يادداشتي از عبدالرحيم سعيدي راد؛

كه امروز روز زينب است...

و امروز، روز «زينب(س)» است. چگونه مي‌توان بي‌تفاوت از كنار لحظه‌ها گذشت؟ كه زينب(س) تنها يك زن نبود كه برادرش را از دست داده باشد يا...

کد خبر: ۱۹۰۱۹۹

چهارشنبه - ۱۷ خرداد ۱۳۹۱ / June 06, 2012

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ متن زير،دل نوشته اي از عبدالرحيم سعيدي راد، شاعر انقلابي است كه با عنوان «پيامبرعاشورا» راجع به عظمت زينب كبري(س)نوشته شده است.

پيامبر عاشورا

چه فرق مي‌كند امروز چندشنبه است، وقتي دل آسمان گرفته و خيابان‌ها، بيرق سياه بر شانه دارد. چه فرق مي‌كند صبح است يا غروب، وقتي يك دسته عزاداري در سينه‌ات نوحه: «امان از دل زينب» را دم گرفته باشد.

چه فرق مي‌كند كه هستي يا چه پست و مقامي داري؟ هر كه هــــــستي يا هر كجايي، لحظه‌اي بنشين و چلچراغ اشك را روشن كن.

آن طرف را ببين!
ابرهاي يتيم در كوچه و خيابان مي‌گردند و شانه‌اي براي عقده‌گشايي پيدا نمي‌كنند. صداي ضجه باد در گوش تاريخ مي‌پيچد. يك بيابان تشنگي به وسعت كربلا، با سينه‌اي شرحه شرحه در پيش روست.

هنوز صداي ابهت شيرزني رعشه بر اندام سپاه سياهي مي‌اندازد؛ صدايي كه شور غيرت و بلاغت علي(ع) را در خود دارد؛ صدايي كه ضربان عفاف فاطمه(س) را طنين‌انداز مي‌كند و صدايي كه عطر لاله‌هاي كربلا را مي‌پراكند.

و كربلا يعني خطبه‌هاي آتشين زينب(س)‌و كربلا سرزميني است با خورشيدهاي درخشان بر نيزه.
دشتي است با گل‌هاي لگدمال شده.

خيمه‌گاهي است آتش گرفته با كودكاني كه شعله به دامن به هر سو روانند.
دريايي از تشنگي دختركاني معصوم.

و آن‌ سوتر زني پريشان دست بر گردن اسبي گذاشته است. اسبي با يالي سر به زير، با بدني چاك‌چاك كه كشان‌كشان خود را به خيمه‌ها رسانده است.

ديدن اين همه مصيبت تنها از تحمل يك زن برمي‌آيد كه دختر علي(ع) است؛ زني كه همه اينها را جز زيبايي نمي‌بيند.

و امروز، روز «زينب(س)» است. چگونه مي‌توان بي‌تفاوت از كنار لحظه‌ها گذشت؟ كه زينب(س) تنها يك زن نبود كه برادرش را از دست داده باشد يا خانواده‌اش را به اسيري برده باشند، كه زينب(س)پيامبرعاشوراست.

كه زينب(س) همه كربلاست و چه خوش سرود شاعر عاشورايي:

سر ني در نينوا مي‌ماند اگر زينب نبود
كربلا در كربلا مي‌ماند اگر زينب نبود

زينب(س)‌ صداي كربلا را كاروان به كاروان و واحه به واحه در دل تاريخ به حركت درآورد تا فرداييان در سايه آفتاب ديروز كه بر نيزه‌ها خطبه‌خواني مي‌كرد، به تماشاي حيات بايستند.