تشکل‌های دانشجویی و درسی که از فتنه 88 باید گرفت

بی گمان، اگر دانشجویان را موثرترین افراد برای روشن کردن حقایق، در فتنه 88 ندانیم، یقینا یکی از مهمترین اثرگذاران فتنه دانشجویان بودند؛ دانشجویانی که ...

کد خبر: ۱۹۱۵۶۹

يکشنبه - ۲۸ خرداد ۱۳۹۱ / June 17, 2012

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو» - رشيد قانعي؛ اگر بعد از سپری شدن یک پدیده مهم تاریخی، حقایق واقعی و نه ظاهری آن، توسط تاریخ نویسان منصف، به درستی بازگویی نشوند، شکی نیست که در مدت زمان کوتاهی، آن حقایق، به دست عده ای که در آن مقطع تاریخی مورد اتهام بوده اند، وارونه جلوه شده و به نوعی یک سرقت تاریخی رخ می دهد.

بخصوص در مصاف اهل حق و باطل، پیروان جبهه باطل بسیار در وارونه نمایی آنچه علیه شان بوده است، کوشیده اند، بطور مثال در فیلم مختارنامه آنچه دیده شد و صحیح هم بود، خلاف آن چیزی است که شاید بسیاری از مورخین غیر منصف علیه او نگاشته اند، اما علت اصلی این مطلب رسوایی دشمنان اهل بیت و شکست آنان در برابر مختار است که با  خونخواهی اباعبدالله آغاز گردید و این خود نشان از پیروزی خون بر شمشیر در عاشورا بود و این تنها یکی از لطمه های عدم تبیین صحیح حقایق تاریخی بود که حتی مختار تا پیش از نمایش این فیلم، در میان شیعیان نیز غریب بود.

لذا با توجه به این نکته تاریخی، بایستی بسیار کوشید تا فتنه 88 را نیز از این سرقت تاریخی مصون داشت، و به تبیین حقایق آن پرداخت وگرنه معلوم نیست آیندگانی که این واقعه را ندیده اند درباره ی آن چگونه قضاوت خواهند کرد، در این مقاله نیز با توجه به همین مساله، فقط و فقط به یکی از مسایل فتنه 88 اشاره ای کوتاه می شود.

بی گمان، اگر دانشجویان را موثرترین افرادبرای روشن کردن حقایق، در فتنه 88 ندانیم، یقینا یکی از مهمترین اثرگذاران فتنه دانشجویان بودند. دانشجویانی که هرچند از فردای انتخابات، با پیش بینی سناریوی فتنه، در صحنه حضور داشتند، اما با شنیدن صدای رهبری که فرمودند، کجایند عمارها؟؛ بیش از پیش وارد صحنه شدند و سعی نمودند فضای جامعه را از گرد و غبار ابهامی که دشمنان خارجی و برخی فریب خوردگان داخلی بلند نموده اند، پاک نمایند.

اگرچه طبیعتا چون حوزه نقش آفرینی دانشجویان به دانشگاه باز می گردد و از آنجا که به تعبیر حضرت امام، مبدا همه تحولات، دانشگاه ها می باشند، این وظیفه عمارگری، بیش از همه حوزه ها، در داخل خود دانشگاه ها مطرح بود. دانشگاه هایی که بخصوص در آن دوران، مورد آماج دسیسه های رسانه ای فتنه گران قرار می گرفت و به وفور با اعلام زمان و مکانی در دانشگاه، در شبکه های اجتماعی مجازی، فضای دانشگاه ها را مسموم کرده و مانع از حرکت علمی آن می شدند.

هرچند که در این طیف وسیع دانشگاه های ایران، دو دانشگاه شریف و تهران، که از دیرباز به واسطه دو تشکل انجمن به اصطلاح اسلامی، اغتشاشهایی را در خود دیده است، مورد تمرکز بیشتر فتنه گران قرار گرفته بود.

نگارنده نیز که در سال 88 مسئولیت جانشینی تشکل بسیج شریف را به عهده داشت، از نزدیک شاهد فعالیت های مختلف پیاده نظام دانشجویی فتنه گران بود. فعالیت هایی که هر روز به بهانه ای ظهور و بروز پیدا می کرد، روزی به بهانه ی غذای بی کیفیت سلف، روزی به بهانه فوت منتظری و روز دیگر به بهانه آزادی زندانیان سیاسی.

میدان گردانان اصلی این عرصه، افرادی معدود بودند که ترحم های بی جای مسئولین دانشگاه، درباره مشروطی های مکرر آنها، آنان را اینچنین گستاخ کرده بود، تا فضای علمی دانشگاه را مورد حمله قرار دهند.

در این بین همه تلاش دانشجویان بسیجی دانشگاه آن بود، که دغدغه رهبر انقلاب برای برقراری منظم کلاسها، آزمایشگاه ها و بطور کلی نظم علمی دانشگاه محقق شود، چه آنکه واضح بود در مراتب بالاتر، دشمنان خارج از مرزها، آنچه که برایشان همچون خاری در چشم شده است، پیشرفت علمی ایران می باشد، و بدیهی است که شعارهای چند دانشجو له یا علیه آنها، دستاورد خاصی برایشان محسوب نمی شود، اما اگر در بهترین دانشگاه صنعتی ایران، این حرکت علمی متوقف می شد و یا انگیزه مشغولیت های علمی در دانشجویان و اساتید به یاس تبدیل می گشت، بزرگترین دستاورد برای دشمنان حاصل شده بود و متاسفانه عده ای از اساتید غافل نیز که این طرح کلان و دست های پشت پرده دشمن را نمی دیدند، با همان عده معدود یاد شده، بعضا همراهی می نمودند.

