به مناسبت سالروز شهادت حضرت احمدبن موسی(ع)؛

ولایتمداری شاه چراغ از شاه خراسان

اي كساني كه با من بيعت نموده ‏ايد! بدانيد كه من خودم با برادرم علي «علي بن موسي الرضا(ع)» بيعت كرده ‏ام و او واجب الاطاعة است، بر من و شما است كه از او اطاعت كنيم.

کد خبر: ۱۹۰۳۹۰

جمعه - ۱۹ خرداد ۱۳۹۱ / June 08, 2012

گروه دین و اندیشه «خبرگزاری دانشجو»؛ احمد بن موسي بن جعفر(ع) از فرزندان امام موسي كاظم(ع) معروف به «سيد السادات» و «شاه چراغ» است. وي از شخصيت‏هاي عالي مقام و جليل القدر و پرهيزكار بود. آگاهي درباره زندگي وي بسيار اندك و برخي از مقاطع زندگي او مبهم و در منابع جز به بعضي از قسمت‏هاي زندگي او پرداخته نشده است.

در خصوص رابطه احمد با پدرش اين اندازه آورده‏اند كه امام كاظم(ع) او را دوست داشت و ملكي از خود را بدو بخشيد و او را به بخشندگي و دليري ستود.

مورخان گزارش داده‏ اند كه پس از شهادت امام كاظم(ع)، مردم مدينه به لحاظ شخصيتي كه احمد داشت، به در خانه او رفته و با وي بيعت كردند و او پيشاپيش جمعيت به مسجد پيغمبر رفت و خطبه‏ اي خواند و به مردم گفت: «اي كساني كه با من بيعت نموده‏ ايد! بدانيد كه من خودم با برادرم علي «علي بن موسي الرضا(ع)» بيعت كرده ‏ام و او واجب الاطاعة است. بر من و شما است كه از او اطاعت كنيم». سپس از منبر پايين آمده و به اتفاق همه مردم به در خانه برادرش رفته و با حضرت بيعت كردند.

درباره آمدن احمد بن موسي(ع) به ايران و انگيزه او گزارش‏هاي گوناگون وجود دارد و اين قسمت از زندگي وي فاقد شفافيت است. برخي عقيده دارند. احمد در بغداد ساكن بود و آن گاه كه خبر شهادت و در گذشت ناگهاني امام رضا(ع) را شنيد، شديداً ناراحت شد و گريه نمود. آن گاه با همراهاني بسيار (حدود سه هزار نفر) به خون خواهي و انتقام از مأمون خروج كرد و روي به ايران نهاد.

بر پايه اين گزارش او در قم و ري با سپاهيان مأمون جنگيد و سرانجام به خراسان آمد و در جايي نزديك اسفراين طي جنگ با لشكريان مأمون كشته شد. بعضي ديگر باور دارند كه احمد پيش از درگذشت امام رضا(ع) و مقارن با ولايت عهدي او همراه جماعتي قصد ايران كرده تا به برادرش ملحق شود. بر اساس اين گزارش حركت او به طرف فارس بود. اين گزارش نيز به صورت‏هاي گوناگون بيان شده است. برخي آورده‏ اند كه عامل مأمون در نزديكي شيراز با او جنگيد. هنگامي كه ياران احمد شنيدند امام رضا(ع) وفات يافته است، متفرق شدند و به سوي شيراز رفتند.

مورّخان در خصوص شهادت و يا وفات و محل دفن احمد نيز اختلاف دارند. اين اختلاف مبتني بر آن است كه وي به اسفراين رفته و در آن جا به شهادت رسيده و يا در شيراز وفات يافته و يا به شهادت رسيده است. برخي عقيده دارند وي در اسفراين به شهادت رسيد و در همان جا دفن شد و زيارتگاه او همان جا است. بر اين اساس قبر احمد در اسفراين و يا مكان‏هاي ديگر بوده و آرامگاه شيراز مربوط به احمد بن موسي نيست.

برخي ديگر باورد دارند كه احمد در شيراز در جنگ با عامل مأمون شهيد شد و يا اين كه در شيراز مخفي شد و بعد وفات نمود و در همان جا دفن گرديد.

امين بعد از گزارش آناني كه محل دفن احمد را اسفراين و يا مكان ديگر مي داند، مي نويسد: «... و هذا غريب مخالف للمشهور من ان مشهده شيراز...». حقيقت امر آن است كه به طور قاطع نمي‏توان گفت قبر وي در كجا است، ولي شواهد و قرائن ديدگاه آناني را كه قايل هستند شيراز محل دفن احمد مي باشد، تأييد ميكند و مشهور همين است. محسن امين بعد از بيان عقيده آناني كه محل دفن احمد بن موسي را در اسفراين و يا مكان ديگر مي دانند، مي نويسد: اين عقيده بعيد و مخالف با عقيده مشهور است كه محل شهادت و قبر او شيراز مي باشد.

تاريخ وفات احمد دقيقاً معلوم نيست، ولي برخي تاريخ وفات را حدود 203 كه همزمان با شهادت امام هشتم(ع) است ذكر نموده‏ اند.

پي نوشت‏ها: 1. اعيان الشيعه، ج 3، ص 191.

2. دايرة المعارف بزرگ اسلامي، ج 7، ص 9./ 3. معارف و معاريف، ج 1، ص 597.

3.معارف و معاريف، ج 1، ص 597.

4. اعيان الشيعه، ج 3، ص 192؛ دايرة المعارف بزرگ اسلامي، ج 7، ص 11.

5. ريحانة الادب، ج 4 - 3، ص 50 - 51.

6. اعيان الشيعه، ج 3، ص 191 - 193.

7. دايرة المعارف بزرگ اسلامي، ج 7، ص 9؛ ريحانة الادب، ج 4 - 3، ص 51.