علیها)، هماره با اَشک و آه، و خاطرات کربلا و اسارت همراه بود.

در عظمت مقام آن بانو، همان بس که به فرموده «شیخ صدوق» (رحمه الله)، از جانب حضرت اباعبدالله الحسین (علیه السلام)، نیابت خاصّه داشته است، و تا هنگامی که حضرت امام زین العابدین (علیه السلام)، صحّت و سلامتیِ کامل نیافته، این نیابت ادامه داشت.

حضرت زینب کبری (سلام الله علیها)، سوّمین فرزند حضرت امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) و حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) است.

حضرت زینب کبری (سلام الله علیها)، در سال 6 ه. ق.، پس از رُخ دادِ تاریخی «صلح حدیبیه» در شهر «مدینه النّبی» به دنیا آمد .

هنگام ولادت حضرت زینب کبری (سلام الله علیها)، حضرت محمّد رسول الله (صلّی الله علیه و آله و سلّم) در سفر بود. حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها)، از حضرت امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) درخواست کرد که نامی برای مولود انتخاب بکند.

حضرت امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) در جواب فرمود: من بر حضرت محمّد مصطفی رسول الله (صلّی الله علیه و آله و سلّم) سبقت نمی گیرم، صبر می کنیم تا ایشان از سفر برگردد.

چون حضرت محمّد مصطفی رسول الله (صلّی الله علیه و آله و سلّم) از سفر بازگشت و خبرِ ولادت نوزاد را شنید، فرمود : فرزندان فاطمه، فرزندان من هستند، ولی خداوند درباره ی آنان تصمیم می گیرد.

پس، حضرت جبرئیل امین (سلام الله علیه) از جانب خداوند عزّ و جلّ بَر حضرت محمّد مصطفی رسول الله (صلّی الله علیه و آله و سلّم) نازل شد و عرض کرد : یا رسول الله ! اسم این دختر را «زینب» بگذار .

آنگاه حضرت جبرئیل امین (سلام الله علیه) گریست.

حضرت محمّد رسول الله (صلّی الله علیه و آله و سلّم) پرسید : سبب این گریه چیست ؟

حضرت جبرئیل امین (سلام الله علیه) عرض کرد : همانا این دختر از آغاز زندگانی تا پایان روزگار در این سرای ناپایدار با رنج و بلا خواهد زیست . گاهی به دردِ شما، یا رسول الله (صلّی الله علیه و آله و سلّم) مبتلا می شود، و گاهی در ماتمِ مادرش، حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها)، و گاهی در مصیبت پدرش، حضرت امیرالمؤمنین علی (علیه السلام)، و گاهی به فراقِ برادرش، حضرت امام حسن مجتبی (علیه السلام) دچار خواهد شد، از همه بالاتر به مصائب کربلا و نوائب دشت نینوا گرفتار می شود، چنانکه مویش سفید و قامتش خمیده خواهد گردید.

وقتی این خبر را اهل بیت (علیهم السلام) شنیدند، اندوهناک و گریان شدند .

حضرت محمّد مصطفی رسول الله (صلّی الله علیه و آله و سلّم)، صورت بَر صورت حضرت زینب کبری (سلام الله علیها) نهادند و گریستند.

حضرت صدیقه طاهره فاطمه زهرا (سلام الله علیها) عرض کرد : ای پدر، این گریه برای چیست ؟ خداوند دیده های تو را نگریاند!

حضرت محمّد رسول الله (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرمود : ای فاطمه ! بعد از من و تو، این دختر دچار بلاها و مصائبی می شود.

حضرت صدیقه طاهره فاطمه زهرا (سلام الله علیها) عرض کرد : چه ثواب دارد آن کَسی که بَر دخترم گریه کند؟

حضرت محمّد مصطفی رسول الله (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرمود : ای پاره ی تنم، و ای نور چشمم، ثواب کَسی که بَر او گریه کند، مانند ثواب کَسی است که بَر برادرش حسین (علیه السلام) گریه کند .

سپس، حضرت محمّد رسول الله (صلّی الله علیه و آله و سلّم)، نام آن مولود را «زینب» نهاد (3) .

حضرت زینب کبری (سلام الله علیها)، وقتی به سن ازدواج رسید، به همسری برادرزاده ی حضرت امیرالمؤمنین علی (علیه السلام)، یعنی «عبدالله بن جعفر بن ابی طالب»، که 5 سال از ایشان بزرگتر بود، درآمد.

حضرت زینب کبری (سلام الله علیها)، در سال 62 ه. ق.، هنگام واقعه ی «حرّه»، و همچنین هنگامی وقوع قحطی در «مدینه النّبی»، به همراه همسرش، «عبدالله بن جعفر»، به شهر «دمشق» مهاجرت کرد.

قریه ای که در آن قبر حضرت زینب کبری (سلام الله علیها) قرار دارد، در گذشته به «راویه» و اکنون به «زینبیه» مشهور است . در حال حاضر این قریه به شهر متصل و در هفت کیلومتری شرق «دمشق» می باشد و آرامگاه این بانوی مکرمه، زیارتگاه عاشقان و شیعیان جهان می باشد.