اما تجربه نگارنده پیشتر از فتنه 88 و بخصوص در آن سال نشان داد که علت همراهی بخشی از بدنه دانشجویان دانشگاه با این عده، نه به واسطه عناد با حکومت جمهوری اسلامی و یا دولت می باشد، بلکه انباشته شدن برخی شبهات در ذهن شان، که متاسفانه به واسطه کم کاری ما و البته مسئولین مرتبط با حوزه اندیشه ی کشور، پاسخ داده نشده است، باعث می شود تا آنها در فضای غبارآلود بوجود آمده، گمراه شوند و با افرادی که اساسا اگر دانشجویان از انگیزه اصلی آنها آگاه می شدند، هیچ وقت با آنها صحبت نمی کردند، همراهی نمایند.

شبهاتی که دامنه وسیعی دارد، از ولایت فقیه گرفته تا ضرورت وجود شورای نگهبان، از قوانین انتخابات گرفته تا نحوه اعتراض به وضع موجود در قانون اساسی، و یا برخی شبهات کلامی و فلسفی درباره دین اسلام، همه و همه جمع شده بودند تا این افراد منفعل گردیده و مورد توجه بیگانگان قرار گیرند و بدون شک درسی که باید از آن ایام برای حال گرفت، آن است که رفع شبهات و تبیین درست حقانیت جمهوری اسلامی چه در ساحت نظری و چه در ساحت عملی، واجبی است که با توجه به سیل شبهات وارد شده توسط دشمنان، عینی می گردد و عدم فعالیت برای زدودن شبهات، زنگ خطری می باشد که ممکن است باز هم برای کشور ما موجب خسارت شود و البته باید شبهه زدایی را، به چشم یک حرکت پایدار و نه فقط در زمان بحران ها، دید که طبیعتا اثرگذاری آن در مقطع بحران بسیار پایین می آید و شاید در این مساله، ضعف اصلی به صداو سیما، و البته عدم تولید محتوای لازم برای آن، توسط حوزه های علمیه و دیگر نهادهای مسئول می باشد.

با این وجود، دانشجویان بسیجی در سطح کل دانشگاه، و بخصوص دانشگاه شریف با درک علت همراهی برخی دانشجویان با فتنه گران، برای جداسازی و تفکیک میان بدنه عمومی دانشگاه با افرادی که نیتشان معلوم و هدف نهاییشان، سفر به آن سوی مرزها به بهانه پادویی کردن برای دشمنان در ایام دانشجویی است، اقدام به برگزاری جلسات متعدد آزاد اندیشی در دانشگاه كرده و با برپایی گفتگوهای رو در رو در دانشگاه، بسیاری از این شبهات را برطرف می نمودند.

بطور مثال هیچ وقت از خاطر نگارنده نمی رود، که بارها و بارها، جمع بسیار زیادی از دانشجویان بسیجی در همکف و اطراف ساختمان اصلی دانشگاه (ابن سینا)، با دیگر دانشجویان به بحث رو در رو می پرداختند ( البته با نرخ یک نفر به سه یا چهار نفر) که قطعا اثرگذاری اش از هزاران فعالیت رسانه های بیگانه بیشتر بود. گفتگوهایی که شاید بعضا چندین ساعت، ایستاده طول می کشید و البته به لطف خداوند اثرات خودش را در جدایی خط فتنه گران از دانشجویان نیز داشت.

هرچند که اگر پیشتر از فتنه 88، به توصیه رهبر انقلاب، مبنی بر برگزاری کرسی های آزاداندیشی عمل می نمودیم، دچار این شدت از مشکلات نمی شدیم و کرسی های آزاد اندیشی، راهبردی است که حقیقتا نقش و اهمیت خود را در طول فتنه 88 نشان داد.

فتنه ای که به زعم نگارنده، بیشتر از آنکه حرکتی اعتراض گونه بواسطه شبهه واهی تقلب باشد، ناشی از فعالیت مداوم توپخانه فکری دشمن در ایجاد شبهات برای مردم ایران و به ویژه دانشجویان بود، که از سال های دوم خرداد با وجود رسانه های مختلف از جمله روزنامه ها و مجله های متعدد، در یک حرکت آرام و خزنده شروع شده بود، و اکنون زخم آن در فتنه 88 سر باز کرد.

لذا اگر از بنده بپرسند که تمام تجربیات و مشاهده هایت از  فتنه 88 را در یک جمله برای نسل فعلی دانشجویان مسئول در تشکل های دانشجویی چگونه خلاصه می کنید؟ خواهم گفت «تلاش شبانه روزی برای برگزاری کرسی های آزاد اندیشی که حقیقتا بزرگترین مانع دشمنان در جابجایی افکار دانشجویان به سمت مسیرهای غلط فکری است».